ଅପେକ୍ଷାର ଶେଷ

ଗାଁ ମୁଣ୍ଡ ବରଗଛ ମୂଳେ ପ୍ରତିଦିନ ଭଳି ଆଜି ବି ବସିଥିଲେ ବୁଢ଼ା ହରି ମିଶ୍ର। ଆଖିରେ ତାଙ୍କର ଅସରନ୍ତି ଚାହାଣି ଏବଂ ହାତରେ ଏକ ପୁରୁଣା ଚିଠି।ଦଶ ବର୍ଷ ପୂର୍ବେ ତାଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ପୁଅ ଅମିତ ସହରକୁ ଚାକିରି କରିବାକୁ ଯାଇଥିଲା। ଯିବା ସମୟରେ କହିଥିଲା, "ବାପା, ମୁଁ ବଡ଼ ସହରକୁ ଯାଉଛି। ବହୁତ ପଇସା ରୋଜଗାର କରି ଫେରିବି, ତୁମର ସବୁ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିଦେବି।"ଆରମ୍ଭରୁ କିଛି ମାସ ଅମିତ ଚିଠି ପଠାଉଥିଲା। ହେଲେ ସମୟ ବଦଳିବା ସହ ସହରର ଚାକଚକ୍ୟ ଭିତରେ ସେ ନିଜ ବୁଢ଼ା ବାପାଙ୍କୁ ଭୁଲିଗଲା। ଗାଁରେ ହରି ମିଶ୍ର ପ୍ରତିଦିନ ଗାଁକୁ ଆସୁଥିବା ପୋଷ୍ଟମ୍ୟାନ୍‌କୁ ଚାହିଁ ରହୁଥିଲେ। ପ୍ରତିଦିନ ପଚାରୁଥିଲେ, "ବାବୁ, ମୋ ଅମିତର କିଛି ଚିଠି କି ଖବର ଅଛି କି?" ପୋଷ୍ଟମ୍ୟାନ୍‌ ନିରାଶ ହୋଇ ମୁଣ୍ଡ ହଲାଉଥିଲା।ଶେଷରେ ଦିନେ ଗାଁକୁ ଏକ ଗାଡ଼ି ଆସିଲା। ହରି ମିଶ୍ର ଭାବିଲେ ତାଙ୍କ ପୁଅ ଫେରିଆସିଛି। କିନ୍ତୁ ଗାଡ଼ିରୁ ଓହ୍ଲାଇଲେ ଅମିତର ଜଣେ ସାଙ୍ଗ। ସେ ହରି ମିଶ୍ରଙ୍କ ହାତରେ ଏକ ବଡ଼ କାଗଜପତ୍ରର ପ୍ୟାକେଟ୍ ଦେଇ କହିଲେ, "ଅମିତ ସହରରେ ବଡ଼ ବଙ୍ଗଳା କିଣିଛି, ବାହାଘର କରି ସେଇଠି ରହୁଛି। ସେ ଏହି କାଗଜପତ୍ର ପଠାଇଛି।"ହରି ମିଶ୍ର ଖୁସିରେ କାଗଜପତ୍ର ଖୋଲିଲେ। କିନ୍ତୁ ସେଥିରେ କୌଣସି ସ୍ନେହଭରା ଚିଠି ନଥିଲା। ସେଥିରେ ଥିଲା ଗାଁ ଜମିବାଡ଼ିକୁ ବିକ୍ରି କରିବା ପାଇଁ ଅମିତର ଦସ୍ତଖତ ଏବଂ ବାପାଙ୍କ ସହ ସବୁ ସମ୍ପର୍କ କାଟିବାର ଏକ ଦଲିଲ୍।ବୁଢ଼ା ବାପାର ଆଖିରୁ ଲୁହ ଧାର ଧାର ହୋଇ ବୋହିଗଲା। ସେ ବୁଝିଗଲେ ଯେ ପୁଅ ତ ସହରରେ ବଡ଼ ମଣିଷ ହୋଇଗଲା, କିନ୍ତୁ ଜଣେ ପୁଅର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ହାରିଗଲା। ସେହି ଦିନଠାରୁ ସେ ଆଉ କାହାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରନ୍ତି ନାହିଁ, କେବଳ ଶୂନ୍ୟ ଆକାଶକୁ ଚାହିଁ ରୁହନ୍ତି।