మౌన సమాధి

ఒక వ్యక్తి తన జీవితంలో నమ్మిన మనుషుల వల్ల, ఎదురైన పరిస్థితుల వల్ల తీవ్రమైన గాయాలు ఎదుర్కొన్నాడు. తన బాధను చెప్పుకోవడానికి ప్రయత్నించిన ప్రతిసారీ మాటలు లెక్కచేయబడలేదు, అపార్థం చేసుకోబడ్డాయి. చివరకు అతను మాట్లాడటం మానేసి, లోలోపలే ఆ బాధను సమాధి చేసుకోవడం మొదలుపెట్టాడు.

జ్ఞాపకాలను తవ్వి చూసుకోవడం, ఆ వేదనను మళ్లీ మౌనంగా గుండెల్లోనే పూడ్చిపెట్టుకోవడం అతనికి అలవాటైపోయింది. ఆ ఒంటరితనపు సమాధిలో అతని నిశ్శబ్దమే ఒక ఆక్రందనగా మారింది. ఇంకెవరూ తనను ఓదార్చనవసరం లేదని, తనను తాను పూర్తిగా కోల్పోయేంతవరకు ఆ నిశ్శబ్దమే తన చివరి తోడు అని బాధాతప్త హృదయంతో భావించడమే ఈ భావోద్వేగం.