Exclusive FREE session on RIG VEDA for you, Register now!
Exclusive FREE session on RIG VEDA for you, Register now!

Krushna Chandra Dakua

Inspirational


5.0  

Krushna Chandra Dakua

Inspirational


ପ୍ରକୃତ ବନ୍ଧୁ

ପ୍ରକୃତ ବନ୍ଧୁ

6 mins 385 6 mins 385

ବହୁ ବର୍ଷ ପୂର୍ବେ ଏକଦା ଗୋଟିଏ ଗ୍ରାମରେ ଏକ ଗରିବ ପରିବାର ବସବାସ କରୁଥିଲେ । ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଜୀବନ ଜିଂବା କଷ୍ଟକର ବ୍ୟାପାର ହେଇପଡୁଥିଲା । ଦିନେ ଦିନେ ଏମିତିକି ଭୋକ ଉପାସରେ ଜୀବନ କାଟୁଥିଲେ । କାରଣ ପରିବାର କହିଲେ ତ ମା'ଟିଏ ପୁଅ ଟିଏ,ରୋଜଗାରୀଆ ବ୍ୟକ୍ତି ବିଶେଷ ଏହି ପରିବାର ପାଈଁ ସାତସପନ । ଏମିତି ଦୁଖଃ କଷ୍ଟରେ ଚଳି ଯାଉଥାନ୍ତି ଉଭୟେ । ଯାହାବି ହେଉ ମା'ଟିର ତା ପୁଅ ପ୍ରତି ଅଜର୍ସ ସ୍ନେହ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭଲପାଇବା ଥିଲା ଏବଂ ସେତେବେଳକୁ ପୁଅର ବୟସ ଚାରି ବର୍ଷ ହୋଇଥାଏ। ନିଜ ପୁଅକୁ ବଡ଼ ମଣିଷ କରି ଗଢି ତୋଳିବାର ଲକ୍ଷ୍ୟ ମାର ମନରେ ଥିଲା । ପୁଅଟି ସମୟ ଶ୍ରୋତରେ ସାମିଲ ହୋଇ ପାଠ ପଢିବାର ବୟସ ଶୀର୍ଷରେ ଦିନେ ପାଦ ଥାପିଲା ଓ ସରକାରୀ ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ନାମ ଲେଖାଇ ପାଠ ପଢା ଆରମ୍ଭ କଲା ।


ପୁଅଟି ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ନାମ ଲେଖାଇ ପାଠ ପଢା ଆରମ୍ଭ କରିଛି ସତ କିନ୍ତୁ ବିଦ୍ୟାଳୟର ଆନୁଷଙ୍ଗିକ ବିଧି ବ୍ୟବସ୍ଥା ମାନି ଚଳିବା ନିତ୍ୟାନ୍ତ ଜରୁରୀ । ଉକ୍ତ କଥାଟି କାହିଁକି ଏଠାରେ ପ୍ରକାଶ ହୋଇଛି ଭାବୁଛନ୍ତିନା,କହିଲେ ଦେଖିବା ଆପଣଙ୍କ ମନକୁ କଣ ଉତ୍ତର ଅଶୁଚି ? ନା' ଆପଣ ଉତ୍ତର ଦେଇ ପାରିବେ ନାହିଁ,ମୁଁ ଜାଣେ । ଯଦିଓ ଆପଣ ଉତ୍ତର ଦିଅନ୍ତି ତେବେ ଏହି ଗଳ୍ପର ପରିସୀମା ବାହାରେ ନିଶ୍ଚିତ ।କାହିଁକି ନା ଆପଣ ଏହି ଗଳ୍ପ ସମ୍ପର୍କରେ ଅବଗତ ନୁହନ୍ତି ।


