सांज ये गोकुळी

सांज ये गोकुळी सावळी सावळी
सांज ये गोकुळी सावळी सावळी सावळ्याची जणू सावली

 धूळ उडवित गाई निघाल्या शाम रंगात वाटा बुडाल्या
परतती त्यासवे पाखरांचे थवे
 घंटा घूमे राऊळी सांज ये गोकुळी सावळी सावळी
पर्वतांची दिसे दूर रांग पर्वतांची दिसे दूर रांग काजळाची जणू दाट रेघ
काजळाची जणू दाट रेघ
 होई डोहातले चांदणे सावळे
होई डोहातले चांदणे सावळे
भोवती सावळया चाहूली सांज ये गोकुळी सावळी सावळी माऊली
सांज अंधार पान्हा विश्व सारे जणू होय कान्हा
माऊली सांज अंधार पान्हा विश्व सारे जणू होय कान्हा
मंद वाऱ्यावरी वाहते बासरी मंद वाऱ्यावरी वाहते बासरी अमृताच्या जणू ओंजळी
सांज ये गोकुळी सावळी सावळी.
           सांज ये गोकुळी हे गीत संध्याकाळच्या निसर्गसौंदर्याचे आणि श्रीकृष्णमय वातावरणाचे अत्यंत सुरेख चित्र उभे करते. “सावळी सांज” ही केवळ दिवस संपण्याची वेळ नसून,
 ती कृष्णाच्या सावळ्या रूपाची आठवण करून देणारी आध्यात्मिक अनुभूती बनते.
गीतामध्ये गाईंचे परतणे, पाखरांचे थवे, दूर पर्वतरांगा, डोहातील सावळे चांदणे अशा प्रतिमांद्वारे गावाकडच्या संध्याकाळचे जिवंत वर्णन केले आहे. “विश्व सारे जणू होय कान्हा” या ओळीत संपूर्ण सृष्टीच कृष्णमय झाल्याची भक्तिभावपूर्ण भावना व्यक्त होते. या गीताची भाषा अत्यंत काव्यमय असून, “सावळा” हा शब्द सतत वापरून कवीने संध्याकाळ, निसर्ग आणि श्रीकृष्ण यांना एकरूप केले आहे. मंद बासरीचे स्वर आणि शांत वातावरण यामुळे गीतात माधुर्य, भक्ती आणि प्रसन्न विरहभाव यांचा सुंदर संगम जाणवतो..