BRATATI PRIYADARSHINI

Inspirational


3  

BRATATI PRIYADARSHINI

Inspirational


ସୁମା ଓ ସମୟ

ସୁମା ଓ ସମୟ

13 mins 3 13 mins 3

ମନା କରୁଥିଲି ବିଦେଶ ଯାଆନା, କେତେ ପାଠ ପଢ଼ିବୁ। କିଛି ମାନିଲୁନି। ଆଜି ତୋ କଥା ଭାବି ଭାବି ଖବର ଦେଖି ଦେଖି ଟିଭି ଆଗରେ ଦିନ ରାତି କଟି ଯାଉଛି...ରେ ବାପା, କହି ମାଆ ପଣତ କାନିରେ ଲୁହ ପୋଛିଲା | ସୁମା ସେପଟୁ ଫୋନରେ କହିଲା ଓହୋ ବୋଉ ତୁ କାଇଁ କାନ୍ଦୁଛୁ କହିଲୁ | କାନ୍ଦେନା ତୁ ବାପାଙ୍କୁ ଫୋନ ଦେ | ବାପା ଫୋନ ଧରି ପଚାରିଲେ ତୁ ଭଲ ଅଛୁଟି ? ଖାଉଚୁ କଣ ? ସେଠି ପାଖରେ କେହି ରୋଗୀ ଅଛନ୍ତି କି ? ତୁ କେବେ ବାହାରିବୁ ଇତ୍ୟାଦି ......... ସୁମା କହିଲା ନାହିଁ ବାପା ଏଠି ସବୁ ଭଲ | ହଷ୍ଟେଲରେ ଖାଇବାକୁ ଦେଉଛନ୍ତି | ଆଜି ସବୁ କାମ ପ୍ରାୟ ସରିଗଲା,ମୁଁ ଆର ସପ୍ତାହ ସୋମବାର ଦିନ ବାହାରିବି | ହଉ ବାପା ମୁଁ ରହୁଛି | ବାପା ହଉ କହିଲେ | ସୁମା ଫୋନ କାଟିଲା ବେଳକୁ ପଛରୁ ମାଆର ସ୍ୱର ଶୁଭୁଥାଏ | ମାଆ କହୁଥାଏ ହେ ମାଆ ଜାଗୁଳେଇ ମୋ ଛୁଆକୁ ତୋ ପଣତ ଘୋଡେଇ ରଖିଥା | ଭଲରେ ଭଲରେ ଆସି ପହଂଚି ଯାଉ ଲୋ ମାଆ ମୁଁ ତୋତେ ଶାଢ଼ୀ ଚଢେଇବି | ସୁମା ଭାବୁଥାଏ ମାଆ ମାନେ ସବୁବେଳେ ଏମିତି | ନିଜେ କେତେ କେତେ କଷ୍ଟ ସହୁଥିବେ ହେଲେ ଛୁଆ କଷ୍ଟ ଭାବିଦେଲା ବେଳକୁ ଲୁହ ଝରିଆସିବ ଆଖିରୁ | ସୁମା କହିଲା ହେ ମାଆ ଜାଗୁଳାଇ ମତେ କ୍ଷମା କରିବୁ ମୁଁ ବାପାଙ୍କୁ ମିଛ କହିଲି | ସତ କହିଥିଲେ ସେ ଖାଲିଟାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ହେଇଥାନ୍ତେ ଆଉ ବୋଉ ଦିନ ରାତି ବସି କାନ୍ଦିଥାନ୍ତା | ସୁମା ଓ ତା ସାଙ୍ଗ ହଷ୍ଟେଲ ଛାଡିଦେଇଥିଲେ ୧୫ କି ୨୦ ଦିନ ହେବ | କାହିଁକି ନା ଲକ୍ ଡାଉନ୍ ଘୋଷଣା ହେବା ପରେ ତାଙ୍କୁ ହଷ୍ଟେଲରୁ ଆଉ ଛାଡି ନଥାନ୍ତେ ଘରକୁ ଯିବାକୁ | ସେମାନେ ଗୋଟେ ରୁମ ଭଡା ନେଇଥିଲେ ଓ ଲକ୍ ଡାଉନ୍ ପରେ ୧୫ ଦିନ ହେଲାଣି ସେମାନେ କେବଳ ଭାତ ଓ ମୁଗ ଡାଲି ରାନ୍ଧି ଖାଉଥିଲେ | ଘରୁ ବାହାରୁନଥିଲେ, କାରଣ ବାହାରେ ପରିସ୍ଥିତି ବହୁତ ଭୟଙ୍କର ହୋଇଯାଇଥିଲା |


    ଆଜି ସୋମବାର | ସୁମା ବୋଉ ଅନ୍ଧାରୁଁ ଉଠି ଯାଇ ଜାଗୁଳେଇ ଗାଧେଇ ଦେଇ ଶିବ ମନ୍ଦିରରେ ମୁଣ୍ଡିଆ ମାରି ଆସିଲେଣି | ଘରେ ପହଂଚି ସୁମା ବାପାଙ୍କୁ ପଚାରିଲା ସୁମା ଫୋନ କରିଥିଲା ବାହାରିଲାଣି ? ହଁ, ବାହାରିଲାଣି | ତାକୁ କେତେ ଦିନ ଲାଗିବ ଏଠି ପହଂଚିବାକୁ ? କେଜାଣି ଦୁଇ ଦିନ ବୋଧେ ଲାଗିବକି କଣ !!!!!! ଏ କୋରୋନା ପାଇଁ ଯଦି ସବୁ ବନ୍ଦ ବାନ୍ଦ କରି ଦେଇଥିବେ ତାହାଲେ କଣ କେତେ ବେଶୀ ସମୟ ଲାଗିବ ଯଦି ଲାଗିବ | . ସୁମା ବୋଉ କହିଲେ"ହେ ୩୩ କୋଟି ଦେବତା ମୋ ପୁଅକୁ ଭଲରେ ଭଲରେ ଆଣି ଘରେ ପହଞ୍ଚେଇ ଦିଅ" |

