શિસ્ત

બેઠો ન ક્યારેય ખાલી, કર તું કામ સદા,

શિસ્તથી એક દિવસ, તું પામી લેશે સુધા ।।

જો વાંચવામાં તને, આવે ગમે કદી મન,

કાબૂમાં રાખી તેને, શિસ્તનું રાખી ધન ।।

દેશ પ્રગતિ પામે નહીં, શાસક ભલે લાવે શાસન,

જ્યારે સુધી તને ન હોય, તને શિસ્તનો જ્ઞાન ।।

ઉન્નતિ કરે તોય તે, જાણે શિસ્તનો મર્મ,

મૃત સ્વપ્નોને જીવ આપે, શિસ્તનું રાખી કર્મ ।।

શિસ્ત વિના એ મના, પૂર્ણ ન થાય કશું,

જીવન સ્તર નીચે પડે, થંભી શકે ન અશું ।।

જેને આ વાત ન પતિ, એ છે જ અવિજ્ઞાની,

શિસ્ત સમ તપ કોઈ નથી, એ જ સાચી દાણી ।।

શિસ્તની દોરમાં બાંધે, એ માને જીવન ધ્યેય,

પ્રગતિ પામે એવા છે, જે પામે સિદ્ધિ પેથે ।।

કેટલાય આવ્યા ગયા, ધરતી પર માની,

શિસ્તમાં જે જીવ્યા, તે જ મહાન બની ।।

દુવિધામાં એ ગૂંચવાય, જે ન જાણે રહસ્ય,

શિસ્તના માર્ગે ચાલે, સફળતાનો કરેઆસ્પદ ।।

સૌને પછાડતો જ જાય, આગળ વધતો માનવ,

શિસ્ત સાથે ચાલે તે, પામે શુભ સદગતિ ।।

જીવનમાં પ્રીતિ કર, શિસ્તને સદા તું રાખ,

ખરાબ સમયને હરાવી, સપના તારા સાચા ।।

અવિજ્ઞાની ન જાણે તે, શિસ્તની આ ઓળખ,

શિસ્તથી જ જીવનમાં, બને એક આગવી છબી ।।

આજનું કામ ન છોડી દે, કાલ પર મૂકી,

શિસ્ત સાથે આજે જ, સબંધ તારો તુક્કી ।।

શિસ્તમાં રહે જે, આગળ વધતો જાય,

સમય પણ તેની કદર કરે, બધું તે સહેલાઈ જાય।।