വിരാമം

താഴെ, അലറുന്ന കടൽ. അനന്തമായ ശൂന്യതയിലേക്ക് തുറന്നുവെച്ച വായപോലെ അഗാധമായ കൊക്ക. കാലുകൾക്ക് താഴെയുള്ള കൂർത്ത പാറക്കെട്ടുകളിൽ വന്നടിക്കുന്ന തിരമാലകളുടെ ഇരമ്പൽ അയാളുടെ ഹൃദയമിടിപ്പുമായി താളം പിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സന്ധ്യയുടെ അവസാന വെളിച്ചവും മാഞ്ഞുതുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ആകാശത്ത് ചോരനിറം പടർന്നിരിക്കുന്നു; അയാളുടെ ഉള്ളിലെ മുറിവുകളുടെ അതേ നിറം.....

ഓർമ്മകളുടെ വലിയൊരു ഭാരം അയാളുടെ ചുമലിലുണ്ടായിരുന്നു. സ്നേഹിച്ചവർ, വിശ്വസിച്ചവർ, സ്വന്തമെന്ന് കരുതിയതെല്ലാം കാലത്തിന്റെ ഏതോ അദൃശ്യമായ കോണുകളിൽ എന്നെന്നേക്കുമായി ഒളിച്ചുപോയിരിക്കുന്നു. ഒരുപക്ഷേ, ജീവിതം അയാൾക്ക് നൽകിയ ഏറ്റവും വലിയ ശിക്ഷ ഈ ഓർമ്മകളാകാം. ഇപ്പോൾ ബാക്കിയുള്ളത് മരവിപ്പ് മാത്രം. നെഞ്ചിലൊരു വലിയ കല്ല് കയറ്റിവെച്ചതുപോലെ ശ്വാസം മുട്ടുന്ന ഏകാന്തത. പകൽ വെളിച്ചത്തിൽ ചിരിക്കുന്ന മുഖംമൂടിയണിഞ്ഞ് നടക്കുമ്പോഴും, രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ അയാളെ കാർന്നുതിന്നുന്നത് ആ വലിയ ശൂന്യതയാണ്. ഓരോ ദിവസവും ഒരു വലിയ മല കയറുന്നതുപോലെയാണ് അയാൾക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടത്; മുകളിൽ എത്തുമ്പോൾ വീണ്ടും താഴേക്ക് പതിക്കുമെന്ന് ഉറപ്പുള്ള ഒരു യാത്ര.....

അയാൾ പതുക്കെ താഴേക്ക് നോക്കി. കണ്ണുകളിൽ ഇരുട്ട് കയറുന്നുണ്ട്. കുത്തിയൊലിക്കുന്ന കടലിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ ശരീരത്തിലെ ഓരോ അണുവും ഭയം കൊണ്ട് വിറച്ചു. ജീവിക്കാനുള്ള മനുഷ്യന്റെ ഏറ്റവും പ്രാഥമികമായ ചോദന അയാളെ പിന്നോട്ട് വലിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. കാൽമുട്ടുകൾ കൂട്ടിയിടിച്ചു. നെറ്റിയിൽ തണുത്ത വിയർപ്പുതുള്ളികൾ പൊടിഞ്ഞു. ആഴങ്ങളിലെ അന്ധകാരത്തിലേക്ക് നോക്കാൻ ഭയന്ന് അയാൾ കണ്ണുകൾ ഇറുകെ അടച്ചുപോയി. മരണം ഇത്രമേൽ ഭയാനകമായ ഒരു യാഥാർത്ഥ്യമാണെന്ന് അയാൾ ആ നിമിഷം തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു. ആർത്തലയ്ക്കുന്ന തിരമാലകൾ അയാളെ നോക്കി പരിഹസിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.....

