ନିଶାମୁକ୍ତି — ଏକ ନୀରବ ଯୁଦ୍ଧ

ନିଶାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଥିବା ଦିନ ମଣିଷ,
ଭାଙ୍ଗିଗଲା ଆଦତ, ଆରମ୍ଭ ହେଲା ସଂଘର୍ଷ।
କମ୍ପିଲା ହାତ, ଜାଗିଲା ରାତି,
ନିରବ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଝୁଲିଲା ପ୍ରତି ଘଡ଼ି।

ଦେହ ମାଗୁଥିଲା ପୁରୁଣା ଆସ୍ୱାଦ,
ମନ ଦେଉଥିଲା ପ୍ରଲୋଭନର ସ୍ୱର।
କିନ୍ତୁ ଆତ୍ମା ଧରିଥିଲା ସଂଯମର ଦୀପ,
କହୁଥିଲା — “ଏଇ ପଥରେ ଫେର ନାହିଁ।”

ଏ ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ ଆଖିରେ,
ନା ଏଥିରେ ରକ୍ତ, ନା ତଳୱାର।
ଶ୍ୱାସ ଶ୍ୱାସରେ ଲଢ଼ାଯାଏ ଏ ଯୁଦ୍ଧ,
ନିଜ ସହିତ ନିଜର ନିରନ୍ତର ସଂଗ୍ରାମ।

ଲୁହ ଶୁଖିଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଦାଗ ରହିଯାଏ,
ସ୍ମୃତି ହଠାତ୍ ମନକୁ ଫେରି ଆସେ।
ତଥାପି ଯେ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧରି ଆଗକୁ ଚାଲେ,
ସେ ହିଁ ସତ୍ୟ ସାହସୀ, ସେ ହିଁ ଯୋଦ୍ଧା।

ନା ତାଳି, ନା ପୁରସ୍କାର, ନା କୀର୍ତ୍ତିର ଆଲୋକ l
ତଥାପି ସେ ଲଢ଼େ — ଦିନ ପରେ ଦିନ।
ନିଶାମୁକ୍ତି ହେଉଛି ଏକ ପୁନର୍ଜନ୍ମ,
ଯନ୍ତ୍ରଣାର ଅନ୍ଧକାରରୁ ଉଦିତ ହୁଏ ଜୀବନର ଆଲୋକ।