ମୁଁ ମୋତେ ପ୍ରଶ୍ନ କରେ

ନିର୍ଦ୍ୱନ୍ଦରେ ସତ୍ୟ କହନ୍ତି କାହାକୁ

କହିଥାନ୍ତି କାରେ ମିଛ,

ସୁଖ ଦୁଃଖ ସବଦର ପରିଚୟ

ଏ ସତ ମିଛ କି ତୁଚ୍ଛ ।।

ପ୍ରକାଶନ୍ତି କାହିଁ ଦିବା ନିଶି ନାମେ

ନାମ ଉଚ୍ଚାରୀତ କରି,

ଜନମ ମରଣ ନାମେ କିମ୍ପା ଡାକ

ହୁଏ ସଂସାରେ ବିସ୍ତାରି ।।

ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ଶବ୍ଦ ବିପରୀତ

ଚୂଡାନ୍ତ ବ୍ରୁତାନ୍ତ ଏହି ,

ସ୍ତ୍ରୀ ଯେ ପୁରୁଷେ ନପୁଂସକ କିମ୍ପା

ନିରୁତ୍ତର ଶବ୍ଦ ହୋଇ ।।

ନିଶ୍ଚିତ ଏ ସତ୍ୟ ମିଛ ମୋହ ମାୟା

 ସଂସାରେ ସତଟି କିଏ ,

ଯଶ ସନମାନ ମାନ ଅଭିମାନ

କି କାରଣେ ଦିଆଯାଏ ।।

ଅଛିିକି ଉତ୍ତର ସଂସାରରେ ସାର

 ଅଦୃଶ୍ୟ ବା ବସ୍ତୁ ରୂପେ ,

ଜାଣିକି ପାରିବି ଆକାର ତାହାର

ବୁଝାଇ ଦେବକେ ମାପେ ।।

ନିଶ୍ଚିନ୍ତରେ ଚିନ୍ତି ରାତ୍ରୀ ଲୋକେ ଭ୍ରାନ୍ତି

ଏଡାଇ ନିଜକୁ ମୋରେ,

ଚିତ୍ କାର କରି ପ୍ରତି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ

ମୁଁ ମୋତେ ପ୍ରଶ୍ନ କରେ ।।