    ଓହୋ ..... ମଲା ଏଇଟା କଣ ହଉଚି, ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ସୁର ବାବୁ ଖାତା ଉପରୁ ମୁହଁ ଉଠେଇ,ଆଖିରୁ ଚଷମା ଟିକେ ତଳକୁ ଖସେଇ ଅନେଇଲେ ଶବ୍ଦ ଆସୁଥିବା ଆଡକୁ | ଦେଖିଲେ ସୁମା ବୋଉ ବିଲେଇ ଉପରେ ଚିଡି ଚିଡି ହଉଚି |ଆଇଁସ ବାସ୍ନାରେ ବିଲେଇଟା ତା ଗୋଡ ପାଖରେ ଖାଲି ଘଷି ହେଉଛି | ସୁର ବାବୁ କହିଲେ,ତମେ ବିଲେଇଟା ଉପରେ ଖାଲିଟାରେ କିଆଁ ଚିଡି ଚିଡି ହେଉଛ ? ସୁମା କୋଉଠି ରହି ଯାଇଥିବ ସେଥିପାଇଁ ଡେରି ହେଉଥିବ | ତମେ ଅଧର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ କେମିତି ହେବ ? ଏତେ ଦିନେ କେ ପିଲାଟା ଆସିଛି ସାଙ୍ଗସାଥି ମିଳିଯାଇଥିବେ କଥା ହେଉଥିବ, ଆସିଯିବନି ?| ତମ ପୁଅ ଆସିବ ବୋଲି ଖୁସିରେ କାଲିଠୁ ତୁମ ପାଦ ତଳେ ଲାଗୁନି | ଏତେ ଦିନ ଅପେକ୍ଷା କଲଣି ଆଉ ଆଜି ଟିକେ ସମୟ ରହିପାରୁନ ? ସୁମା ବୋଉ ପାଚିଯାଇଥିବା ଚୁଟିରେ ହାତ ମାରି, ପିନ୍ଧିଥିବା ସୁତା ଲୁଗାର କାନିକୁ ଡାହାଣ ପଟେ ବୁଲାଇ ଆଣି ବାଁ ଅଂଟାରେ ଖୋସିଲେ ଓ କହିଲେ କାଇଁ ତମେ କଣ ଅପେକ୍ଷା କରିନଥିଲ କି ? ତମକୁ ଅଧର୍ଯ୍ୟ ଲାଗୁନି ? ସୁର ବାବୁ ହସିଲେ ଓ ତାଙ୍କ ସଂଗେ ସୁମା ବୋଉ ବି ହସିଲେ |


   ପୁଅ ସୁମନ୍ତ (ସୁମା ) ଆମେରିକାରେ ରହୁଥିଲା | ଏଇ ତ ବର୍ଷେ ହେବ ଯାଇଥିଲା | ତାକୁ ତା ଅଫିସ ତରଫରୁ ଅଧିକ ଟ୍ରେନିଂ ଓ ପଢିବା ପାଇଁ ପଠାଯାଇଥିଲା ବର୍ଷେ ପାଇଁ | ତାର ବର୍ଷେ ପୁରିବାକୁ ଆଉ 1 ସପ୍ତାହ ବାକିଥିଲା | ହେଲେ କୋରୋନା ଯୋଗୁଁ ସେ ଅଫିସକୁ ଅନୁରୋଧ କରି ଫେରି ଆସିଥିଲା | ଅଫିସ ମନା କରୁଥିଲା ତଥାପି ସୁମା ବହୁ କାକୁତି ମିନତୀ କରି ଅନୁରୋଧ କରି ରାଜି କରେଇଥିଲା ତା HRକୁ |.................. ସୁମା ଆସିବ ବୋଲି ବାପା ମାଆ ଦୁହେଁ ଯାକ ଦୁଇ ଦିନ ହେଲାଣି ଯୋଗାଡ ଯନ୍ତ୍ରରେ ଲାଗିଛନ୍ତି | କୋଉଠୁ କୋଉ ମାଛ ଆସିବ, କୋଉ ପରିବା ଆସିବ, କଣ ରନ୍ଧା ବଡା ହେବ, ଜଳଖିଆରେ କଣ ଖାଇବ ପୁଅ ସେଇ ଚିନ୍ତାରେ ବୁଢା ବୁଢ଼ୀ ଦୁହେଁ ଲାଗିପଡିଛନ୍ତି | ଦୁଇ ଦିନ ଆଗରୁ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଚୁଲିକୁ ସୁମା ବୋଉ ପ୍ରଭା ସଂଗେ ମିଶି ଲିପିପୋଛି ନୂଆ କରିଦେଇଛନ୍ତି,ପୁଅ ପାଇଁ ଚୁଲିରେ ରାନ୍ଧିବେ ବୋଲି |ଏତେ ଦିନ ପରେ ଆସୁଛି ତେଣୁ ଆଜି ବୋଉ ପୁଅ ପସନ୍ଦର ସବୁ ଖାଇବା ରାନ୍ଧିଛନ୍ତି ନିଜେ ହାତରେ | ଆଜି ପାଖ ଘର ଝିଅ ପ୍ରଭା ଖାଲି ହେଲପର ହେଇଚି | ସକାଳେ ପହଂଚି ପଖାଳ ସଂଗେ ଚୁନା ମାଛ ଭଜା ହୋଇଛି ଓ ଝିମି ଚୁଙ୍ଗୁଡ଼ି ମାଛ ଭଜାରେ କଞ୍ଚା ରସୁଣ ଓ କଞ୍ଚାଲଙ୍କା ପଡି ଛେଚା ହୋଇଛି | ଖାଲି ଖାଇଲା ବେଳକୁ କଞ୍ଚା ସୋରିଷ ତେଲ ଓ ଲୁଣ ପଡି ଚକଟା ହେବ |ଖରାବେଳ ଖାଇବାରେ ନାଲି ଉଷୁନା ଚାଉଳ ଭାତ, କଉ ମାଛ ବେସର ଝୋଳ,ଜହ୍ନି ପୋଡା, ଶାଗ ପୋଡା, ଚୁଙ୍ଗୁଡ଼ି ମାଛ ଭେଣ୍ଡି ତରକାରୀ, ଅରୁଆ ଚାଉଳରେ ବୁଡେଇ କଖାରୁ ଫୁଲ ବରା | ଆଉ ଶେଷରେ ତାଟିଆଏ ଛୁଙ୍କ କାଞ୍ଜି | ବୋଉ ହାତ ଛୁଙ୍କ କାଞ୍ଜି ସୁମାର ଭାରି ପ୍ରିୟ | ସବୁ ଚୁଲିରେ ରାନ୍ଧି ଛନ୍ତି କାଳେ ଚୁଲିର କାଠ ନିଆଁ ଖାଦ୍ୟକୁ ସୁଆଦିଆ କରେ ଓ ବାସ୍ନାରେ ପେଟ ପୁରି ଯାଏ | ସବୁ କାମ ସାରି ଦୁହେଁ ପୁଅ ଅପେକ୍ଷାରେ |