 ଗରିବ ଘର ପିଲା ସତ କିନ୍ତୁ ପାଠ ପଢ଼ିବାର ଅଦମ୍ୟ ଇଛା । କିଛି ଦିନ ଯାଏଁ ମା' ତା ପୁଅକୁ ସାଙ୍ଗେ ଧରି ବିଦ୍ୟାଳୟ ଯିବା ଆସିବା କରେ ଏବଂ ପୁଅର ତାହା ଅଭ୍ୟାସରେ ପରିଣତ ହୋଇ ସେ ନିଜେ ନିଜେ ବିଦ୍ୟାଳୟକୁ ଯିବା ଆସିବା ଆରମ୍ଭ କଲା । ପୁଅଟି ଏକା ବିଦ୍ୟାଳୟକୁ ଯିବା ବେଳକୁ ପ୍ରାୟତଃ ତାର ପ୍ରଥମ ଶ୍ରେଣୀ ସମାପ୍ତ ହେବାକୁ ବସି ଥାଏ । ଦିନେ ପୁଅ ପାଠ ପଢା ସାରୀ ଘରକୁ ଫେରି ଥାଏ,ସେତେବେଳକୁ ମା ପଚାରେ ପୁଅକୁ କଣ ହୋଇଛି ତୋର ? ଆପଣା ଛାଏଁ ଆସି ଏଠି ଏମିତି ନିରବ ହୋଇ ବସିବାର କାରଣ କଣ ? ଏମିତି ଗୋଟିଏ ପ୍ରଶ୍ନ ପରେ ଗୋଟଏ ପ୍ରଶ୍ନ ମା ତା ପୁଅକୁ ପଚାରି ଚାଲିଥାଏ ହେଲେ କୋମଳମତି ପୁଅଟି ସମ୍ପୁର୍ଣ୍ଣ ନିରବ ! ପୁଅଟିର ପାଖକୁ ମା ଆସି ଦେହ ସାରା ହାତ ବୁଲାଇ ଦିଏ ଓ ଦୁଇ ଟୋପା ଆଖିରୁ ଲୋତକ ଝରାଇ ଦିଏ,କଣ ହୋଇଛି ଧନ ? ମୋ ସହ କଣ କଥା ହେବୁନି,ତୋତେ କିଏ ମାରିଲା ଏମିତି କେତେ କଣ ପୁଅକୁ ଗୋଟଏ ପରେ ଗୋଟଏ ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରେ ହେଲେ ଶେଷରେ ପୁଅ କୁହେ ମା' ସେମିତି କିଛି ହୋଇନି ତୁ ଯେମିତି ଭାବୁଛୁ । ତେଣେ ମା କହେ ତାହା ହେଲେ ତୋର କଣ ହୋଇଛି ପୁଅଟି କହେ ମା ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ସମସ୍ତ ଛାତ୍ର ଛାତ୍ରୀ ବିଦ୍ୟାଳୟ ଦ୍ଵାରା ପ୍ରଚଳିତ ସମସ୍ତ ଆନୁସଙ୍ଗିକ ବ୍ୟବସ୍ଥା ମାନି ଚଳୁଛନ୍ତି କେବେଳ ମୋ ବ୍ୟତିତ । ଏହି କଥା ଶୁଣି ମା ଦୁଃଖର ସହ ପୁଅକୁ କହେ ଧନରେ ସେମାନଙ୍କ ଆଊ ତୋ ଭିତରେ କଣ ପାର୍ଥକ୍ୟ ରହିଛି ? ପୁଅଟି କୁହେ ମା ସେମାନଙ୍କ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ପୋଷାକ,ପାଠକୀୟ ଉପକରଣ ଇତ୍ୟାଦି ଅଛି ହେଲେ ମୋ ପାଖରେ ସେ ସବୁ ନାହିଁ କେବେଳ ପଟା,ଖଡି, ଆଊ ଅଖା ମୁଣି ଟିଏ । ମା ପୁଅକୁ ନାନା କଥା କହି ବୁଝେଇ ଦିଏ ଓ କୁହେ ତୋ ପାଈଁବି ମୁ ଅଳ୍ପ ଦିନ ମଧ୍ୟରେ ଏ ସବୁ ଆଣିଦେବି ।


