କୃଷ୍ଣଚୂଡ଼ା

ହେ କୃଷ୍ଣଚୂଡ଼ା

କେଉଁ ଭାଷାରେ ବର୍ଣ୍ଣିବି ତୁମ ସୁନ୍ଦରତା 

କେଉଁ ଶବ୍ଦ ମାଳା ରେ ସଜେଇଦେବି ମଧୁରତା 

ସବୁ ଭାଷାରେ ସବୁ ଶବ୍ଦ ରେ ନିଅଣ୍ଟ ତୁମ କଥା ।

ଗ୍ରୀଷ୍ମ ର ଝାଂଜି ରେ ଏ ଯିବ ଜଗତ ସତେ ମର୍ମାହିତ

କିନ୍ତୁ ତୁମରି ଉଲ୍ଲସିତ ମୁଖ ପାଇଁ ସମସ୍ତେ ଅନୁପ୍ରେଣିତ

ସାଉଁଟା ନାଲି ପାଖୁଡା ରୁ ଅନେକ କବିତା ଯେ ଜାତ ।

ଜୀବନରେ ଚଲାପଥରେ ତମେ ଯେତିକି ସୁନ୍ଦର

ପଥ ଭ୍ରଷ୍ଟା ବାଟୋଇ ର ତୁ ସେତିକ ନିଜର

ତୁମ ପାଇଁ ଖରା ତାତି ଅତି ପ୍ରିୟ ଅତି ଆପଣାର ।

ବାତୁଳ ପବନ ପରି ଥରକୁ ଥର ଧୋକା ଖାଏ

କୂଳ କିନାରା ନ ପାଇ କେବେ କେବେ ଉବୁଟୁବୁ ହୁଏ

ତଥାପି ତୁମ ହସ ହସ ମୁହଁ ଉଙ୍କି ମାରୁଥାଏ ।

ନାଲି ପାଖୁଡା ଟା ତୁମ ଅଭାବରେ ଭରିଅଛି ଭାବ

ମୁଖରିତ ପୋଡା ଭୂଇଁ ସେ ତ ଆଣେ କେତେ ଗରବ

ଦୁଃଖୀ ଟିଏ ହସି କୁହେ ଲୋଡ଼ା ନାହିଁ ଯେ ବୈଭବ ।