ଅଧୁରା ପ୍ରେମର ନାଲି ଡାଏରୀ

ମନ ଓ ମନାଲିସା ଦଶମ ଶ୍ରେଣୀରେ ଗୋଟିଏ କ୍ଲାସରୁମରେ ପାଖାପାଖି ବେଞ୍ଚରେ ବସୁଥିଲେ। ମନ ଥିଲା ଖୁବ୍ ଶାନ୍ତ ଏବଂ ମନାଲିସା ଥିଲା ଖୁବ୍ ଚୁଲବୁଲି ଝିଅ। ପ୍ରତିଦିନ ଆଖିରେ ଆଖି ମିଶିବା, ପରୀକ୍ଷା ସମୟରେ ପରସ୍ପରକୁ ନୋଟ୍ସ ଦେଇ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା ଏବଂ ବର୍ଷାରେ ଗୋଟିଏ ବହିକୁ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଧରି ଓଦା ହେବା ଭିତରେ ସେମାନଙ୍କ ଭିତରେ ଗଭୀର ପ୍ରେମ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ମନ ଜାଣି ନଥିଲା ଯେ ମନାଲିସାର ସେହି ହସଖୁସି ଭରା ଚେହେରା ପଛରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ରୋଗ ଲୁଚି ରହିଛି। ସେ ପ୍ରାୟତଃ କ୍ଲାସରେ ଥକିଯାଉଥିଲା, କିନ୍ତୁ ମନକୁ ଦେଖି ସବୁ କଷ୍ଟ ଭୁଲି ହସିଦେଉଥିଲା।ଦଶମ ଶ୍ରେଣୀ ବୋର୍ଡ ପରୀକ୍ଷାର ଶେଷ ଦିନ ମନ ନିଜ ମନର କଥା କହିବା ପାଇଁ ଏକ ନାଲି ରଙ୍ଗର ଡାଏରୀରେ ସବୁକିଛି ଲେଖି ଆଣିଥିଲା। ପରୀକ୍ଷା ସରିବା ପରେ ସ୍କୁଲ ଗେଟ୍ ପାଖରେ ମନାଲିସା ତାକୁ ଭେଟିଲା। ତାର ଦୁଇ ଆଖି ଲୁହରେ ଓଦା ଥିଲା ଏବଂ କେମୋଥେରାପି ଯୋଗୁଁ ତାର ସୁନ୍ଦର କେଶଗୁଡ଼ିକ ଝଡ଼ିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲା, ଯାହାକୁ ସେ ଏକ ଓଢ଼ଣୀରେ ଘୋଡ଼ାଇ ରଖିଥିଲା। ମନାଲିସା କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ମନ ହାତକୁ ଏକ ଛୋଟ ଚିଠି ବଢ଼ାଇ ଦେଇ କହିଲା, "ଏହାକୁ ଘରକୁ ଯାଇ ପଢ଼ିବୁ, ଆଉ ମତେ କେବେ ଭୁଲିବୁନି।" ମନ କିଛି ବୁଝିବା ଆଗରୁ ସେ ତା’ ବାପାଙ୍କ ସହ ଗାଡ଼ିରେ ବସି ଚାଲିଗଲା। ଗାଡ଼ିର ପଛ କାଚରୁ ମନାଲିସା ମନକୁ ଚାହିଁ ହାତ ହଲାଉଥିଲା ଏବଂ ତାର ଆଖିରୁ ଲୁହ ଧାର ଧାର ହୋଇ ବହିଯାଉଥିଲା।ଘରକୁ ଆସି ମନ ଯେତେବେଳେ ଧୂଳିମିଶା ରକ୍ତର ଦାଗ ଥିବା ସେହି ଚିଠିଟି ଖୋଲିଲା, ସେଥିରେ କମ୍ପିତ ଅକ୍ଷରରେ ଲେଖାଥିଲା:"ମନ, ମୁଁ ଜାଣେ ତୁ ମତେ ବହୁତ ଭଲ ପାଉ ଏବଂ ମୁଁ ବି ତତେ ମୋ ଜୀବନଠୁ ଅଧିକ ଭଲପାଏ। କିନ୍ତୁ ମୋ ବ୍ଲଡ୍ କ୍ୟାନ୍ସର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟାୟରେ ଅଛି। ଡାକ୍ତର କହିଛନ୍ତି ମୋ ପାଖରେ ଆଉ ମାତ୍ର କେଇଟା ଦିନ ଅଛି। ବାପା ମତେ ଶେଷ ଚେଷ୍ଟା ପାଇଁ ବାହାରକୁ ନେଇଯାଉଛନ୍ତି। ମୁଁ ବୋଧହୁଏ ଆଉ ଜୀବିତ ଫେରିବିନି। ତୋ ସହ ସାରା ଜୀବନ ବିତାଇବାକୁ ବଡ଼ ଇଚ୍ଛା ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଭାଗ୍ୟ ସାଥ ଦେଲାନି। ମୋ ପାଇଁ ଜମା କାନ୍ଦିବୁନି, ଭଲରେ ପଢ଼ିବୁ। ଆର ଜନ୍ମରେ ମୁଁ କେବଳ ତୋର ହେବି।"