   ହେଇଟି ଶୁଣୁଛ ପିଲାଟା କଣ ୯ ତା ବେଳେ ପହଂଚିବା କଥା ଆସି ୨ଟା ବାଜିଲାଣି ଆସୁନି, ତମେ ଟିକେ ଯାଇ ଦେଖି ଆସୁନ | କୋଉଠି ହଇରାଣ ହଉନିତ ଆଉ ? ବୋଲି ସୁମା ବୋଉ କହିଲେ | ସୁମା ବାପା ବି ବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇ ଗାମୁଛା କାନ୍ଧରେ ପକାଇ ଯିବାକୁ ବାହାରିଲେ | ଦୁଆର ମୁହଁକୁ ଅନେଇଲା ବେଳକୁ ସୁମା ଦାଣ୍ଡରୁ ଗୁହାଳ ଦେଇ ଦୁଆର ମୁହଁ ଆଡେ ଆସୁଛି | ବାପା କହିଲେ ହେଇବା ଆସିଲାଣି | ସୁମା ବୋଉ ପୁଅ ପାଖକୁ ଦୌଡ଼ି ଗଲେ |ସୁମା କହିଲା ରହ ବୋଉ ମତେ ଛୁଉଁନା, ବାପା କହିଲେ ରୁହ ସିଏ ଗାଧେଇ ପଡୁ ତା ପରେ କଥା ହେବା କହି ବାପା ସୁମାକୁ ତା ରୁମକୁ ଯିବାକୁ କହିଲେ| ସୁମା ମନା କଲା କହିଲେ ମୁଁ ସେଇ ଶେଷ ବାରି ବାଟ ଘରେ ରହିବି ଓ ଚାଲି ଗଲା ବାରିଆଡେ ଗାଧେଇବାକୁ | ସୁମା ବୋଉ ଲୁଗା କାନିରେ ଲୁହ ପୋଛି କହିଲେ କଣ ହେଇଚି କି ତାର ? ତା ମୁହଁଟା ଏମିତି ଶୁଖି କଳା କାଠ ପଡି ଯାଇଛି | ଆଖି ଦିଟା ଲୁହ ଜକେଇଲା ପରି ଦିଶୁଚି | ତାକୁ ଗାଁ ଲୋକେ କଣ କହିଲେ ନା କଣ ? ନା ମୋ ପୁଅକୁ କିଏ ଦୃଷ୍ଟି କରିଦେଲା ? ସୁମା ବାପା ହସି ଦେଇ କହିଲେ ତମ ପୁଅକୁ ଖାଲି ସମସ୍ତେ ଗୁଣି କରିଦେଉଛନ୍ତି ଆଉ ? ଥକି ଯାଇଥିବ ମ, ରୁହ ଖାଇ ପିଇ ସାରୁ ପଚାରି ବୁଝିବା କଣ ହେଇଚି |


