ഓർമ്മയുടെ മഴ

ഓർമ്മയുടെ മഴ

വരണ്ട മണൽപ്പാതകളിൽ
പാദമുദ്ര പോലും മായുന്ന കാലത്ത്,
മഴയാകെ പെയ്യുന്നു
നീ വിട്ടുപോയ ഓർമ്മകൾ.

തണൽ തേടിയുള്ള
നിശ്ശബ്ദ നടപ്പാതകളിൽ
സമയമൊക്കെയും
വേരൂന്നിയ മരമായി
നിന്നു നീ.

ചൂടുകുറഞ്ഞ രാത്രികളിൽ
മുടിയുടെ നിഴലിനുള്ളിൽ
കണ്ണടച്ച് കിടന്നിട്ടും,
മടിപ്പായയുടെ ചുരുളുകളിൽ
ഒളിപ്പിച്ച വേദനകൾ
ഉറങ്ങാൻ പഠിച്ചില്ല.

ഹൃദയം മിടിക്കുന്ന ഓരോ തവണയും
അത് നിനക്കടുത്തേക്ക്
ഒരടി നീങ്ങാൻ ശ്രമിച്ചു,
പക്ഷേ —
അടുത്തിരിക്കാൻ പോലും
വിധി സമ്മതിച്ചില്ല.

വിരലിന്റെ അറ്റം കൊണ്ട്
എന്റെ കവിളിൽ
ചന്ദ്രന്റെ ഒരു പകുതി
നീ വെച്ചുപോയതുപോലെ,
ശരീരത്തിലാകെ
മഴയുടെ ചെറുതുള്ളികൾ
നിന്റെ സ്നേഹമായി
ഇന്നും തിളങ്ങുന്നു.

പിരിയുമ്പോൾ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ
കാറ്റിൽ ലയിച്ചില്ല,
“വീണ്ടും വരാം” എന്ന പ്രതീക്ഷ
ഇന്നും വാതിൽപ്പടിയിൽ
കാത്തുനിൽക്കുന്നു.

നമ്മൾക്കുള്ള സമയം
ഇനിയും വരുമെന്ന വിശ്വാസത്തിൽ,
ഈ മരുഭൂമിയും
ഒരുനാൾ