Exclusive FREE session on RIG VEDA for you, Register now!
Exclusive FREE session on RIG VEDA for you, Register now!

Sachidananda Kar

Tragedy


4.0  

Sachidananda Kar

Tragedy


ସବୁ ସୀମା ଟପିଗଲା ପରେ

ସବୁ ସୀମା ଟପିଗଲା ପରେ

2 mins 153 2 mins 153

     ଖୁବ୍ ରାଗିଥିଲି ସେଦିନ । 


     ସେଥରକୁ ମିଶାଇ ଏହା ଭିତରେ କେତେଥର ଯେ ତାଙ୍କ ଉପରେ ରାଗିଥିଲି, ତା'ର ହିସାବ ରଖିନଥିଲି । 


     ଦେହ,ମନ,ଯୌବନ କଥା ଛାଡ । ହସ,ଖୁସି, ଆନନ୍ଦ - ମନ ବୁଝି ଅଯାଚିତ ଭାବରେ, ପରମ ତୃପ୍ତିରେ ସେ ମୋତେ ଦେଉଥିଲେ । ତଥାପି ମୋର କ'ଣ ହେଉଥିଲା କେଜାଣି ମୁଁ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଅସମ୍ଭବ ଭାବରେ ରାଗି ଯାଉଥିଲି । 


      ସେ ଜଣେ ନାରୀ । - ଏମିତି ଗୋଟିଏ ଭାବନା ମୋ ଭିତରେ ବଦ୍ଧମୂଳ ହୋଇ ଯାଇଥିଲା । 


      ସେ ଦୁର୍ବଳା । - ଏମିତି ଏକ ଅମୂଳକ ଧାରଣାର ବଶବର୍ତ୍ତୀ ହୋଇ ଯାଇଥିଲି ମୁଁ । 


      ସେ ସହିପାରନ୍ତି । ଯାହା ବି କହିଲେ ପାଟି ଫିଟାଇବେ ନାହିଁ । ବନ୍ଧା ଗୋରୁ ଭଳିଆ ଘରେ ପଡି ରହିଥିବେ । - ଏମିତି କିଛି ହୀନ ଓ ନୀଚ ମାନସିକତା ମୋ ଭିତରେ ବସା ବାନ୍ଧି ରହିଥିଲା କେବେଠୁ । 


      କିଏ ବା ତାଙ୍କର ଅଛି ! କେଉଁଠିକି ବି ଆଉ ଯିବେ ସେ ! - ବେଳେବେଳେ ଏମିତି ଭାବୁଥିଲି ମୁଁ । 


      ବାସ୍ ! ଏଇ କାରଣରୁ ତାଙ୍କର ସୋରିଷ ପ୍ରାୟ ଭୁଲ ମୋତେ ପର୍ବତ ପରି ଦିଶୁଥିଲା । ଗୋଟେ ପୁରୁଷର ଅହଂ ଓ ସ୍ୱାଭିମାନ ନେଇ ମୁଁ ଖୁବ୍ ରାଗି ଯାଉଥିଲି । ମନ ଇଚ୍ଛା ବକୁଥିଲି । ତାଙ୍କ ସାତପୁରୁଷ ଯାଏ ଉଝାଳି ଦେଉଥିଲି । 


      ଉଁ କି ଚୁଁ କହୁ ନ ଥିଲେ ସେ । ସିଲେଇକରା ପାଟିଟେ ଧରି ମେଞ୍ଚାଏ କାଦୁଅ ଭଳି ବସି ରହୁଥିଲେ । 


      କେତେ ବକିବି ! ଆପଣାଛାଏଁ ଶାନ୍ତ ପଡୁଥିଲି - ଯେମିତି ଭୋ ଭୋ ଭୁକୁଥିବା କୁକୁରଟା କିଛି ସମୟ ପରେ ନିଜେ ଶାନ୍ତ ପଡିଯାଏ । 


      ହେଲେ ସେଦିନ ଏତେ ରାଗି ଯାଇଥିଲି ଯେ ପ୍ରବଳ ପାଟିତୁଣ୍ଡ କରି ଭାତଥାଳି ପାଖରୁ ଉଠିଗଲି । 


      ବର୍ଷା ଆରମ୍ଭ ହୋଇ ଯାଇଥିଲା ସେତେବେଳକୁ । ପ୍ରବଳ ବର୍ଷା । ଛାଡିବା ଯାଏ ମୋତେ ଅପେକ୍ଷା କରିବାକୁ ପଡିଲା । 