   ଖିଆ ପିଆ ସରିଲା | ସୁମା ନିଜ ବାସନ ନିଜେ ଧୋଇଲା ଓ ଯାଇ ବାରି ବାଟ ଘରେ ସପଟିଏ ପାରି ମୁଣ୍ଡରେ ହାତ ଦେଇ କଣ ଚିନ୍ତାରେ ଲାଗିଗଲା | ବାପା ମାଆଙ୍କ ସଂଗେ କିଛି ଭଲରେ କଥା ହେଲାନି | ସୁମା .... ଏ ସୁମା ..... ସୁମା..... ଡାକି ଡାକି ବାପା ବୋଉ ଦୁଇଜଣ ଯାକ ତା ଆଡେ ଆସିଲେ | ସୁମା ଉଠି ବସିଲା କହିଲା ଦୁଆର ମୁହଁରେ ବସ ଉପରକୁ ଆଶନି | ସୁମା ବସିଲା ଉପରେ, ବାପା ବୋଉ ଦୁହେଁ ତଳେ ପାହାଚରେ ବସିଲେ | ବାପା କହିଲେ ପୁଅରେ ତୋର କଣ ହେଇଚି ? ତୋ ମୁହଁ ଆସିଲା ବେଳଠୁ ଦେଖୁଚି ଶୁଖି ଯାଇଛି | କଣ କିଛି ଅସୁବିଧା ହେଇଚି ? ନାଇଁ ବାପା ଅଫିସ ଚିନ୍ତା ଆଉ କିଛି ନାହିଁ | ଏତିକି ବେଳେ ଗୋଟେ ଲୋକ ଆସି ଡାକିଲା ମଉସା ଆସ ଯିବା | ସୁମା ବାପା ଉଠିଲେ ଓ ସେ ଲୋକ ସଂଗେ ବିଲକୁ ଗଲେ | ବୋଉ କହିଲା ପୁଅରେ ତୁ ମତେ ଭୂତେଇ ପାରିବୁନି | କଣ ହେଇଚି ତୋର କହ | ଗାଁ ଲୋକ ତତେ କଣ କହିଲେ କି ? ମାଆ ସବୁବେଳେ ଛୁଆର ହୃଦୟର କଥା ଆଖିରୁ ପଢି ନିଏ ତାକୁ କିଛି ଲୁଚେଇବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ | ସୁମା ବା ସେ ନିୟମରୁ ବାହାରିଯିବ କେମିତି ? ସୁମା ବୋଉର ଟିକେ ପାଖକୁ ଆସିଗଲା, ତାର ତ ମନ ହେଉଥିଲା ବୋଉକୁ କୁଣ୍ଢେଇ ପକେଇ ବହେ କାନ୍ଦିବ ଓ ତା ମନର ସବୁ କଥା ସେମିତି ବୋଉକୁ କୁଣ୍ଢେଇକି କହିଦେବ | କିନ୍ତୁ ବିଧାତା କେଡେ ନିଷ୍ଠୁର ତା ଖୁସି ଦୁଃଖରେ ବଦଳି ଗଲା | ଆଉ ଆଜି ବୋଉ ତା ଆଗରେ ଅଛୁଆଁ ଜାତି ଲୋକ ପରି ତଳ ପାହାଚରେ ବସିଛି | ବୋଉ ଆଉଥରେ ସୁମା ବୋଲି ଡାକିଦେଲାରୁ ସୁମା ବୋଉକୁ ଅନେଇଲା କହିଲା ବୋଉ ଆମେ କେତେ କଷ୍ଟ କରି ଆସି ଏ ଜାଗାରେ ପହଞ୍ଚିଛେ କହିଲୁ| ତା ବୋଉ କହିଲେ ହଁ ପରା, ଏ ନିଆଁ ନଗା କଣ ଗୋଟେ ରୋଗ ବାହାରିଲା ଯେ ଜୀବନ କଲବଲ କରିଦେଉଛି ସମସ୍ତଙ୍କର | କୋଉ ଦେଶରେ ଯାଇଥେଲୁ, ଆଉ ଏତେ ବାଟ କେମିତି କଷ୍ଟରେ ଆସିଥିବୁ ମୋର ଖାଲି ସେତିକି ମାଗୁଣି ଥେଲା ମଙ୍ଗଳା ମାଆ କତିରେ | ତୁ ଆସିଗଲୁ ମାଆକୁ ଗାଧେଇଦେବି ବୋଲି ମାନସିକ କରିଛି ପରା .....ତୋର ଏ ଏକା ରହିବା ସରିଯାଉ ଯିବା ମାଆ ପୁଅ ମିଶିକିରି ମନ୍ଦିର |ବୋଉ କଥା ଶୁଣି ସୁମା ଚମକି ପଡିଲା, ବୋଉ ମୁହଁକୁ ଅନେଇଲା ଓ ଭାବିଲା ଏ ସରଳ, ନିରୀହ ବୋଉକୁ ସେ କଥା କହି ତା ମନକୁ ଆଉ ଦୁଃଖ ଦେଇପାରିବନି | ତେଣୁ କିଛି କହିଲାନି |


ଏତିକି ବେଳେ ଦାଣ୍ଡ ଦୁଆର ମୁହଁରେ କାହା ପାଟି ଶୁଭିଲା ସୁମନ୍ତ ...ଏ ସୁମନ୍ତ...... ସୁମା .... ମାଉସୀ ସୁମା କାଇଁ ..... | ପାଟି ଶୁଣି ବୋଉ ଦାଣ୍ଡ କବାଟ ପାଖକୁ ଗଲେ ଦେଖିବାକୁ | ଦେଖିଲେ ସୁମାର ବେଷ୍ଟ ଫ୍ରେଣ୍ଡ ଶଙ୍କର ଆସିଛି | ସୁମା ବୋଉ କହିଲେ ଆରେ ବାପା ଶଙ୍କର କି ! ହଉ ଆ ଭିତୁରୁକୁ ଆ | ସୁମା ସେଇ ବାଟ ଘରେ ବସିଛି | କଣ ତାର ହେଇଚି ଯେ ମୁଁ ଯେତେ ପଚାରିଲି କିଛି କହୁନେଇ | ତୁ ତ ତା ସାଙ୍ଗ ତୁ ଟିକେ ପଚାରି ବୁଝୁ ତତେ ସିଏ କହିବା ନିଶ୍ଚିନ୍ତ | ହଉ ମାଉସୀ କହି ଭିତରକୁ ଆସିବାକୁ ବାହାରିଲା ବେଳକୁ ସୁମା ବଡ ପାଟିରେ କହିଲା ବୋଉ ତାକୁ କହ ସେ ବାରି ପଟ ତେନ୍ତୁଳି ଗଛ ମୂଳକୁ କୂଅ ପଟେ ବୁଲିକି ଆସିବ | ମୁଁ ସେଠିକି ଯାଉଛି | ଶଙ୍କର ହଉ କହି ଡାହାଣ ପଟେ କୂଅ ଦେଇ ଗୋହରୀ ବାଟରେ ଯାଇ ବାରିରେ ପହଁଚିଲା ଓ ସୁମା ବି ସେଠି ଠିଆ ହୋଇ ଥିଲା | ଦୁହେଁ ବାରିତଳ ତେନ୍ତୁଳି ଗଛ ମୂଳକୁ ଗଲେ | ସୁମା ସାଙ୍ଗରେ ଗୋଟେ ତାଳପତ୍ର ଚଟେଇ ନେଇଥିଲା | ତାକୁ ପକେଇ ଶଙ୍କରଠୁ କିଛି ଦୂରରେ ବସିଲା | ଶଙ୍କର କହିଲା ତୁ ବା ସଙ୍ଗରୋଧରେ ଥିଲୁ | ସିଏ ତା ଆଜି ସରିଗଲା ତୁ ପୁଣି ଅଲଗା ବସୁଛୁ କାହିଁକି ? ସୁମା କହିଲା ସେଠୁ ସିନା ଛାଡି ଦେଲେ ହେଲେ ଯଦି ରୋଗ ଭିତରେ ଥିବା ତେବେ ୧୫ କି ୨୦ ଦିନ ପରେ ବି ବାହାରିବା ନା ତେଣୁ ଘରେ ଆଉ ୧୫ ଦିନ ଅଲଗା ରହିବା କଥା | ହେଲେ ଗଉରା ତ ବୁଲୁଚି ସମସ୍ତଙ୍କ ସଂଗେ ମିଶୁଛି, ତାହାଲେ ତୁ କାହିଁକି ଅଲଗା ରହିବୁ ?