എങ്കിലും, തിരികെ നടക്കാൻ അയാൾക്ക് സാധിക്കില്ലായിരുന്നു. പിന്നിലുള്ളത് മുന്നിൽ കാണുന്നതിനേക്കാൾ വലിയൊരു നരകമാണ്. ഓരോ പ്രഭാതത്തിലും ഉണർന്നെഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ അനുഭവിക്കുന്ന ആ അർത്ഥശൂന്യത, പ്രതീക്ഷകളുടെ ആ കനത്ത ശവപ്പറമ്പ്... അതായിരുന്നു ഇതിലും വലിയ ഭയം. ആ ജീവച്ഛവമായുള്ള തുടർച്ചയെക്കാൾ ഭേദം ഈ നിമിഷത്തെ ഭയത്തെ നേരിടുക എന്നത് മാത്രമാണെന്ന് അയാളുടെ മനസ്സ് മന്ത്രിച്ചു. തണുത്തുറഞ്ഞ ആ വിരലുകൾ അയാൾ ഒന്നുകൂടി ചുരുട്ടിപ്പിടിച്ചു. ആ വലിയ മരണഭയത്തെ തന്റെ യുക്തികൊണ്ടും ചിന്തകൾകൊണ്ടും മുറിച്ചുകടക്കാൻ, ആ മലഞ്ചെരിവിൽ നിന്നുകൊണ്ട് അയാൾ തന്റെ ഉപബോധമനസ്സുമായി ഒരു വലിയ യുദ്ധം തുടങ്ങുകയായിരുന്നു.....

ഇരുട്ടിന് കനം വെച്ചുതുടങ്ങി. താഴെ അലറുന്ന കടൽത്തീരത്തെ കൂർത്ത പാറക്കെട്ടുകളിലേക്ക് അയാൾ ഒന്നുകൂടി നോക്കി. ആ നിമിഷം, അയാളുടെ തലച്ചോർ ഒരു അപായ സൈറൺ മുഴക്കുകയായിരുന്നു. കോടിക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളായി മനുഷ്യവംശം ആർജ്ജിച്ചെടുത്ത ജീവൽതൃഷ്ണ, അതിജീവനത്തിനായുള്ള ആദിമമായ ചോദന
അതയാളുടെ സിരകളിൽ ഇരമ്പിക്കയറി. കാലുകൾക്ക് സ്വാധീനം നഷ്ടപ്പെടുന്നതുപോലെ തോന്നി. വയറ്റിൽ നിന്നൊരു വലിയ തണുപ്പ് നെഞ്ചിലേക്ക് അരിച്ചുകയറി. ഹൃദയം തൊണ്ടയ്ക്കുള്ളിൽ വന്ന് മിടിക്കുന്നതുപോലെ.

"മടുത്തു..." 

അയാൾ സ്വയം പിറുപിറുത്തു.

മരണഭയം! മനുഷ്യൻ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഭയക്കുന്നത് അജ്ഞാതമായതിനെയാണ്. ആ കൂർത്ത പാറക്കെട്ടുകളിൽ തലയിടിച്ച് ചിതറുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന ആ വലിയ വേദന, അതിനുശേഷമുള്ള കൊടിയ ഇരുട്ട്, ശൂന്യത... ഇതെല്ലാം ഓർത്ത് അയാളുടെ ശരീരം വിയർത്തു കുളിച്ചു. സ്വന്തം മനസ്സിനെ അയാൾക്ക് നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. ജീവിക്കാൻ വേണ്ടി ശരീരത്തിലെ ഓരോ കോശവും അയാളോട് കേഴുകയാണ്. കാറ്റിന്റെ ഇരമ്പലിനൊപ്പം അയാളുടെ ശ്വാസഗതിയും വേഗത്തിലായി. ഒരു ചുവട് പുറകോട്ട് വെക്കാൻ അയാളുടെ കാലുകൾ വെമ്പി.....

എങ്കിലും അയാൾ കണ്ണുകൾ ഇറുകെ അടച്ചു. തന്റെ ചിന്തകളെ അയാൾ ഒരു കൂർത്ത വാളുപോലെ കൂർപ്പിച്ചു. ഭയത്തെ യുക്തികൊണ്ട് നേരിടാൻ അയാൾ തീരുമാനിച്ചു.