ଏହା ପଢ଼ି ମନର ପାଦତଳୁ ମାଟି ଖସିଗଲା। ସେ ପାଗଳ ଭଳି ସେହି ନାଲି ଡାଏରୀକୁ ଧରି ମନାଲିସାର ଘରକୁ ଦୌଡ଼ିଲା, କିନ୍ତୁ ସେଠାରେ ବଡ଼ ତାଲା ପଡ଼ିଥିଲା। ସେ ସେହି ବନ୍ଦ ଦୁଆର ଆଗରେ ବସି ଚିତ୍କାର କରି କାନ୍ଦିଲା, କିନ୍ତୁ ତାର କାନ୍ଦ ଶୁଣିବାକୁ ସେଠାରେ କେହି ନଥିଲେ।ତିନି ମାସ ପରେ ବୋର୍ଡ ପରୀକ୍ଷାର ରେଜଲ୍ଟ ବାହାରିଲା ଏବଂ ମନ ସ୍କୁଲ ଟପ୍ପର ହେଲା। ସେହି ଦିନ ମନାଲିସାର ବାପା କଳା ପୋଷାକ ପିନ୍ଧି, ଶ୍ମଶାନରୁ ଫେରିବା ଭଳି ମନ ପାଖକୁ ଆସିଲେ। ତାଙ୍କ ହାତରେ ମନାଲିସାର ଏକ ଛୋଟ ଫଟୋ ଏବଂ ମନ ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ସେହି ନାଲି ଡାଏରୀଟି ଥିଲା, ଯାହାକୁ ମନାଲିସା ମରିବା ପୂର୍ବରୁ ହସ୍ପିଟାଲ ବେଡ୍‌ରେ ମାଗିଥିଲା।ମନାଲିସାର ବାପା କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି କହିଲେ, "ପୁଅ! ମନାଲିସା ଆଉ ଏ ଦୁନିଆରେ ନାହିଁ। ଗତ କାଲି ରାତିରେ ସେ ଶେଷ ନିଶ୍ୱାସ ତ୍ୟାଗ କଲା। ମରିବା ଆଗ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତାର ପ୍ରବଳ ଯନ୍ତ୍ରଣା ହେଉଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେ ତୋର ସେହି ନାଲି ଡାଏରୀକୁ ଛାତିରେ ଚାପି ଧରି କେବଳ ତୋ ନାଁ ନେଉଥିଲା। ସେ କହିଥିଲା- 'ବାପା, ମନ ନିଶ୍ଚୟ ଟପ୍ପର ହେବ, ମୋ ଡାଏରୀଟା ତାକୁ ଦେଇଦେବେ।' ସେ ଆଜି ଆକାଶର ତାରା ହୋଇ ତୋ ସଫଳତା ଦେଖୁଛି।"ମନ ସ୍କୁଲ ଗେଟ୍ ପାଖରେ ସେହି ଶୂନ୍ୟ ରାସ୍ତାକୁ ଚାହିଁ ଆଣ୍ଠୁ ମାଡ଼ି ବସିଗଲା। ସେ ମନାଲିସାର ସେହି ଶେଷ ଚିଠି ଏବଂ ନିଜର ସେହି ଅଧୁରା ନାଲି ଡାଏରୀକୁ ଛାତିରେ ଜାବୁଡ଼ି ଧରି ପାଗଳଙ୍କ ଭଳି କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗିଲା। ଆଜି ବି ବର୍ଷା ହେଲେ, ମନ ସେହି ସ୍କୁଲ ରାସ୍ତାରେ ଏକା ଏକା ଓଦା ହୁଏ। ସେ ନିଜ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ବହିଟିଏ ଧରି ରଖେ ଏବଂ ତା’ ପାଖରେ ଥିବା ଶୂନ୍ୟ ସ୍ଥାନକୁ ଚାହିଁ ଆଖିରୁ ନିରବରେ ଲୁହ ଝରାଏ, ଯେମିତି ମନାଲିସା ଆଜି ବି ତା’ ସହ ସେହି ବହି ତଳେ ଓଦା ହେଉଛି।