તારું મધુર ગુંજન

ચીં ચીં કરતી તું મન પ્રફુલ્લિત કરતી,

ગામડાનું એ ઘર તારા નાદથી ગુંજતું કરતી. 

ઘરના એક ગોખલામાં તું કાયમ ઘર કરતી,

વસાવી તારો પરિવાર મધુર ગીત ગાતી.

અમારા નિવાસમાં તું નિવાસ કરતી,

એ જોઈ મારા મનની ખુશી વધતી.

નિરાંતના સમયમાં તને નિહાળતી.

તારું ગીતથી મનોમન હું ખુશ થાતી.

ઘણીવાર એમાં જ ક્ષણો પસાર થતી,

મારા જીવનની ગમતી ક્ષણ એ લાગતી.

તારી ગેરહાજરી જ્યારે નજરમાં આવતી, 

ત્યારે તારા બચ્ચાંને માળા હું બહાર લાવતી.

મમ્મી પાસે જઈને બાજરો માંગી લાવતી,

તારા બચ્ચાના મોંઢામાં દાણા હું રાખતી.

જેવો દાણો હું ધરતી એ ચાંચ પહોળી કરતી,

 આ જોઈ કાયમ મનોમન હું ઘણું હરખાતી. 

બાળપણની જાણે તું પ્રિય સખી મારી,

છૂટ્યું જેવું ગામડું શહેર તરફ દોટ મારી.

ને, સાથ તારો છૂટ્યો એ કમી ખટકતી,

નજર મારી કાયમ તારી અન્ય સખીને શોધતી.

તારા કર્ણપ્રિય ગુંજારવ માટે હું તરસતી,

સુખ - સમૃદ્ધિ વધી,પણ મનની ખુશી ઘટી.

આજે પણ હું મકાન બહાર કે બાલ્કનીમાં ઝાકતી,

ને તારું ચીં - ચીં સાંભળવા આંખો તને શોધતી.

બર્ડફીડર ને માળા લગાવી તને નિમંત્રણ આપતી,

રાહ તારી જોતી તો પણ તું ક્યારેય ન આવતી.

સાંભળ્યું, જાણ્યું ને વાંચ્યું કે લુપ્ત હવે તું થાતી,

વિકાસ તો ઘણોય થયો ને ભૌતિક સંપત્તિ સાંપડી. 

પણ, ભોગ કોણે આપ્યો....? કે કોનો લેવાયો....?

આ પ્રશ્નના જવાબમાં આંખ આડા કાન કરતો.

હું મનુષ્ય અનેક વિશાળ મિસાલ પુરી પાડતો,

પણ પ્રકૃતિના જતનમાં કાયમ પાછળ રહેતો.