'എന്തിനാണ് ഞാൻ ഭയക്കുന്നത്?' 

അയാൾ സ്വന്തം ഉപബോധമനസ്സിനോട് ചോദിച്ചു. 

'ഈ പാറക്കെട്ടുകളിൽ വീഴുമ്പോഴുണ്ടാകുന്ന വേദന വെറും സെക്കൻഡുകൾ മാത്രമാണ് നീണ്ടുനിൽക്കുക. തലച്ചോറിലേക്കുള്ള രക്തയോട്ടം നിലയ്ക്കുന്ന ആ നിമിഷം സർവ്വവും അവസാനിക്കും. പിന്നെ വേദനകളില്ല. ഒന്നുമില്ല. എന്നാൽ... എന്നാൽ തിരികെ നടന്ന് ആ പഴയ മുറിയിലേക്ക് പോയാലോ?'

ആ ചിന്ത അയാളുടെ തലച്ചോറിലൂടെ ഒരു മിന്നൽപോലെ കടന്നുപോയി. നാളെ രാവിലെ വീണ്ടും ഉണരണം. അർത്ഥമില്ലാത്ത ഒരു പകൽ മുഴുവൻ തള്ളിനീക്കണം. നെഞ്ചിൽ എപ്പോഴും എരിയുന്ന ആ തീച്ചൂള, സ്നേഹിച്ചവരില്ലാത്ത ലോകത്തെ ആ ഭയാനകമായ ഏകാന്തത, ഓരോ രാത്രിയിലും ഉറക്കം വരാതെ തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടക്കുമ്പോൾ അനുഭവിക്കുന്ന നരകയാതന...

അത് സെക്കൻഡുകൾ അല്ല, മണിക്കൂറുകളും ദിവസങ്ങളും വർഷങ്ങളുമാണ് നീളുക.

താഴെ വീണാലുണ്ടാകുന്ന ശാരീരിക വേദനയേക്കാൾ ആയിരം മടങ്ങ് വലുതാണ്, ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ അനുഭവിക്കുന്ന ഈ മാനസിക വേദന. ആ യാഥാർത്ഥ്യം അയാൾ പതുക്കെ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു. തന്റെ ഉള്ളിലെ ഭയമെന്നത് വെറുമൊരു കെമിക്കൽ റിയാക്ഷൻ മാത്രമാണെന്ന് അയാൾ മനസ്സിനെ പറഞ്ഞുപഠിപ്പിച്ചു. തലച്ചോറിലെ അമിഗ്ഡല പുറപ്പെടുവിക്കുന്ന വെറുമൊരു തോന്നൽ! അതിനപ്പുറം ഈ ഭയത്തിന് യാതൊരു അടിസ്ഥാനവുമില്ല.

"എനിക്ക് വേദനിക്കുന്നില്ല... എനിക്ക് ഭയമില്ല..." 

അയാൾ ശബ്ദമുയർത്തി പറഞ്ഞു. ആർത്തലയ്ക്കുന്ന കടൽക്കാറ്റിൽ ആ ശബ്ദം അലിഞ്ഞുചേർന്നു.

ഓരോ നിമിഷവും അയാളുടെ ചിന്തകൾ കൂടുതൽ വ്യക്തമാവുകയായിരുന്നു. ജനനം മുതൽ മരണം വരെയുള്ള മനുഷ്യന്റെ ഓട്ടപ്പാച്ചിലുകൾ എത്രമേൽ അർത്ഥശൂന്യമാണെന്ന് അയാൾ ചിന്തിച്ചു. നാമെല്ലാം ഒടുവിൽ എത്തിച്ചേരേണ്ടത് ആ വലിയ ശൂന്യതയിലല്ലേ? പിന്നെന്തിന് ഈ വേദനകൾ സഹിച്ച് ഇനിയും മുന്നോട്ട് പോകണം? താൻ ഇപ്പോൾ ചെയ്യാൻ പോകുന്നത് ഒരു ഒളിച്ചോട്ടമല്ല, പൂർണ്ണമായ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേക്കുള്ള ഒരു യാത്രയാണെന്ന് അയാൾ ഉറപ്പിച്ചു.....

അയാളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ നേരിയൊരു പുഞ്ചിരി വിടർന്നു. കണ്ണുനീർ ധാരധാരയായി കവിളിലൂടെ.... ഒഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഭയത്തിന്റെ അവസാനത്തെ വേരുകളും അയാളുടെ മനസ്സിൽ നിന്ന് അറ്റുപോയി. മുന്നിലെ അനന്തമായ ഇരുട്ടിലേക്ക്, സകല വേദനകളിൽ നിന്നുമുള്ള മോചനത്തിലേക്ക്, അയാൾ പൂർണ്ണമായ ശാന്തതയോടെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. ഇപ്പോൾ താഴെ കാണുന്ന ആ അഗാധത അയാൾക്കൊരു ശത്രുവല്ല, തന്റെ സകല ഭാരങ്ങളും ഇറക്കിവെക്കാൻ കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരു വലിയ തൊട്ടിലാണെന്ന് അയാൾക്ക് തോന്നി....

കാറ്റിന് ഇപ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു മൂർച്ചയുണ്ടായിരുന്നു. ഇരുട്ട് ഒരു കരിമ്പടം പോലെ ആ മലഞ്ചെരിവിനെയും അയാളെയും പൊതിഞ്ഞു. പെട്ടെന്ന്, അതുവരെ അയാൾ പടുത്തുയർത്തിയ യുക്തിയുടെ മതിലുകളെല്ലാം തകർത്ത് ഓർമ്മകളുടെ വലിയൊരു തിരമാല ബോധമനസ്സിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറി. മൂന്നു പതിറ്റാണ്ടോളം നീണ്ട ജീവിതം ഒരു സിനിമാച്ചുരുൾ പോലെ അയാളുടെ കണ്മുന്നിലൂടെ മിന്നിമറഞ്ഞു......

ആദ്യം ഓർമ്മവന്നത് ആ പഴയ ചിരികളാണ്. ജീവന്റെ പാതിയായിരുന്നവർ, ഒരുപാട് സ്നേഹിച്ചവർ... പാതിവഴിയിൽ എവിടെവെച്ചോ കാലത്തിന്റെ ഇരുളിലേക്ക് മറഞ്ഞുപോയ പ്രിയപ്പെട്ട മുഖങ്ങൾ. അവരുടെ വാക്കുകളും സാമീപ്യവും ഇപ്പോൾ നെഞ്ചിൽ ആഴത്തിൽ തറയ്ക്കുന്ന ഇരുമ്പാണികളായി മാറിയിരിക്കുന്നു. പിന്നാലെ ഒരു മഴക്കാലത്തിന്റെ ഓർമ്മവന്നു. മുറ്റത്തെ നനഞ്ഞ മണ്ണും, ഒട്ടും ഭയമില്ലാതെ ഓടിക്കളിച്ചിരുന്ന ആ പഴയ കുട്ടിയും. അന്നെല്ലാം ലോകം എത്രമാത്രം പ്രകാശമുള്ളതായിരുന്നു! ഏത് നിമിഷത്തിലാണ് ഈ കനത്ത അന്ധകാരം തന്റെ ജീവിതത്തെ പൂർണ്ണമായും വിഴുങ്ങിയത്? ഈ ചോദ്യം അയാളെ വല്ലാതെ ഉലച്ചു.
ഓരോ ഓർമ്മയും അയാളുടെ ശ്വാസഗതിയുടെ വേഗം കൂട്ടി. സങ്കടം തൊണ്ടയിൽ ഒരു വലിയ വിങ്ങലായി, നിലവിളിയായി കുരുങ്ങിനിന്നു. ജീവിക്കാൻ കൊതിച്ച നിമിഷങ്ങളും, സ്വപ്നം കണ്ട നാളുകളും വെറുമൊരു മിഥ്യയായിരുന്നോ എന്ന് അയാൾ വേദനയോടെ ചിന്തിച്ചു. തലച്ചോറിലെ ന്യൂറോണുകൾ ഒരേസമയം പഴയ സന്തോഷങ്ങളെയും ഇപ്പോഴത്തെ കൊടിയ ദുഃഖത്തെയും പ്രോസസ്സ് ചെയ്തപ്പോൾ, ആ മാനസിക സമ്മർദ്ദം താങ്ങാനാവാതെ അയാൾ കാൽമുട്ടുകളിൽ കൈകുത്തി കിതച്ചു.....