    ସୁମାର ଆଜି ସକାଳ କଥା ମାନେ ପଡିଲା | ସେ କହିଲା ଜାଣିଚୁ ଆଜି ସ୍କୁଲରୁ ଗଉରା ଆଉ ମୁଁ ମିଶିକି ବାହାରିଲୁ |ସେଠି ଗାଁର ସେ ଯୋଉ ଗନେଇ ଦାଦି, ନିର ବଡବାପା, ଝୁଲା ଭାଇ, ମଦନ ଆହୁରି ବହୁତ ଲୋକ ଭୁଇଆଁ ଦୋକାନରେ ବସିଥିଲେ | ଆମେ ଦୁଇଜଣ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ହେଲୁ | ମଦନ କହିଲା ସୁମା ତୁ ଆଉ ବିଦେଶ ଯିବୁ ନା ଯିବୁନି ? ସୁମା କହିଲା ମୋର ସରିଯାଇଛି ଆଉ ଯିବିନି | ସେଠୁ ମଦନ କହିଲା ହଁ ତମେ ସବୁ ବିଦେଶରେ ରହି ଟଙ୍କା କମେଇ ରୋଗ କିଣିବ ଆଉ ଆମେ ଗାଁ ଵାଲା ହଇରାଣ ହେବୁ | ଖାଲି ତ ଟଙ୍କା ପଛରେ ଗୋଡ଼େଇଲେ | ଏବେ ରୋଗ ମାଡି ଆଇଲା ବେଳକୁ ଘରକୁ ଦୌଡ଼ି ଆସୁଛ | ସୁମାକୁ ଭାରି ଦୁଃଖ ଲାଗିଲା ଏମିତି କଥା ଶୁଣି | ପୁଣି ଗନେଇ ଦାଦି କହିଲେ ଗଉରା ଗରିବ ପିଲାଟା ଘର ଛାଡି ପେଟକୁ ଦାନ ଯୋଗାଡ କରିବାକୁ ବାହାରକୁ ଯିବାକୁ ପଡୁଛି ତାକୁ | ହେଲେ ସୁମା ତ ଖାଲି ଟଙ୍କା ପଛରେ ଗୋଡ଼େଇଲା ଆଉ | ସେଠୁ ନିର ବଡାପା କହିଲେ ଏମିତି ଲୋକଙ୍କୁ ସରକାର ଆସିବାକୁ ଦେବାକଥା ନୁହେଁ | ଶଙ୍କର କହିଲା ସେ ଏମିତି କାଇଁ କହିଲେ ? ଆଉ ଗୌରା କାଇଁ ଗରିବ ପିଲା ହେବ ମ ? ତା ବାପା ବା ଦୋକାନ କରିଛି |


  ସୁମା କହିଲା " ଶଙ୍କର ଆଜିଠୁ 10 କି 15 ବର୍ଷ ତଳ କଥା ଭାବିଲୁ | ଆମେ କେତେ କଷ୍ଟରେ ଚଳୁଥିଲୁ କହିଲୁ | ବାପା ବୋଉ, ଜେଜେ, ଜେଜେ ମାଆ ଆଉ ପିଉସୀ ଅପା ଆମେ 6 ଜଣ ଲୋକକୁ ବାପା ଏକା କାମ କରିବା ଲୋକ | ବିଲାବାଡ଼ି ଯାହା ଚାଷ ହେଉଥିଲା ସେତିକି ସମ୍ବଳ | ବାପା ବର୍ଷ ସାରା ମାଟି ସଂଗେ ମାଉଁସ ହେଇ ଲାଗିଥିବେ ଋତୁ ଅନୁଯାଇ ଚାଷ କାମରେ | ଧାନ, ପରିବା, ମୁଗ ବିରି ଚାଷ କରିବାରେ | କାହିଁକି ନା ସେଇଥିରୁ ଯାହା ବିକି ଭାଙ୍ଗି ଘର ଚାଲିବ ଓ ଅପା ବାହାଘର ପାଇଁ ସଂଚୟ ହେବ | ମୋ ପାଠ ପଢା ପାଇଁ ସେଥିରୁ ଖର୍ଚ୍ଚ ହେବ | ଆଉ ବୋଉ ବି ବାପାଙ୍କ ସଂଗେ ଅଣ୍ଟା ଭିଡି ଘର ସମ୍ଭାଳିଥିଲେ | ଯେମିତି ଚିରା ପଣତକୁ ଫାଳେ ସିଲେଇ କଲେ ଆଉ ଫାଳେ ଚିରିଯାଏ ସେମିତି ସେ ତାଙ୍କ ସାତ ସିଆଁ ସଂସାରକୁ କେତେ କଷ୍ଟରେ ଚଳାଉଥିଲେ ମୁଁ ଦେଖିଚି | ଭାତ କ୍ଷୀର ଗୋଳେଇ ଆଳୁ ଚକଟା ଲଗେଇ ମୁଁ ସବୁଦିନ ଖାଇ ସ୍କୁଲ ଯାଏ | କାଇଁକିନା ନଭଜା ଛ ତିଅଣ ପାଇଁ ସମ୍ବଳ ନଥିଲା | ଏତେ ପରେ ବି ଅପା ବାହାଘରକୁ ପଇସା ନିଅଣ୍ଟ ହେବାରୁ ବାପା ଗୋଟେ ଜମି ବିକି ଦେଲେ | ସେ ଜମିକୁ ଏ ଗଉରା ଘର କିଣିଥିଲେ | ତୁ କହ ଶଙ୍କର ଗରିବ କିଏ ଗଉରା ନା ମୁଁ ? ଶଙ୍କର ହୁଁ ଟାଏ ମାରିଲା ଯେମିତି ଧ୍ୟାନ ମଗ୍ନ ଶିବ ପରି | ଭାବୁଥିଲା କିଛି ଗହୀର କଥା |


