ડરે એ બીજા

ડરે એ બીજા

ભાવનગરનું શહેર જાણે કોઈ અજાણ્યું સંગીત હતું—મોટર સ્કૂટરના અવાજો, મોટી મોટી દુકાનો અને ધમધમતા રસ્તાઓ વચ્ચે શ્યામલ અને તેની નાની બહેન સુખી પ્રથમ વાર પગ મૂકી રહ્યા હતા.

પિતાની નોકરીના કારણે બદલાયેલું ઘર, બદલાયેલું શહેર અને હવે બદલાતી શાળા...

બંનેના ચહેરા પર ડરનો નાજુક પડછાયો સ્પષ્ટ દેખાતો હતો.

નવું યુનિફોર્મ—શર્ટ, પેન્ટ અને ટાઈ—જાણે કોઈ અજાણી વિધિનો ભાગ હોય એવું લાગતું હતું.

વિશાળ શાળાના લાંબા કોરિડોર, ઊંચા છાપરા, ગુંજતા અવાજો અને અગણિત અજાણ્યા ચહેરાઓ... આ બધું બંનેના મનમાં એક અજાણી ગભરાહટ જગાવી રહ્યું હતું.

મધ્યાહ્નના વિરામમાં પણ બંને એક ખૂણે બેસી રહ્યા. લંચ બોક્સ ખોલવાની હિંમત પણ જાણે ક્યાંક ખોવાઈ ગઈ હતી.

સુખીની આંખોમાં આંસુ ઝબૂક્યાં.

"ભાઈ... મારે ઘરે જવું છે."

તેનો અવાજ કંપતો હતો.

શ્યામલે બહેનનો હાથ પકડીને કહ્યું,

"ડર નહીં સુખી, હું છું ને? થોડા દિવસમાં બધું સારું થઈ જશે."

પરંતુ અંદરથી તે પોતે પણ એટલો જ ગભરાયેલો હતો. આ વાત માત્ર તેને જ ખબર હતી.

જેમતેમ પહેલો દિવસ પૂરો થયો.

બીજા દિવસે રમતગમતના પિરિયડમાં બાળકો મેદાનની પાછળ રમવા ગયાં. ત્યાં એક જૂનો કૂવો હતો—વર્ષોથી જર્જરિત થયેલી લોખંડની જાળીથી ઢંકાયેલો.

જાળીનો એક ભાગ ઢીલો પડી ગયો હતો, પરંતુ બાળકોની દોડધામમાં કોઈનું ધ્યાન ત્યાં ગયું નહોતું.

અચાનક રૂપેશ નામના એક છોકરાનો પગ જાળી પર પડ્યો.

જાળી તૂટી ગઈ...

અને તે સીધો કૂવામાં ખાબક્યો.

પળવારમાં અફરાતફરી મચી ગઈ.

કોઈ મદદ માટે દોડ્યું, કોઈ રડવા લાગ્યું, તો કોઈ ગભરાઈને સ્થિર થઈ ગયું.

એ સમયે શ્યામલને તેના પિતાની વાત યાદ આવી—ગામના ખેતરના કૂવા પાસે શીખવેલી એક સરળ પણ જીવનરક્ષક રીત:

"ગભરાવું નહીં... પહેલાં મદદ પહોંચાડવી."

શ્યામલ તરત જ દોડ્યો.

રમતગમતના સાધનખંડમાંથી લાંબું દોરડું લઈને આવ્યો. ત્યાં સુધીમાં શિક્ષકો પણ આવી પહોંચ્યા હતા.

શિક્ષકોની સૂચના મુજબ શ્યામલે દોરડું કૂવામાં ઉતાર્યું.

રૂપેશે દોરડું મજબૂતીથી પકડી લીધું.

શિક્ષકો, પટાવાળા અને અન્ય લોકોએ સાથે મળીને તેને સલામત બહાર કાઢ્યો.

રૂપેશ બચી જતાં સમગ્ર શાળાએ રાહતનો શ્વાસ લીધો.

અને શ્યામલ—જે ગઈકાલ સુધી સૌ માટે અજાણ્યો હતો—આજે સૌના હૃદયમાં સ્થાન પામી ગયો.

આચાર્યશ્રીએ બધાની સામે શ્યામલની હિંમત અને સમજદારીની પ્રશંસા કરી.

બાળકો તેની આસપાસ ભેગા થઈ ગયા.

"તું અમારો મિત્ર બનશે?"

"આજે મારો લંચ તું ખાજે."

"આવતી કાલે અમારી ટીમમાં તું જ રમજે."

મિત્રતાના હાથ એક પછી એક આગળ વધતા ગયા.



સુખી પણ હવે એકલી નહોતી. ભાઈની બહાદુરીથી આખી શાળામાં તેની ઓળખાણ થઈ ગઈ હતી. થોડી જ વારમાં રૂપેશ અને બીજી ઘણી છોકરીઓ તેની સખીઓ બની ગઈ.

સાંજે ઘરે જતાં સુખી હસીને બોલી,

"ભાઈ, તું તો જબરો હિંમતવાળો નીકળ્યો! ગઈકાલે જે શાળાથી ડર લાગતો હતો, આજે તો અહીંથી ઘરે જવાનું પણ મન નથી થતું."

શ્યામલ હળવેથી હસ્યો.

"જગ્યા નવી હોય છે, લોકો નવા હોય છે... પણ બાપુ કહેતા હતા કે—
'કર ભલા તો હોગા ભલા.'

આજે એ વાત સાચી સાબિત થઈ.

આપણે યોગ્ય સમયે સારું કામ કરીએ, તો અજાણ્યા લોકો પણ પોતાના બની જાય છે."

બંને હસતાં-હસતાં ઘરે ચાલ્યા.

નવી શાળાનો ડર હવે તેમની જિંદગીની સૌથી સુંદર યાદ બની ગયો હતો.

🌼 બોધ

નવી જગ્યા કરતાં આપણો ડર મોટો હોય છે.
હિંમત, સમજદારી અને સારા વર્તનથી અજાણ્યા લોકો પણ થોડા જ સમયમાં પોતાના બની જાય છે.