ମା ପୁଅକୁ ଦେଇଥିବା ପ୍ରତିଶୃତି ପାଳନ କରିବାରେ ଅକ୍ଷମ ହୋଇଥାଏ କାରଣ ପରିବାରରେ ସେମିତି କେହି ତ ରୋଜଗାରିଆ ମଣିଷ ଟିଏ ନାହିଁ ଯଦିଓ ମା ଦୁଖଃ କଷ୍ଟ ପଡ଼ି ଟଙ୍କା ଦୁଇ ପଇସା ରୋଜଗାର କରେ ତାହା ତେଲ ଲୁଣକୁ ସମାନ । ଏମିତି ଦିନ ପରେ ଦିନ ବିତିଜାଏ ହେଲେ ପ୍ରତିଶୃତି ପାଳନ କରିବାରେ ମା ବିଫଳ । ଦିନେ ହଟାତ ପୂର୍ବଭଳି ପୁଅ ବିଦ୍ୟାଳୟରୁ ଫେରି ଏକ ନିର୍ଜନ ନିସବ୍ଦ ଜାଗାରେ ବସିଥାଏ ଆଊ ମା ପୁଅକୁ ଖୋଜି ଖୋଜି ପୁଅ ନିକଟରେ ପହଞ୍ଚେ । ଯେତେବେଳେ ପୁଅକୁ ମା ପଚାରେ କଣ ହେଲା କିନ୍ତୁ ପୁଅ କିଛି କୁହେ ନାହିଁ । ମା କୁହେ ମୋ କଥା ଶୁଣ ବାପା କାଲି ଦିନଟି ତୁ ବିଦ୍ୟାଳୟ ଯାଇ ଆସେ ଆସିଲା ବେଳକୁ ନିଶ୍ଚେ ତୋ ଆବଶ୍ୟକତା ପୂରଣ ହୋଇଯିବ । ମା'ଟି ପୁଅକୁ ଏମିତି କହିଲା ସତ ହେଲେ କେମିତି ପୁଅର ଆବଶ୍ୟକତା ପୂରଣ କରିବ ମନେ ମନେ ବସି ଭାଳୁଥାଏ ହେଲେ ଉତ୍ତର ମିଳେ ନା । ଏତିକି ବେଳକୁ ପୁଅ ଖୁସିରେ ହସ ହସ ବଦନରେ ଘରକୁ ବିଦ୍ୟାଳୟରୁ ଫେରି ଆସିଥାଏ । ମା ପୁଅର ହାବ ଭାବ ଦେଖି ପଚାରେ କଣ ହୋଇଛି ବାପ,ଆଜି ବହୁତ ଖୁସି ଜଣାପଡୁଛୁ ? ସେତେବେଳକୁ ପୁଅ ଉଚ୍ଚା ସ୍ୱରରେ ମାକୁ କୁହେ ମା ତୁ ମୋ ପାଈଁ ବ୍ୟସ୍ତ ହେବାର ନାହିଁ ମୋ ପାଈଁ ପୋଷାକ ସହିତ ଅନ୍ୟାନ ସମସ୍ତ ଆବଶ୍ୟକତା ସରକାର ପୂରଣ କରିବା ପାଇଁ ନିଷ୍ପତି ନେଇଛନ୍ତି । ମା ମନେ ମନେ ହସେ ଓ ପୁଅକୁ ପଚାରି ବୁଝେ ଏ ସବୁ ତତେ କିଏ କହିଲା ? ପୁଅ କହେ ଆମ ଶ୍ରେଣୀ ଶିକ୍ଷକ । 