    ସୁମା ପୁଣି ଆରମ୍ଭ କଲା, କହିଲା ଅଷ୍ଟମ ଶ୍ରେଣୀରେ ଆମେ ସ୍କୁଲରୁ ଖାଇବା ଛୁଟିରେ ଘରକୁ ଆସୁଥିଲୁ ଭାତ ଖାଇବାକୁ | କିନ୍ତୁ ଗଉରା ତାଙ୍କ ଦୋକାନରୁ କେକ,ବିସ୍କୁଟ ଟିଫିନରେ ନେଇକି ସ୍କୁଲ ଯାଉଥିଲା | ଆଉ ମାଟ୍ରିକ ପରୀକ୍ଷା ବର୍ଷ କଥା ଭାବିଲୁ, ବାପା ଟିଉସନ ପଇସା ଦେବା ପାଇଁ ଅସମର୍ଥ ଥିଲେ | ତେଣୁ ମୁଁ ଦୁଇଟା ଗାଁ ଡେଇଁ ପଣ୍ଡା ମାଷ୍ଟର ପାଖକୁ ଯାଉଥିଲି ମାଗଣାରେ କେବଳ ଗଣିତ ବିଜ୍ଞାନ ଓ ଇଂଲିଶ ପଢିବାକୁ | ବାପା ତାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରିଥିଲେ ଓ ସେ ରାଜିହେଇଯାଇଥିଲେ କାରଣ ସେ ବାପାଙ୍କ ସାଙ୍ଗ ଥିଲେ | ସ୍କୁଲରୁ ଆସି ଖାଇ ବାହାରି ଯାଉଥିଲି ପଣ୍ଡା ସାରଙ୍କ ଘରକୁ | ପଢ଼ିସାରି ଆସିଲା ବେଳକୁ ରାତି ୮.୩୦ କି ୯ଟା ହେଉଥିଲା | ଆଉ ରାତିରେ ଏକା ଆସିବାକୁ ଡର ଲାଗୁଥିଲା | ବାପା ଦୁଇଦିନ ଯାଇ ସାଇକେଲରେ ନେଇ ଆସିଲେ | କିନ୍ତୁ ବାପା ସବୁ ଦିନ କାମ ଛାଡି ମତେ ଆଣିବା ସମ୍ଭବ ନଥିଲା | ଘରେ ସେଇ ଗୋଟିଏ ସାଇକେଲ,ତାକୁ ମୁଁ ନେଇଗଲେ ବାପା ଆଉ କୁଆଡେ ଯାଇପାରିବେନି ତେଣୁ ମୁଁ ଚାଲି ଚାଲି ଯାଉଥିଲି |ରାତିରେ ସାରଙ୍କ ଘରେ ରହୁଥିଲି,ହେଲେ ମାଗଣାରେ ଟିଉସନ ପୁଣି ଖାଇବା ମତେ ଭଲ ଲାଗୁ ନଥିଲା | ମୁଁ ବୋଉକୁ ଏ କଥା କହିଲି "ବୋଉ,ମତେ ସାରଙ୍କ ଘରେ ଖାଇବାକୁ ଭଲ ଲାଗୁନି, ସ୍ୱାଭିମାନୀ ବୋଉ ମୋର 'ମୋ' ଅବସ୍ଥା ବୁଝି ଯାଇଥିଲା "| ତା ପରଠୁ ବୋଉ ମୋ ବ୍ୟାଗରେ ଗୋଟେ ଟିଫିନରେ ଛତୁଆ ଆଉ ଚିନି ରଖି ଦେଉଥିଲା | ମୁଁ ରାତିରେ ଛତୁଆ ଖାଇ ସାରଙ୍କ ଟ୍ୟୁସନ ଘରେ ଶୋଉଥିଲି | ସକାଳୁ ଉଠି ଘରକୁ ଆସି ଗାଧେଇ ଖାଇ ସ୍କୁଲ ଯାଉଥିଲି | ଛତୁଆ ଖାଇ ମୁଁ ଦଶମ ପାଠ ପଢିଛି | ମୋ ବୋଉ ଲୁଚି ଲୁଚି ଲୁହ ପୋଛିବା ମୁଁ ନିଜେ ଦେଖିଚି ଶଙ୍କର କାହିଁକି ନା ତା ପୁଅ ରାତିରେ ଛତୁଆ ଖାଇ ଶୋଉଚି ବୋଲି |ହେଲେ ଗଉରାକୁ ପଢେଇବାକୁ ସାର ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଆସୁଥିଲେ ସିଏ ଫେଲ ହେଲା କାହିଁକି ?


