ଅଧୁରା ଚିଠି:

ମନ ଏବଂ ମନି ଗୋଟିଏ କଲେଜରେ ପଢୁଥିଲେ। ମନ ଥିଲା ଜଣେ ଶାନ୍ତ, ସରଳ ଏବଂ ଗରିବ ପରିବାରର ପୁଅ, ଯିଏ ନିଜ ପରିଶ୍ରମ ବଳରେ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖୁଥିଲା। ଅପରପକ୍ଷରେ, ମନି ଥିଲା ସହରର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଧନୀ ଘରର ଅଲିଅଳି କନ୍ୟା। ଦୁହିଁଙ୍କ ଦୁନିଆ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଲଗା ଥିଲା, କିନ୍ତୁ କଲେଜର ସେହି ବାରଣ୍ଡା ଏବଂ ଲାଇବ୍ରେରୀର ନିରବତା ଭିତରେ କେତେବେଳେ ଦୁହିଁଙ୍କ ହୃଦୟ ଯୋଡ଼ି ହୋଇଗଲା, ସେମାନେ ନିଜେ ବି ଜାଣିପାରିଲେ ନାହିଁ। ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରେମ କେବଳ ଦେଖାହେବା ବା କଥା ହେବାରେ ସୀମିତ ନଥିଲା, ସେମାନେ ଦୁହେଁ ଦୁହିଁଙ୍କୁ ନିଜ ଆତ୍ମାଠାରୁ ବେଶୀ ଭଲ ପାଉଥିଲେ ଏବଂ ଏକାଠି ଜୀବନ ବିତାଇବାକୁ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଇଥିଲେ।ଦିନେ ମନିର ବାପା ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରେମ ବିଷୟରେ ସବୁ ଜାଣିବାକୁ ପାଇଲେ। ତାଙ୍କ ପାଇଁ ନିଜର ଅହଂକାର, ସମାଜରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଏବଂ ପଇସା ସବୁକିଛି ଥିଲା। ସେ ମନକୁ ନିଜ ପ୍ରାସାଦ ଭଳି ଘରକୁ ଡାକି କ୍ରୋଧରେ ଜର୍ଜରିତ ହୋଇ ବହୁତ ଅପମାନିତ କଲେ। ତାଙ୍କର ପ୍ରତିଟି ଶବ୍ଦ ମନର ଆତ୍ମସମ୍ମାନକୁ ତିଳ ତିଳ କରି ଭାଙ୍ଗି ଦେଉଥିଲା। ସେତିକିରେ ତାଙ୍କ ମନ ଶାନ୍ତ ହେଲାନାହିଁ; ସେ ମନିକୁ ଏକ ଅନ୍ଧାର କୋଠରୀରେ ବନ୍ଦ କରିଦେଲେ ଏବଂ ତାର ବାହାଘର ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଅପରିଚିତ ଧନୀ ପୁଅ ସହିତ ଜବରଦସ୍ତ ଠିକ୍ କରିଦେଲେ।ମନି ସେହି ଅନ୍ଧାର ଘରେ ବସି ଦିନରାତି କାନ୍ଦୁଥିଲା, ନିଜ ବାପାଙ୍କ ଆଗରେ ହାତ ଯୋଡ଼ି ବିକଳ ହେଉଥିଲା, କିନ୍ତୁ ପରିବାରର ମିଥ୍ୟା ସମ୍ମାନ ଏବଂ ବାପାଙ୍କ ପାଷାଣ ଜିଦ୍ ଆଗରେ ତାର ସବୁ ଆକୁଳ ନିବେଦନ ନିଷ୍ଫଳ ପ୍ରମାଣିତ ହେଲା। ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିରୁପାୟ ଥିଲା।ଶେଷରେ ସେହି ଅଭିଶପ୍ତ ଦିନଟି ଆସିଲା। ଚାରିଆଡ଼େ ସାହାନାଇ ବାଜୁଥିଲା, କିନ୍ତୁ ମନ ପାଇଁ ସେହି ସଙ୍ଗୀତ ତାର ସ୍ୱପ୍ନର ଶବଯାତ୍ରା ପରି ମନେ ହେଉଥିଲା। ବାହାଘର ସରିବା ପରେ, ଯେତେବେଳେ ମନି କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ଗାଡ଼ିରେ ବସି ବିଦାୟ ନେଉଥିଲା, ମନ ଦୂରରେ ଏକ ଗଛ ଆଢୁଆଳରେ ଠିଆ ହୋଇ ନିଶବ୍ଦରେ ଅଶ୍ରୁ ବିସର୍ଜନ କରୁଥିଲା। ଗାଡ଼ିର କାଚ ଭିତରୁ ମନିର ଆଖି ମନକୁ ଖୋଜୁଥିଲା। ସେହି ଶେଷ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଦୁହିଁଙ୍କ ଚାହାଣୀରେ ଯେଉଁ ଅସହ୍ୟ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଥିଲା, ତାହା ପୃଥିବୀର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଦୁଃଖ ଠାରୁ ବି ଭୟଙ୍କର ଥିଲା।ମନ ଭଗ୍ନ ଏବଂ ଶୂନ୍ୟ ହୃଦୟରେ ନିଜ ନିଛାଟିଆ ଘରକୁ ଫେରିଲା। ସେ ନିଜ ଡାଏରୀ ଖୋଲି ଥରୁଥିବା ହାତରେ, ଆଖିର ଲୁହରେ ପୃଷ୍ଠାକୁ ଭିଜାଇ ଗୋଟିଏ ଶେଷ ଅଧୁରା ଚିଠି ଲେଖିଲା— "ମନି, ମୋ ପ୍ରେମରେ କୌଣସି ଅଭାବ ନଥିଲା, ବସ ମୋ ଭାଗ୍ୟରେ ତୁମ ସାଥ୍ ନଥିଲା। ମୁଁ ଜାଣେ ତୁମେ ନିରୁପାୟ ଥିଲ। ମୋ ଜୀବନର ସବୁ ଖୁସି ତୁମକୁ ମିଳୁ, ତୁମେ ସବୁବେଳେ ହସୁଥାଅ...।"ସେହି ଚିଠିଟି ଆଜି ବି ସେହି ଡାଏରୀ ଭିତରେ ଅଧୁରା ହୋଇ ପଡ଼ିରହିଛି। ମନ ଆଉ କେବେ କାହାକୁ ଭଲ ପାଇପାରିଲା ନାହିଁ କି ମନି ନିଜ ଜୀବନରେ କେବେ ପ୍ରକୃତ ଖୁସି ପାଇଲା ନାହିଁ। ଦୁହେଁ ଅଲଗା ହୋଇଗଲେ ସତ, କିନ୍ତୁ ମନ ଏବଂ ମନିଙ୍କର ସେହି ପବିତ୍ର ଓ ଅଧୁରା ପ୍ରେମ ସଦାସର୍ବଦା ପାଇଁ ଏହି ଦୁନିଆରେ ଅମର ହୋଇ ରହିଗଲା।