ପାହାନ୍ତି ସପନ

ଆଖି ମୁଦୁ ମୁଦୁ ଦିଶିଗଲା ମତେ

ସ୍ମୃତି ର ଅଡୁଆ ଖିଅ

ସଜାଡ଼ିବା ପାଇଁ ବଢିଗଲା ହାତ

ସତେ କି ନଈର ସୁଅ ।

ଗଣ୍ଠି ପରେ ଗଣ୍ଠି ଫିଟଉ ଫିଟଉ

ଚାଲି ଗଲି କିଛି ଦୂର

ସ୍ମୃତି ସହର ରେ ସତେ କି ଫଗୁଣ

ଚାହିଁଥିଲା ବାଟ ମୋର ।

ପହଂଚୁ ପହଂଚୁ ଅଜାଡି ଦେଲା ସେ

କାହିଁ କେବେ କାର କଥା

ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ରଙ୍ଗେ ଭରିଗଲା ସତେ

ମନ ଅଗଣା ର ମଥା ।

ପାଦ ଚିପି ଚିପି ରଙ୍ଗ ନେସା ସେଇ

ପାଦ ଚିହ୍ନ ଦେଖାଗଲା

ବୟସ ପାହାଚେ ସଦ୍ୟ ଯୌବନେ

ତୁମ ହସ ଦିଶିଗଲା।

ଭୁଲିଗଲି କ୍ଷଣେ ଅବିକା ସମୟ

ପାଦ ଥାପି ଅତୀତ ରେ

ବିଗତ ଦିନ ର ପୁରୁଣା ଅତିଥି

ମନ ରେ ଶ୍ରାବଣ ଝରେ।

ଆଶା ଯାହା ଥିଲା ହଜିଛି କେବେଠୁ

ସମୟ ର ଇସାରାରେ

ନିଜକୁ ଖୋଜି ବି ପାଇ ପାରୁନାହିଁ

ସକାଳ ର ଆଲୁଅ ରେ।

ହଠାତ ସ୍ପର୍ଶ ରେ ଭାଜିଗଲା ନିଦ

ମୁହେଁ ପଡ଼ିଲାଣି ଖରା

ମନେ ମନେ ଭାରି ଲାଜେଇ ଗଲି ମୁଁ

ଏଯେ ପାହାନ୍ତି ସପନ ପରା।