ପର ଦିନ ସେହି ପୁଅଟି ମାନସିକ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଯାଏ ବିଦ୍ୟାଳୟ ଯିବାକୁ ଓ ଯାଏ ମଧ୍ୟ । ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ପହଞ୍ଚିବାର କିଛି ସମୟ ପରେ ପ୍ରାର୍ଥନା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ,ପ୍ରାର୍ଥନା ସରିବା ପରେ ସମସ୍ତ ଛାତ୍ର ଛାତ୍ରୀ ଶ୍ରେଣୀ ଗୃହ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି ଓ ଶିକ୍ଷକ ଆସି ପାଠପଢା ଆରମ୍ଭ କରନ୍ତି । ପାଠପଢା ଶେଷ ହେବା ପରେ ପୁଅଟି ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ ପଚାରେ ଗୁରୁଜୀ ମୋତେ ପୋଷାକ କେଉଁ ଦିନ ମିଳିବ ? ଗୁରୁଜୀ କୁହନ୍ତି ବାବୁରେ କିଛି ବ୍ୟସ୍ତ ହେବାର ନାହିଁ ଯଥା ଶୀଘ୍ର ତୁମକୁ ସମସ୍ତ ଉପକରଣ ପ୍ରଦାନ କରାଯିବ,ସେତେବେଳକୁ ପୁଅଟିର ମୁହଁ ଆପେ ଆପେ ମଳିନ ପଡ଼ିଯାଏ । ଶିକ୍ଷକ ପୁଅଟିର ଗାଲରେ ହାତ ମାରି ଦେଇ ଫେରି ଯାନ୍ତି । ସେହି ଦିନର କିଛି ପାଠ ପଢା ପରେ ଘରକୁ ଯିବା ସମୟରେ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ଠାରୁ ଏ ସମ୍ପର୍କରେ ପଚାରି ବୁଝେ । ଶିକ୍ଷକ ଜଣକ ପୁଅଟିକୁ ଗୋଦାମ ଗୃହ ନିକଟକୁ ଡ଼ାକି ନିଅନ୍ତି ଓ ସେ ସବୁ ଦେଖାଇ ବୁଝେଇ ଦିଅନ୍ତି ବାବୁରେ ତୁ ବ୍ୟସ୍ତ ହୁଅନା ଆଊ ମାତ୍ର କେଇଟା ଦିନ ରହିଲା ସ୍ଵାଧୀନତା ଦିବସ ସେହି ଦିନ ପୂର୍ବରୁ ତୁମକୁ ଏ ସବୁ ପ୍ରଦାନ କରାଯିବ । ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ଠାରୁ ଏ ସବୁ ସୁଣି ପୁଅ ଟିର ଦୁଃଖ ଲାଘବ ହେଲା ଓ ଖୁସିରେ ପାଗଳ ହୋଇ ଗାଁ ସାରା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବୁଲି କହିଲା । ହେଲେ ଏ ସବୁ ସୁଣି ଲୋକମାନେ ଚକିତ ହୋଇ ଉଠିଲେ କାରଣ ଆଗରୁ ଏମିତି କେବେ କିଛି ଆବଶ୍ୟକୀୟ ଉପକରଣ ସରକାରଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ ବଣ୍ଟନ ହୋଇନାହିଁ ଏଣେ ବାଳକଟି ପାଗଳ ହୋଇଯାଇ ନାହିଁ ତ ! ଏମିତିବି କେହି କେହି ଭାବନ୍ତି । ନିଜର ବୁଲା ବୁଲି ଶେଷ କରି ଯେତେବେଳେ ପୁଅଟି ଘରକୁ ଫେରି ଆସି ବସେ ସେତେବେଳେକୁ ତା ମନରେ ଗୋଟଏ ପ୍ରଶ୍ନ ଜାତ ହୁଏ " ଏ ସ୍ଵାଧୀନତା ଦିବସ କଣ ? " । ଏ ସମ୍ପର୍କରେ ପୁଅଟି ମାକୁ ପଚାରେ ମା' ସ୍ଵାଧୀନତା ଦିବସ କଣ ? ମା କହେ ସେହି ଦିନ ଆମ ଦେଶ ଭାରତ ସ୍ଵାଧୀନତା ପାଇଥିଲା । ପୁଣି ପୁଅଟିର ମନରେ ପ୍ରଶ୍ନ ଜାତ ହୁଏ ଆମ ଦେଶ କଣ ପରାଧୀନ ଥିଲା ? ମା ନିକଟକୁ ଯାଇ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରିଲା ଏବଂ ମା ତା ପୁଅକୁ କହିଲା ହଁ ଏ ସମ୍ପର୍କରେ ସମସ୍ତ ସୂଚନା ସେହି ଦିବସ ପାଳନ ଦିନ ତୁମ ଶିକ୍ଷକ ତୁମକୁ ବୁଝାଇ କହିବେ । ପର ଦିନ ବିଦ୍ୟାଳୟର ପାଠ ପଢା ଶେଷ ଶେଷ ସମୟରେ ଶିକ୍ଷକ ଶ୍ରେଣୀ ଛାତ୍ର ଛାତ୍ରୀଙ୍କ କ୍ରମିକ ନଂ ଅନୁସାରେ ସରକାରୀ ଉପକରଣ ବଣ୍ଟନ କଲେ ଯଥା ପୋଷାକ,ବୁଟ୍,ବ୍ୟାକ୍,ଆସନ ଏବଂ ବହି ଇତ୍ୟାଦି । ଏ ସବୁ ପାଇ ପୁଅଟି ବହୁତ ଖୁସି ।