      ଧୀରେଧୀରେ ଶାନ୍ତ ପଡି ଆସୁଥିଲା ମୋ ରାଗ । ଅହଂ ଓ ସ୍ୱାଭିମାନ କିନ୍ତୁ ଯେପରି ସେପରି ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲେ । ମୋତେ ଆସି ଡାକନ୍ତେ କି ସେ ! ଭାବୁଥିଲି ମୁଁ । 


      ହେଲେ ସେମିତି କିଛି ହେଉନଥିଲା । ମୁଁ ଟିକେ ବୁଲି ପଡି ଦେଖିଲାବେଳକୁ ସେ ଦୁଆର କିଳି ଦେଇଥିଲେ । 


      କିଛି ବୁଝି ନ ପାରି ଧୀରେଧୀରେ ଦୁଆର ପାଖକୁ ଚାଲି ଆସିଲି । ଶୁଣିଲି ଭିତରେ ଥାଇ ଭୋ ଭୋ କାନ୍ଦୁଛନ୍ତି ସେ । ଭଲ ହୋଇଛି । ମନେମନେ କହି ଖୁସି ହେଲି । ଟିକିଏ ଶାନ୍ତି ଅନୁଭବ କଲି । 


      ଏବେ କାହିଁକି କେଜାଣି ନିଃସଙ୍ଗ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲି ମୁଁ । ଏତିକିବେଳେ ବର୍ଷା ଛାଡିଲା । ମୁଁ ବାହାରିଗଲି । 


      ବାହାରେ ବୁଲି ବୁଲି ସଂଜ ହେଲା । ଭୋକ ଲାଗିଲା । ଭାବିଲି ଘରକୁ ଫେରି ଆସିବି । ଫେରି ଆସିଲି । 


      ଆସି ଦେଖେ ତ ଘରଟା ବେଶ୍ ଖାଁ ଖାଁ ଲାଗୁଛି । ଭାତହାଣ୍ଡି ପଖଳା ହୋଇନି । ଠାକୁରଘର କାନ୍ଥକୁ ଆଉଜି ପଡି ଭୋକିଲା ମଣିଷ ପରି ନିଃସ୍ତେଜ ଚେହେରା ଧରି ବସିଛନ୍ତି ସେ । ମନେମନେ ଖୁବ୍ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲି । 


      ହେଲେ ଯେତେବେଳେ ଦେଖିଲି ଯେ ସେ ତାଙ୍କ ସିନ୍ଥିରେ ଟିକେ ଅଧିକ ସିନ୍ଦୂର ଦେଇଛନ୍ତି ଓ ମୁଣ୍ଡ କୁଣ୍ଡାଇ ଯତ୍ନ କରି ସୁନ୍ଦର ଖୋସାଟେ ଗଢିଛନ୍ତି,ସେତେବେଳେ ମୁଁ ଆହୁରି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲି । 


      ମନେମନେ ଅନୁତାପ କଲି । ପାଖକୁ ଲାଗି ଆସି ତାଙ୍କୁ ହଲେଇ ଦେଇ କହିଲି - " ମୋର ଭୁଲ ହୋଇଛି । ଆସ ଆମେ ସାଙ୍ଗ ହୋଇ ଖାଇବା । "


      କେତେବେଳୁ ଯେ ତାଙ୍କର ଶେଷନିଃଶ୍ୱାସ ବାହାରି ଯାଇଥିଲା କେଜାଣି, ଗଛଟେ ପଡିଲା ପରି ସେ ମୋ ଉପରେ ପଡିଗଲେ । 


      ନିରେଖି ଦେଖିଲି । ଆଦୌ କ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇ ନ ଥିବା ମଣିଷଟେ ପରି ମୋ ଛାତି ଉପରେ ଶୋଇ ରହିଥିଲେ ସେ । ସୁଖର ସ୍ୱପ୍ନରେ ହସୁଥିଲେ । 


      ହାୟ ! କ'ଣ କଲି ମୁଁ ! କାହିଁକି ସବୁ ସୀମା ଟପିଗଲି ! - ନିଃଶଦ୍ଦରେ ମୋ ପାଟିରୁ ବାହାରିଗଲା । 



Rate this content
Log in

More oriya story from Sachidananda Kar

Similar oriya story from Tragedy