ତୃପ୍ତ ହେଉ ଦଗ୍ଧ ପ୍ରାଣ

 ତେଜି ମାନ ଅଭିମାନ

ବକ୍ଷେ ଲୋଟିଯାଅ ପ୍ରିୟା

 ତୃପ୍ତ ହେଉ ଦଗ୍ଧ ପ୍ରାଣ ।

 ରଙ୍ଗଭରା ଯଉବନ

ଖୋଜେ ଖାଲି ତୁମ ଛୁଆଁ

 ପୀରତିରେ ଭିଜି ମନ ।

  ବୟସର ପଦଚିହ୍ନ

ଏ କି ଭାବାବେଗ ନୂଆ

 ଖେଳିଯାଏ ଶିହରଣ ।

  ଆଖିତଳେ ତୁମ ସ୍ୱପ୍ନ

ଜାଳିଦିଏ  ହୃଦେ ନିଆଁ

 ଝୁରୁଅଛି ରାତିଦିନ ।

 କୋକିଳର କୁହୁ ତାନ

ମନେ ତୋଳେ ଛନ୍ଦ କିଆଁ

  ପ୍ରୀତି ସୁଧା କରି ପାନ ।

  ଆକାଶରେ ଦେଖି ଜହ୍ନ

ତୁମ ସ୍ମୃତି ଛିଟା ଆହା

  ନୀରବତା କରେ ଭଗ୍ନ ।

 ପକାଉଛି ପ୍ରିୟା ରାଣ

ଜୀବନର  ସ୍ୱାଦ ଯାହା

 ଭରିଦିଅ ପ୍ରତିଦାନ ।