ସମସ୍ତ ଉପକରଣ ଧରି ବିଦ୍ୟାଳୟରୁ ଆସି ପୁଅ ମା'କୁ ଦେଖାଏ ଏଣେ ମା ବି ବହୁତ ଖୁସି ହୋଇଯାଏ ଓ କୁହେ ବାପାର ଏ ସବୁ ସତ ହେଲେ ବି ବିଶ୍ୱାସ ହେଉନାହିଁ । କାରଣ ଆମ ସମୟରେ ଭଲ ପୋଷାକ ଖଣ୍ଡେ ପିନ୍ଧି ବିଦ୍ୟାଳୟ ଯିବା କାଠିକର ପାଠ ।


ସତରେ ଏ ସରକାର ଲୋକଙ୍କ ପାଈଁ ଏ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ଲୋକଙ୍କର । ରାତି ପହିବାକୁ ଅଳ୍ପ ସମୟ ବାକି ଥାଏ ହେଲେ ପୁଅଟି ଆପଣାଛାଏଁ ନିଦରୁ ଉଠି ବିଦ୍ୟାଳୟ ଯିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୁଏ । ସକାଳ ପାହେ ଓ ପୁଅକୁ ମା ସଜାଇ ଦିଏ ବିଦ୍ୟାଳୟ ଯିବା ଲାଗି । ଭଲ ପୋଷାକ ଟିଏ ପିନ୍ଧିନଥିବା ପୁଅଟି ନୂତନ ପୋଷାକ ସହ ବୁଟ୍ ସୁଟ୍ ପିନ୍ଧି ବହୁତ ଖୁସି । ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ପହଞ୍ଚି ଦେଖିଲା ବେଳକୁ ସମସ୍ତ ଛାତ୍ର ଛାତ୍ରୀ ଗୋଟିଏ ପ୍ରକାର ପୋଷାକ ପିନ୍ଧି ବେସ୍ ସୁନ୍ଦର ଦିଶୁଥାନ୍ତି ଓ ପିଇଟ୍ ଶିକ୍ଷକ ଇସାରା କରନ୍ତି ତ୍ରିରଙ୍ଗା ପତକା ଚାରି ପଟେ ଗୋଲେଇ ହୋଇ ଛିଡା ହେବାକୁ । ପିଲା ମାନେ ଗୋଲେଇ ହୋଇ ଯଥା ରୀତି ନୀତି ଅନୁସାରେ ପତକା ଉତ୍ତୋଳନ କରି ନଗର ଭ୍ରମଣ ପାଈଁ ଧାଡିରେ ଛିଡା ହୋଇ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଯାନ୍ତି ଏବଂ ନଗର ଭ୍ରମଣ କରନ୍ତି ମଧ୍ୟ ।


ନଗର ଭ୍ରମଣ ଶେଷ କରି ଛାତ୍ର ଛାତ୍ରୀ ମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି ସଭା ଗୃହରେ ସଭା ଆରମ୍ଭ କରିବା ପାଇଁ ଓ କିଛି ସମୟ ବ୍ୟବଧାନ ପରେ ଅତିଥି ମାନେ ଆସି ମଞ୍ଚାସିନ ହୁଅନ୍ତି। ତେଣେ ଏତିକି ବେଳକୁ ବୈଠକ ଆରମ୍ଭ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଯାଏ ଓ ବୈଠକରେ ଅତିଥି ମାନେ ନିଜ ନିଜର ସ୍ଵାଧୀନତା ଦିବସ ସମ୍ପର୍କରେ ବକ୍ତବ୍ୟ ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତି । ଅତିଥିଙ୍କ ଠାରୁ ବକ୍ତବ୍ୟ ସୁଣି ଛାତ୍ର ଛାତ୍ରୀ ମାନେ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି ଓ ମିଷ୍ଟାନ୍ ସେବନ କରି ଘରକୁ ଫେରନ୍ତି । ସେହି ଦିନ ଠାରୁ ପିଲାଟି ମନରେ ଉତ୍ସାହ ଆସିଲା ପାଠ ପଢିବା ପାଈଁ ଏବଂ ନିୟମିତ ବିଦ୍ୟାଳୟ ଯାଇ ସେ ଦିନେ ନିଜ ଅଞ୍ଚଳର ଗୌରବ ସାଜିଲା । ମା ପୁଅର ଏହି ସମ୍ପର୍କ ଦେଖି ଲୋକ କୁହନ୍ତି ମା ପୁଅ ଦିହେଁ ପ୍ରକୃତ ବନ୍ଧୁର ପରିଚାୟକ । 


Rate this content
Log in

More oriya story from Krushna Chandra Dakua

Similar oriya story from Inspirational