   ଶଙ୍କର କହିଲା ତୋ ପରି ପୁଅ କିଏ ଏ ଗାଁ ଭିତରେ ଅଛି ? ତୁ ଲୋନ କରି ଇଞ୍ଜିନିଅରିଂ ପଢ଼ିଲୁ ଆଉ ତୋ ନିଜ ଜ୍ଞାନ ବଳରେ ଏତେ ବଡ କମ୍ପାନୀରେ ଚାକିରୀ ପାଇଲୁ | ମଉସା ଙ୍କର କୋଉଠି ଶକ୍ତି ଥିଲା, ତତେ ଏତେ ଟଙ୍କା ଖର୍ଚ୍ଚ କରି ପଢ଼େଇ ଥାନ୍ତେ ନେଇ ବଡ ସହରରେ ରଖି | ଆଉ ତୁ ଯଦି ଭଲ ପଢି ନଥାନ୍ତୁ ତତେ କଣ ସିଏ ଲୋନ କରି ପଢେଇବାକୁ ସାହସ କରିଥାନ୍ତେ ? ତାଙ୍କର ତୋ ଉପରେ ୧୦୦ରୁ ୧୦୦ ବିଶ୍ୱାସ ଥିଲା ତୁ ପଢ଼ିବୁ ଆଉ ତାଙ୍କ ସ୍ୱପ୍ନ ପୂରଣ କରି ପାରିବୁ | ନହେଲେ ତୁ ଯଦି ଗଉରା ପରି ପାଠ ପଢିଥାନ୍ତୁ ତତେ କଣ ସିଏ ସହର ପଢିବାକୁ ପଠେଇ ଥାନ୍ତେ ? ନା ତୋତେ ପାଠ ପଢେଇବାକୁ ଏତେ କଷ୍ଟ ସହିଥାନ୍ତେ ? ସୁମା ତୁ ତ ନଥିଲୁ ହେଲେ, ମୁଁ ନିଜେ ଦେଖିଚି ତୋର ଶେଷ ପରୀକ୍ଷା ବେଳେ ତୋର କଣ ଅଧିକା ପଇସା ଦରକାର ହେଲାରୁ,ତୋତେ ପଇସା ପଠେଇବାକୁ ମଉସା ଯେତେ ଚେଷ୍ଟା କଲେ କୋଉଠି କିଛି ଯୋଗାଡ ହେଇ ପାରିଲାନି | ସେଇ ଗଉରା ଘରକୁ ବି ହାତ ପତେଇବାକୁ ଯାଇଥିଲେ ମଉସା | ହେଲେ ଗଉରା ବାପା ପଇସା ନାହିଁ କହି ମନା କଲେ | ମଉସା ଶେଷରେ ହତାଶ ହେଇ ମାଉସୀଙ୍କୁ କହିଲେ କୋଉଠି କିଛି ହେଇପାରିଲାନି ଆଉ କଣ କରିବା ? ମଉସାଙ୍କୁ ଯୋଉଦିନ ମାଉସୀ ତାଙ୍କ ସେ ସୁନା ହାରଟାକୁ ବନ୍ଧା ରଖିବାକୁ ଦେଲେ ମୁଁ ସେଠି ଥିଲି ଓ ଦେଖିଚି ତାଙ୍କ ଆଖି ଲୁହ ଛଳ ଛଳ ଥିଲା | ତାଙ୍କୁ ଏମିତି ଦେଖି ମଉସା କହିଲେ ଥାଉ ଏଟା ରଖିଥା ମୁଁ ବଳଦ ଗୋଟେ ବିକ୍ରି କରିବାକୁ ଲୋକ ଖୋଜେ | ମାଉସୀ ହସି ଦେଲେ ଆଉ କହିଲେ ବଳଦ ବିକି ଦେଲେ ଏ ସନ ଚାଷ ବାସ କେମିତି ହେବ ? ଆଉ ଏ ହାର ମୋର କଣ ହେବ ? ଏଟା ମୋ ବୋଉର ହାର, ମୁଁ ତା କଥା ଟିକେ ଭାବିଦେଲି ବୋଲି ଲୁହ ଜକେଇ ଆସିଲା | ତା ଛଡା ମୋ ପୁଅ ଚାକିରୀ କଲେ ମୋ ହାର ମୁକୁଳେଇ ଆଣିବନି ନଟିଆ ସାହୁ କତିରୁ | ମଉସା ହାର ବନ୍ଧା ପକେଇ ପଇସା ଆଣି ତୋତେ ପଠେଇଲେ | ଆଉ ତୁ ଯଦି ତାଙ୍କ ସ୍ୱପ୍ନ ପୁରଣ କରିବାକୁ ବିଦେଶରେ ଚାକିରୀ କଲୁ ସେଥିରେ ଗାଁ ଲୋକଙ୍କର ଅସୁବିଧା କୋଉଠି ରହିଲା ?


    ସୁମା ତୁ ସେଗୁଡା ଭାବେନା କିଛି | ସେଇ ଲୋକମାନେ ପରକୁ ଉପଦେଶ ଦିଅନ୍ତି ଯିଏ ନିଜେ ବେକାର ହେଇ ବସିଥାନ୍ତି | କାମ କିଛି ନଥାଏ ତ ! ଅନ୍ୟର ଉନ୍ନତି ଦେଖିଲେ ତା ଗୋଡ ଟଣା ନୀତିରେ ମନ୍ତବ୍ୟ ଦିଅନ୍ତି | ଆଉ ତୁ ଯଦି ଘର ଛାଡି ଯାଇ ବାହାରେ ଚାକିରୀ କରି ନଥାନ୍ତୁ ତେବେ କଣ ମାଉସୀଙ୍କର କିଡନି ଅପରେସନ ପାଇଁ ଏତେ ଗୁଡ଼େ ଟଙ୍କା ଯୋଗାଡ଼ କରିପାରିଥାନ୍ତୁ ? ସେତେବେଳେ କଣ ଏମାନେ ତତେ ପଇସା ଦେଇଥାନ୍ତେ ? ନା ତମ ଘର ଚାଷବାସରୁ ସେତିକି ଟଙ୍କା ପାଇଥାନ୍ତ ଡାକ୍ତରଖାନା ଖର୍ଚ୍ଚ ପାଇଁ ? ଖାଲି କହିବା ସହଜ ..ହୁଂହ | ସେ ଯୋଉ ନୀର ଦାଦି ଭାଷଣ ମାରୁଥିଲେ ସିଏ କଣ କରୁଛନ୍ତି ? ଗାଁରେ ଗୋଡରେ ଧୂଳି ବାଲି ଲାଗିଯିବ ବୋଲି ଯାଇ ଭୁବନେଶ୍ୱରରେ ଘର କରି ରହିଛନ୍ତି | ସେଠି ଚାକିରୀ କରୁଥିଲେ ରିଟାୟାର୍ଡ଼ କରି ବି ସେଆଡେ଼ ରହିଲେ ଗାଁକୁ ଆସିଲେନି | କହିଲେ କଣ ନା " ମତେ ତ ଆମ ଗାଁରେ କଦଳୀ ପତ୍ର ପାରି ମାଟି ଉପରେ ଚଟେଇ ପକେଇ ବସି ଭାତ ଡାଲମା ଆଉ ଶୁଖୁଆ ପଖାଳ ଖାଇବାକୁ ଭଲ ଲାଗେ | କିନ୍ତୁ ସାନ ବୋଉର ବା ଦେହ ଭଲ ରହୁନି | ସେଠି ପାଖରେ ଡାକ୍ତରଖାନା ରାତି ବିକାଳୀ କଣ ହେଲେ ନେଇଯିବୁ, ସେଥିପାଇଁ ସେଆଡେ଼ ରହୁଚୁ "| ଆମେ କଣ ମୂର୍ଖ ଯେ ଜାଣି ପାରୁନୁ କିଛି ? ସାନ ବୋଉ ପାଇପି ମୋଡି ପାଣି ବୋହି ପାରିବନି, ମାଟି ଗୋବର କନାରେ ଚୁଲି ଲିପା,ଚୌକା ଦେବା କରିବନି ବୋଲି ଆସିଲାନି | ଆଉ ଏବେ କୋରୋନା ହେଇଚି ବୋଲି ପଳେଇ ଆସିଛନ୍ତି | ତତେ ଗାଁରେ ପୁରେଇବା କଥା ନୁହେଁ ବୋଲି କହିଲେ ଆଉ ନିଜ କଥା ତା କହିଲେନି ?