വീണ്ടും താഴേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ, ആ അഗാധമായ കൊക്ക അയാളെ മാടിവിളിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി. അവിടെ, ശരീരത്തിന്റെ ജീവൽതൃഷ്ണ വീണ്ടും ഉണർന്നു. തലച്ചോർ ആവർത്തിച്ചു പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു, 

"വേണ്ട, തിരികെ നടക്കൂ." 

കാൽവിരലുകൾ ജീവനിൽ കൊതിച്ച് പാറക്കെട്ടുകളിൽ മുറുകെപ്പിടിച്ചു. ഹൃദയം വാരിയെല്ലുകളെ തകർത്തു പുറത്തുവരുമെന്ന് തോന്നുമാറ് ഭയാനകമായി മിടിച്ചു.
മരണത്തിന്റെ തണുപ്പ് അയാൾ ആ നിമിഷം മുൻകൂട്ടി അറിഞ്ഞുതുടങ്ങുകയായിരുന്നു. ആ വലിയ വീഴ്ചയുടെ ഭീകരത, വായുവിൽ ശരീരം ഭാരമില്ലാതെ താഴേക്ക് പതിക്കുന്ന ആ നിമിഷം, ശ്വാസം എന്നെന്നേക്കുമായി നിലയ്ക്കുന്ന ആ അവസാനത്തെ പിടച്ചിൽ...

ചിന്തിക്കുമ്പോൾ തന്നെ ചോരയുറയുന്ന ഭയം അയാളെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കി.
എങ്കിലും, തന്റെ ചിതറിയ ചിന്തകളെ അയാൾ വീണ്ടും കൂട്ടിയിണക്കാൻ പണിപ്പെട്ടു. ഈ ഭയം ശരീരത്തിന്റെ മാത്രം പ്രതികരണമാണെന്നും, ഇതിനപ്പുറം കാത്തിരിക്കുന്ന വലിയൊരു നിശബ്ദതയുണ്ടെന്നും അയാൾ വിശ്വസിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ഈ ഓർമ്മകൾ നൽകുന്ന നീറുന്ന വേദനയിൽ നിന്ന്, ഈ ശ്വാസംമുട്ടലിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ ഇതിലും ശാന്തമായ മറ്റൊരു ലോകമില്ലെന്ന് അയാൾ സ്വയം ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. കണ്ണുനീരിൽ കുതിർന്ന മുഖത്തോടെ, വിറയ്ക്കുന്ന ചുണ്ടുകളോടെ അയാൾ ആ അനന്തമായ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി നിശ്ചലനായി നിന്നു. അവിടെ സമയം അയാൾക്കായി മരവിച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു.....

രാത്രി അതിന്റെ ഏറ്റവും ഭയാനകമായ രൂപം പൂണ്ടിരുന്നു. കൂറ്റൻ തിരമാലകൾ പാറക്കെട്ടുകളിൽ വന്നടിക്കുന്ന ശബ്ദം മാത്രമാണ് ആ നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചിരുന്നത്. 

ശരീരം അതിശക്തമായി പ്രതികരിച്ചു തുടങ്ങി. ജീവിക്കാൻ വേണ്ടി അയാളുടെ ഉപബോധമനസ്സ് യാചിക്കുകയായിരുന്നു......

"വേണ്ട... തിരികെ നടക്കാം... നാളെ എന്തെങ്കിലും മാറ്റമുണ്ടാകും..." 

