ध्यास हा

पावसातील थेंब आज

माती मंदि मुरले,

अन प्रेम हे आपुले

अंतरात विरले...

वेदनेच्या पावसाची

सुरुवात जाहली,

अंत:करण ढगाळले

अन ओंजळ ती वाहली...

वाट ही अंधुक झाली

पाय ना थांबले,

आठवणी तुझ्या

जसे पावसात कांबळे...

दूर दूर चालले मी

आज एकटीची वाटत ही,

अंत:करणी उमजेना

वेदना का झेले ती...

ध्यास हा प्रेमी तुझ्या

ना संपवेना प्राण मी,

प्रेम माया अतूट ही

शेवट ना होई...