ସାଙ୍ଗମାନେ: କଲେଜ ପରେ...

କଲେଜର ସେହି ଶେଷ ଦିନରେ କ୍ଲାସରୁମର ଦୁଇ ନମ୍ବର ବେଞ୍ଚ ପାଖରେ ଛିଡ଼ା ହୋଇ ଆକାଶ, ରାହୁଲ, ବିବେକ ଏବଂ ଅମିତ ପରସ୍ପରକୁ କୁଣ୍ଢାଇ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଇଥିଲେ ଯେ ପରିସ୍ଥିତି ଯାହା ବି ହେଉ ସେମାନଙ୍କ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ କେବେ ବଦଳିବ ନାହିଁ। ସେହି ଦୁଇ ନମ୍ବର ବେଞ୍ଚ ଥିଲା ସେମାନଙ୍କର ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ ଜାଗା, ଯେଉଁଠି ବସି ଚାରି ବର୍ଷ ଧରି ସେମାନେ ଏକାଠି ହସିଥିଲେ, ଗୋଟିଏ ଟିଫିନ ବାଣ୍ଟି ଖାଇଥିଲେ ଏବଂ ସାରା ଜୀବନ ସାଙ୍ଗ ହୋଇ ରହିବାର ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିଥିଲେ। କିନ୍ତୁ କଲେଜ ଜୀବନ ଶେଷ ହେବା ମାତ୍ରେ ସମୟ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅଲଗା କରିଦେଲା। ଆକାଶ ଏକ ବଡ଼ ଆଇଟି କମ୍ପାନୀରେ ମ୍ୟାନେଜର ହେଲା, ରାହୁଲ ବଡ଼ ବ୍ୟବସାୟୀ ହେଲା ଏବଂ ବିବେକ ସରକାରୀ ଅଫିସର ହୋଇଗଲା। କିନ୍ତୁ ଅମିତର ଭାଗ୍ୟ ଖରାପ ଥିଲା, ବାପାଙ୍କ ଅସୁସ୍ଥତା ଏବଂ ଆର୍ଥିକ ଅଭାବ ଯୋଗୁଁ ସେ ସହରକୁ ଯାଇପାରିଲାନି କି ଚାକିରି ଖୋଜିପାରିଲାନି, ସେ ଗାଁରେ ଏକ ଛୋଟ ଦୋକାନ କରି ପରିବାର ଚଳାଇବାକୁ ଲାଗିଲା। ପ୍ରଥମେ ପ୍ରତିଦିନ ହେଉଥିବା ଫୋନ କଲ୍ ଧୀରେ ଧୀରେ ମାସକୁ ଥରେ ହେଲା ଏବଂ କିଛି ବର୍ଷ ଭିତରେ କେବଳ ଜନ୍ମଦିନର ଏକ ମେସେଜରେ ସୀମିତ ହୋଇଗଲା। ଅମିତ ନିଜେ ମଧ୍ୟ ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କୁ ଫୋନ କରିବାକୁ ସଙ୍କୋଚ କରୁଥିଲା, ସେ ଭାବୁଥିଲା ଯେ ସେମାନେ ବଡ଼ ଲୋକ ହୋଇଗଲେଣି, ତା' ପରି ଜଣେ ଗରିବ ସହ କଣ କଥା ହେବେ। ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ପରେ ଯେତେବେଳେ ରାହୁଲର ବାହାଘର ଠିକ୍ ହେଲା, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କଲା। ଆକାଶ ଏବଂ ବିବେକ ମହଙ୍ଗା ଗାଡ଼ି ଓ ସୁଟ୍-ବୁଟ୍ ପିନ୍ଧି ଆସିଥିଲେ, ଅମିତ ମଧ୍ୟ ନିଜର ସବୁଠାରୁ ଭଲ ଜାମାଟି ପିନ୍ଧି ପୁରୁଣା ବାଇକରେ ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚିଲା। କିନ୍ତୁ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ପରେ ସାମ୍ନାସାମ୍ନି ହେବା ପରେ କଲେଜର ସେହି ପୁରୁଣା ଆଲିଙ୍ଗନ ଆଉ ନଥିଲା। ଆକାଶ, ରାହୁଲ ଏବଂ ବିବେକ ନିଜର ଚାକିରି ଓ ବିଦେଶ ଭ୍ରମଣ ବିଷୟରେ କଥା ହେଉଥିଲେ ଏବଂ ଅମିତ ଏକ କୋଣରେ ଚୁପଚାପ୍ ଛିଡ଼ା ହୋଇ ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲା। କିଛି ସମୟ ପରେ ଯେତେବେଳେ ରାହୁଲର ନୂଆ ଧନୀ ବନ୍ଧୁମାନେ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ, ରାହୁଲ ସେମାନଙ୍କ ସହ ଆକାଶ ଓ ବିବେକର ପରିଚୟ ବଡ଼ ଗର୍ବର ସହ କରାଇଦେଲା, କିନ୍ତୁ ଅମିତ ସେଠାରେ ଛିଡ଼ା ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ରାହୁଲ ତାର ପରିଚୟ କରାଇବାକୁ ଭୁଲିଗଲା, ବୋଧହୁଏ ତାର ଧନୀ ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଜଣେ ଛୋଟ ଦୋକାନୀକୁ ନିଜର ବେଷ୍ଟ ଫ୍ରେଣ୍ଡ ବୋଲି କହିବାକୁ ତାର ଲାଜ ଲାଗୁଥିଲା। ଅମିତର ଛାତି ଭିତରଟା ଫାଟିଗଲା ଏବଂ ସେ ବୁଝିଗଲା ଯେ ସମୟ ଓ ପରିସ୍ଥିତି ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ବିରାଟ ପ୍ରାଚୀର ଠିଆ କରିଦେଇଛି। ସେ କାହାକୁ କିଛି ନକହି, ନଖାଇ ଚୁପଚାପ୍ ସେହି ବାହାଘର ପାର୍ଟିରୁ ବାହାରି ଆସିଲା। ସେହି ରାତିରେ ନିଜ ଘର ବାରଣ୍ଡାରେ ବସି ଅମିତ ଯେତେବେଳେ କଲେଜ ଦିନର ସେହି ପୁରୁଣା ଫଟୋକୁ ଦେଖୁଥିଲା, ଯେଉଁଠି ସେମାନେ କ୍ଲାସରୁମର ଦୁଇ ନମ୍ବର ବେଞ୍ଚରେ ବସି କାନ୍ଧରେ କାନ୍ଧ ମିଳାଇ ହସୁଥିଲେ, ସେହି ଫଟୋ ଉପରେ ତାର ଆଖିରୁ ଦୁଇ ଟୋପା ଲୁହ ଖସିପଡ଼ିଲା। ସେହି ଲୁହ କୌଣସି ଅଭିମାନର ନଥିଲା, ବରଂ ଏହି ନିଷ୍ଠୁର ସତ୍ୟର ଥିଲା ଯେ କଲେଜ ଜୀବନ ସରିବା ପରେ କେବଳ କଲେଜ୍ ସରେନାହିଁ, ବରଂ ପୃଥିବୀର ସବୁଠାରୁ ପବିତ୍ର ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ମଧ୍ୟ ପରିସ୍ଥିତିର ଗରିବୀ ଏବଂ ଆମେରି ନିକଟରେ ହାରିଯାଏ।