ଫଗୁ ପୁନେଇଁ

ଚିକିରି ମିକିରି ଚିକିରି ଚାଇଁ

ରଙ୍ଗ ଖେଳିବେ ମୋ କଳାଗୋସେଇଁ.

ବରଷକେ ଥରେ ଫଗୁ ପୁନେଇଁ.

ସାତ ରଙ୍ଗ ଡାକେ ଆସ ଗୋସେଇଁ

ସେ ରଙ୍ଗରେ ଭିଜି, ମନଯିବ ହଜି

ନ ହେଲେ ବସିବ ମୁହଁ ଫୁଲେଇ. l0l

କଳା ମୁହଁ ତାର କେଡେ ସୁନ୍ଦର

ତୋରା ଦିଶେ ମୁହେଁ ବୋଳି ଅବିର

ଅବିର ନୁହେଁ ସେ ଭାବ ପ୍ରତୀକ

ମନେ ଭରି ଦିଏ ଆଶା ଅନେକ

ସେହି ଅବିରକୁ ଦେହେ ବୋଳିଦେଇ

ଭାବର ସାଗରେ ଦିଏ ଭସେଇ. l1l

ଫୁଲ ଠାରୁ ତାର ହୃଦ କୋମଳ

ସାଗର ଠାରୁ ତା ମନ ଗଭୀର

ଗଢୁଛି ଭାଙ୍ଗୁଛି ସାରା ସଂସାର

ତା ପାଖେ ନ ଥାଏ ଆପଣା ପର

ବାହୁ ତଳେ ତାର ଅଭୟର ଛାଇ

ମନ ସଙ୍ଗେ ମନ ଦେବା ମିଶେଇ. l2l