સીમા

સીમા
સીમા દિવ્યાંગ હતી.
પ્રકાશ શું છે,એ તો ઠીક, પરંતુ પોતે શું અને કેવી દેખાય છે તેની તેને ખબર નહોતી,
પણ છાયાઓ તેની દુનિયાને રંગ આપતી હતી.
છાયાઓ તેના માટે ખાલી અંધકાર નહોતાં;
એમાં અવાજો હતા, સ્પર્શ હતા,
અને લાગણીઓની એવી ભાષા હતી
જે આંખોથી નહીં,
માત્ર હૃદયથી સમજાતી.
તેના જીવનમાં એક ખાલી જગ્યા હતી—
કોઈ એવો સાથી,
જે તેને દયા નહીં,
પરંતુ સ્વીકાર આપશે.
એક સાંજ, જ્યારે પવન પડદાં સાથે વાતો કરતો હતો,
ત્યારે તે આવ્યો.
તે દેખાતો નહોતો,
પણ તેના પગલાં સીમાને સંગીત જેવા લાગ્યા.
તેની હાજરીમાં છાયાઓ જીવંત થઈ ગઈ—
હળવી, સુરક્ષિત, આત્મીય.
સીમા માટે એ માણસ ભલે સપનાનો હતો. કલ્પનામાં રચેલો કે અદૃશ્ય, પરંતુ તેના હૃદયમાં સંપૂર્ણ અને મન નો માણીગર.તે તેના સાથ થી ખુશ હતી તેની દુનિયા પણ અવનવા રંગ થી રંગીન હતી..

તેના ઘરવાળા ને. તેનો અંધકાર કાનડતો હતો.. દુઃખી હતા.

પછી એક દિવસ, ડૉક્ટરો બોલ્યા,

“ઓપરેશનથી તેને દ્રષ્ટિ મળી શકે.”
આશા ફેલાઈ.
પરિવાર ખુશ થયો.
સીમાએ પણ વિચાર્યું, ચાલો 
હવે તે હકીકત ની દુનિયાને જોઈ શકશે.
ઓપરેશન સફળ રહ્યું.

પ્રકાશ ફૂટ્યો.
પોતાનો ચહેરો જોયો, અને. મલકાઈ ધાર્યા કરતા સુંદર હતી.આંખમાં અનેક રંગો છલકાયા.વિવિધ લોકો દેખાયા.
આકાશ નિલું હતું.
પણ એ પ્રકાશની વચ્ચે
સીમાને એક શાંતિભર્યો ખાલીપો લાગ્યો.
વર્ષો થી છાયાઓમાં રહેલો એનો સાથી
અહીં નહોતો દેખાતો .
તેણે સમજાયું કે 
કેટલાંક સંબંધો ખુલ્લી આંખે નહીં,
માત્ર બંધ આંખે અંતરમાં જ દેખાય છે.

તેના હોઠ પર સ્વગત,શબ્દો ઊગી આવ્યા—

ઓ મારા સપના ના સાથી...

મને પ્રકાશ જરૂર મળ્યો, રંગો પણ ખીલી ગયા,  પરંતુ તારી આંખે જોયેલા મારા સપનાનો સાથ છૂટી ગયો. 

છાયાની દુનિયામાં હતી મારી સાચી ખુશી,  
હવે આ આભાસી પ્રકાશમાં હું એકલી રહી ગઈ.

એ દિવસે, સીમા અરીસા સામે ઊભી રહી.
તેને પોતાનું પ્રતિબિંબ દેખાયું—
પણ એ માણસ નહીં.

એ પોતાના પ્રતિબિંબ સામે સ્મિત કરી બોલી:
“તમે મને છાયામાં મળ્યા,અને પ્રકાશમાં શીખ છોડી ગયા.”

સીમાએ આંખો બંધ કરી.

પ્રકાશ ગાયબ થયો.
છાયા પાછી આવી.
અને એ ચીર પરિચિત સ્મિત—
હજી પણ તેની સાથે હતું.

એ દિવસે, સીમા અરીસા સામે ઊભી રહી.
તેને પોતાનું પ્રતિબિંબ દેખાયું.

પણ એ માણસ નહીં.
સીમા એ તેની આંખ બીડી બંધ કરી..

તેના સપનાનો સાથીદાર, તેના માનસ પટલ પર હાજર હતો..
અને 
સીમા ને તેની હદ ની જાણ છે અને તે હવે પૂર્ણ છે.