തലച്ചോർ ആവർത്തിച്ചു പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു....

വായുവിനായി ശ്വാസകോശം പിടഞ്ഞു. 

ഏതോ അദൃശ്യമായ കൈകൾ അയാളെ പിന്നിലേക്ക് വലിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. 

കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ചുടു കണ്ണുനീർ ധാരധാരയായി ഒഴുകി കാറ്റിൽ പറന്നകന്നു. 

സ്വന്തം ജീവനോടുള്ള മനുഷ്യന്റെ അടങ്ങാത്ത ആർത്തി ആ നിമിഷങ്ങളിൽ അയാളെ പൂർണ്ണമായും കീഴ്പ്പെടുത്താൻ ശ്രമിച്ചു....

ഭയം ഒരു തണുത്ത പാമ്പിനെപ്പോലെ അയാളുടെ നട്ടെല്ലിലൂടെ അരിച്ചുകയറി.....

പക്ഷെ, ആ യാചനകളെയും ഭയത്തെയും കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് മറ്റൊരു ശബ്ദം അയാളുടെ ഉള്ളിൽ മുഴങ്ങി. കനത്ത ശൂന്യതയുടെ ശബ്ദം.

"എവിടേക്ക് തിരിച്ചുപോകണം?"

ആ ചോദ്യം അയാളുടെ സകല പ്രതിരോധങ്ങളെയും തകർത്തു കളഞ്ഞു. സ്നേഹിക്കാൻ ആരുമില്ലാത്ത, ആരും കാത്തിരിക്കാനില്ലാത്ത ആ പഴയ മുറിയിലെ ഇരുട്ടിലേക്ക് ഇനിയും മടങ്ങാൻ അയാൾക്ക് ഒട്ടും ശക്തിയുണ്ടായിരുന്നില്ല. 

പ്രതീക്ഷകളുടെ ഒരു ചെറിയ തിരിനാളം പോലും അവിടെ അവശേഷിക്കുന്നില്ല. തിരികെ പോയാൽ അനുഭവിക്കേണ്ടി വരുന്നത് ഇപ്പോൾ അനുഭവിക്കുന്ന ഈ മരണഭയത്തേക്കാൾ ആയിരം മടങ്ങ് വലിയ നരകമാണെന്ന് അയാളുടെ മനസ്സ് വിശ്വസിച്ചു. ജീവിച്ചിരിക്കുക എന്നതാണ് തന്നെ സംബന്ധിച്ച് ഏറ്റവും വലിയ ഭാരം എന്ന് അയാൾ ഉറപ്പിച്ചു.

ആ ഒരൊറ്റ ചിന്തയിൽ അയാളുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് പതുക്കെ ശാന്തമാകാൻ തുടങ്ങി. ജീവിക്കാനുള്ള ശരീരത്തിന്റെ ആഗ്രഹത്തെയും, മരണത്തോടുള്ള കൊടിയ ഭയത്തെയും അയാൾ ആ തിരിച്ചറിവിൽ കൂട്ടിക്കെട്ടി ഇല്ലാതാക്കി....

വേദനകൾക്കും ഏകാന്തതയ്ക്കും അപ്പുറത്തുള്ള ആ വലിയ നിശബ്ദതയെ അയാൾ സ്വീകരിക്കാൻ തയ്യാറായി....

കാറ്റ് ഒന്നുകൂടി ശക്തിയായി വീശി. കണ്ണുകൾ ഇറുകെ അടച്ച്, സകല ഓർമ്മകളെയും ആ നിമിഷത്തിൽ ഉപേക്ഷിച്ച്, ആ വലിയ ശൂന്യതയിലേക്ക് അയാൾ തന്റെ കാലുകൾ എടുത്തു വെച്ചു. 

ഭയമില്ലാത്ത...
വേദനകളില്ലാത്ത....
ആ അഗാധതയിലേക്ക് അയാളുടെ ശരീരം ഒരു കരിയില പോലെ.......പറന്നിറങ്ങി........

ഇരുട്ട്......