അരിപ്രാവുകൾ

യുദ്ധഭൂമിയിലേക്കായിരുന്നു
അവളുടെ ജനനം.
ആദ്യ നോട്ടത്തിൽ കണ്ടത്
വെടിയുണ്ടകളുടെ തിളക്കം.

കെട്ടിടങ്ങൾക്കിടയിൽ
ഒരു കുഞ്ഞുവിരൽ
ആകാശത്തിന്റെ ഉച്ചിയിലേക്ക്
നിശ്ശബ്ദമായി ഉയർന്നു.

ആ സ്വപ്നം കെട്ടിപ്പൂട്ടിയെങ്കിലും,
അതിന്റെ മധുരം ആസ്വദിച്ച്
അവൾ ശാന്തമായി
വിടപറഞ്ഞു.

രക്തം വാർന്ന ശരീരത്തിൽ,
അമ്മിഞ്ഞപ്പാൽ പോലും ലഭിക്കാതെ,
വഴിയോരങ്ങളിൽ അലഞ്ഞു —
ഒരു നിലവിളിയായി.

ആ നിലവിളി കേൾക്കാൻ
കെട്ടിടങ്ങൾ പോലും ഇല്ലായിരുന്നു;
അവയും നിശ്ശബ്ദതയിൽ
മങ്ങി മറഞ്ഞു.

ദാഹത്തോടെ അലഞ്ഞ അവൾക്ക്
ഒരു തുള്ളി വെള്ളം പോലും കിട്ടിയില്ല;
കണ്ണിലെ നദികൾ
വറ്റി വരണ്ടു.

വെടിയുടെയും ദുരന്തങ്ങളുടെയും
മുഖങ്ങൾ മാത്രമാണ് അവൾ കണ്ടത് —
ആദ്യവും അവസാനവും
അതായിരുന്നു അവളുടെ ലോകം.

പലായനം ചെയ്ത അവൾ,
ബോധമറ്റ ശരീരമായി,
കെട്ടിടങ്ങൾക്കിടയിൽ
നിശ്ചലമായി നിന്നു.

അവളുടെ അവസാന നിശ്വാസം പോലും
നിശ്ശബ്ദതയിൽ ലയിച്ചപ്പോൾ —
ഈ ലോകം
അതിനെ
“ഒരു സാധാരണ വാർത്ത” എന്ന് വിളിച്ചു.