ବିଦାୟୀ ବର୍ଷ

ବିଦାୟୀ ବର୍ଷର ସ୍ମୃତି

କେବେ ଆଣେ 

ଚୁପି ଚୁପି ହସ ପୀରତି

କେବେ ହାଣିଦିଏ ଛାତି

ତଳେ ସାଇତା ଅଲିଭା 

ଇତିହାସର ଲେଲିହାନ କାତି ।

ବିଦାୟୀ ବର୍ଷର ସ୍ତୁତି

କେବେ ତୋଳେ

ଅଳସୀ ଶୀତର ମୂରତି

କାକର ବେଳାର ହିରା- ମୋତି

କେବେ ଆଙ୍କେ 

ଝୋଟୀ ରଙ୍ଗୋଲୀ ରଙ୍ଗା ହାତେ

ଗେଣ୍ଡୁଫୁଲର ମହକିତ ମଧୁମତି ।

ବିଦାୟୀ ବର୍ଷର ରୀତି

କେବେ ଗାଏ

ବନ୍ଧୁ ମିଳନର ଜୟଗୀତି

କେବେ ବଜାଏ

ଗୁଣୁଗୁଣେ ସ୍ଵରେ

ମୁଗ୍ଧା ନାୟିକାର ଋଣୁଝୁଣୁ ରତି ।

ବିଦାୟୀ ବର୍ଷର ପ୍ରୀତି

କେବେ କନ୍ଦାଏ

ପ୍ରଥମ ପ୍ରେମର 

ଚୋରା ଚୁମ୍ବନ ଭିତି

କେବେ ହସାଏ

ପୁଲକ ମାଦକ ପୁରାଏ

ଗୋଲାପ-ଗଜରା ମଧୁରାତି ।

ବିଦାୟୀ ବର୍ଷର ମତି

କେବେ ଯୋଡ଼େ 

ଅତୀତ ଅଠାକାଠିଆ 

ଶୂନ୍‌ ରାତିର ତାତି

କେବେ ମୋଡ଼େ

ଶତାବ୍ଦୀର ଅଟ୍ଟହାସ୍ୟ ତଳେ

ଛୁପିଥିବା ରହସ୍ୟମୟୀ କୀରତି ।