   ସୁମା କହିଲା ଯିଏ ଶଙ୍ଖ ମଲମଲ ପ୍ଲେଟରେ ସବୁ ବେଳେ ଖାଏ ତାକୁ ଦିନିକିଆ କଦଳୀ ପତ୍ର ଖିଆ ଭଲ ଲାଗେ | ଯିଏ ସବୁବେଳେ ସିମେଣ୍ଟ,ମାର୍ବଲ ଚାଟାଣରେ ଚାଲେ ତାକୁ ଘାସ ଆଉ ମାଟିରେ ଦିନିକିଆ ଚାଲିବାକୁ ଭଲ ଲାଗେ | ହେଲେ ଯାହା ପାଖରେ ଟଙ୍କା ପଇସା ନଥାଏ ସିଏ ବାଧ୍ୟ ହୁଏ କଦଳୀ ପତ୍ରରେ ଖାଇବାକୁ |ସେ କେବେ ଏମିତି କଥା କହିବନି | କେହି ତା ମା,ବାପାଙ୍କୁ ଛାଡି ବାହାରେ ରହିବାକୁ ଖୁସି ହୁଏ କି ? ନା ବାପା ମାଆଙ୍କୁ ଟିକେ ଭଲରେ ରଖିବାକୁ ହେଲେ ଆମକୁ ଏମିତି ବାହାରକୁ ରୋଜଗାର ସନ୍ଧାନରେ ଯିବାକୁ ପଡିବ | ଟଙ୍କା ପକେଟରେନଥିଲେ କେହି ତୁମକୁ ପଚାରିବେନି |


    ଶଙ୍କର କହିଲା ହଉ ଛାଡେ ସେକଥା | କହିଦେଉଥାଏ ପରକୁ ବୁଦ୍ଧି ନ ଦିଶଇ ଘରକୁ | ନିଜ କଥା ସେମାନେ ଦେଖୁ ନାହାନ୍ତି ତତେ ଖାଲି କହୁଛନ୍ତି | ଆଛା ତୁ ତ ବୁଝିଲା ଶୁଝିଲା ପିଲା | ଏବେ ଗାଁରେ ଅଛୁ ଚାଲୁନୁ ମିଶିକି କୋରୋନା ସଚେତନତା ଗାଁରେ ଆଉ ପାଖ ଗାଁରେ କହିବା ବୁଝେଇବା | ଆଉ ଲୋକଙ୍କ ମନରୁ ଭୁଲ ଧାରଣା ଦୂର କରିବା | ସୁମା ମୁହଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦିଶିଲା | ତା ଦୁଃଖୀ ମନରେ ଗୋଟେ ଖୁସିର ଜୁଆର ଖେଇଦେଲା ଶଙ୍କର କଥା | ସେ ଏବେ ଏକା ନୁହେଁ | ସୁମା କହିଲା ହଁ ଠିକ୍ କହିଲୁ | ଆମେ ଆମ ଗାଁ ପାଇଁ କରିବନି ତ ଆଉ କିଏ କରିବ ? ସରକାର କଣ ଆମ ଗାଁକୁ ନିଜେ ଆସିବା ବୁଝେଇ ବାକୁ ? ନା ଆସିବନି | ଆମେ ସରକାର କଥାକୁ ଲୋକଙ୍କ ପାଖେ ସରଳ ଓ ସହଜ ବାଟରେ ପହଞ୍ଚେଇବା | ଶଙ୍କର କହିଲା କଣ କରିବାକୁ ହେବ କହ ମତେ,ମୁଁ ଯୋଗାଡ କରିଥିବି ତୋର ଏକୁଟିଆ ରହିବା ସମୟ ସରିଲେ ତୁ ଆସି ଯୋଗ ଦେବୁ ଆଉ | ସୁମା ହଁ କହିଲା |


  ଚାଲେ ଘରକୁ ଯିବା ସଞ୍ଜ ହେଲାଣି | ବେଳ କୁଆଡେ ଚାଲିଗଲା ଜଣା ପଡ଼ିଲାଣି | ଦୁହେଁ ଉଠି ସେଠୁ ଘର ଅଭିମୁଖେ ଚାଲିଲେ ଏକ ନୂଆ ଆଶା ଓ ସ୍ୱପ୍ନ ନେଇ | ସେପଟେ ବୋଉ ସଞ୍ଜ ଧୂପ ବୁଲେଇବାକୁ ଘଣ୍ଟି ବଜେଇଲା |



Rate this content
Log in

More oriya story from BRATATI PRIYADARSHINI

Similar oriya story from Inspirational