പ്രണയത്തിന്റെ വാക പൂക്കൾ

പുഴയോരത്തുള്ള മൊട്ടിട്ട് തുടങ്ങിയ വാകമരചോട്ടിലിരുന്ന് ആയിരുന്നു ഞങ്ങൾ പരസ്പരം കൂടുതൽ അറിഞ്ഞതും, പ്രണയിച്ചതും. സംസാരിക്കുവാൻ കഴിയില്ല എങ്കിലും അവൾ എനിക്കായ് കരുതി വെച്ച കത്തുകളിൽ ഒരായിരം സ്വപ്നങ്ങളും അതിലേറെ പ്രണയവും ഒതുക്കി വെച്ചിരുന്നു... അവൾ തരുന്ന കത്തുകൾ മാത്രം വായിക്കുന്ന എന്റെ മുഖത്തിലൂടെ മനസ്സുവായിക്കുകയാണോന്നെനിക്ക് തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. 

 മൊട്ടുകൾ വന്നെന്നാലും പൂക്കാതെ നിന്ന ആ വാക മരത്തോട് ഉള്ള പിണക്കവും അവയോടുള്ള മൗനവും പോലും അവളുടെ വരികളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു... ചുവന്ന പൂക്കൾ വിരിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന വാകമരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ കൈ കോർത്തു പിടിച്ചു ഏറെ നേരം ഇരിക്കണം... അവയിൽ നിന്നുമുതിരുന്ന പൂക്കളാലെ മാല കോർത്തു കഴുത്തിൽ അണിയണം... അതായിരുന്നു അവളുടെ ആഗ്രഹം. 

ഒരുനാൾ ആ വാകകൾ പൂവിട്ടു... അവളുടെ ആഗ്രഹം പോലെ... അന്നവൾ വന്നിരുന്നു, സന്തോഷത്തോടെ അലാതെ കണ്ണുനീരിനാൽ കലങ്ങിയ കണ്ണുമായി... അവളുടെ കരിമഷി പടർന്നൊഴുകിയിരുന്നു... ഒരു ചുംബനം മാത്രം നൽകി ഒരു യാത്ര പോലും പറയാതെ... ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ യാത്ര ആവുകയും ചെയ്തു... പലപ്പോഴായി കാണാറുള്ള ചെറിയ കാര്യങ്ങൾക്ക് ഉള്ള അവളുടെ ദേഷ്യവും സങ്കടവും കാണുന്നതിനാൽ എന്തോ ആ കണ്ണുനീരിന്റെ കാര്യം ഞാൻ ആലോചിച്ചിരുന്നില്ല. എന്തോ അവളുടെ അടുത്ത് പോയി സംസാരിക്കുവാനും എനിക്ക് തോന്നിയിരുന്നില്ല... അടുത്ത ദിവസം വീണ്ടും ഞാൻ അവളെ കണ്ടു... കാലുകൾ തമ്മിൽ ബന്ധിച്ചു ഒരു വെള്ള പുതപ്പിനുള്ളിൽ...

ഒരു പക്ഷേ ഞാൻ അവളോട് മിണ്ടുവാൻ ശ്രമിച്ചിരുന്നുവെങ്കിൽ... ഒരു നിമിഷത്തെ ഗൗരവകുറവിൽ എനിക്ക് നഷ്ട്ടപെട്ടത് എന്റെ ജീവൻ ആയിരുന്നു... ഇപ്പോഴും അവൾ ആഗ്രഹിച്ചത് പോലെ വാക പൂക്കുന്നുണ്ട്... കൊഴിഞ്ഞു വീഴുന്ന പൂക്കൾ കൊണ്ട് മാല കോർക്കുന്നുണ്ട്... എന്നാൽ ഇന്ന് അത് അവളുടെ കല്ലറയിൽ വെക്കുവാൻ മാത്രം...