ମୋ ମାଆ

ସ୍ୱର୍ଗ ଠାରୁ ବଡ଼ ଆକାଶ ଠାରୁ ବେଶି

ସମୁଦ୍ରର ସେ ଅଟେ ଜଳରାଶି

ତା ପଣତକାନି ଶ୍ରୀମନ୍ଦିରର ନେତ

ବିପଦେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରେ ସେତ ।

ଭାବେ ନାହିଁ ସେ କାହାକୁ ବି ପର

କରୁଣାମୟୀ ସେତ ଦୟାର ସାଗର

ତା ପାଦରେ ଥାଏ ସରଗର ସୁଖ

ଦୂରତା ବି ଲାଗୁଥାଏ ପାଖ ।

ଗାଳି ମାଡ଼ ଦେଇ ସପନ ଦେଖାଏ

ବୁଝେ ମୋର ସବୁ ଅଳି

ଦୁଃଖ କଷ୍ଟ ଆସିଲେ ବି ବଞ୍ଚିବା ଶିଖାଏ

କଷଣେ ନ ଯାଏ ଡ଼ରି ।