ଲାବନ୍ୟା

ମନ କାନନରେ ମୃଦୁମଳୟ ତୁ

ଶୀତଳ ସ୍ପର୍ଶର କଅଁଳ ଛୁଆଁ

ଉଡିଯାଏ ପ୍ରାଣ ନବହିଲେ ତମେ

ଛୋଟ ପିଲାପରି କନ୍ଦେ ସେ କୁଆଁ ।

ଭରିଦେଇ ସବୁ ଖୁସିଗୁଡ଼ାକ କୁ

ଦେଖେଇ ବାସ୍ନାର କାମନା ସ୍ରୋତ

ହଜେଇ ଦେଇଛି ମନର ସୁବାସ

ଜପାଇ ଖାଲି ମୁଁ ପିରତୀ ସ୍ତ୍ରୋତ ।

ଗୋଲାପୀ ଓଠଟି ଗୋଲାପ ପାଖୁଡା

ମହକାଇ ଦିଏ ମନ ପିରତି

ଚାହିଁଲେ ଜମାରୁ ରୋକି ପାରୁନାହିଁ

ସବୁ ଛାଡ଼ି ଯାଏ ମନର ଗତି ।

ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଲହରୀର ପ୍ରକୋପ ଜାଣେନା

ସଦା ଲାଗେ ମତେ ଶରତ ରାତି

ଥଣ୍ଡା ଥଣ୍ଡା ଲାଗେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ କିରଣ

ହଜେଇ ସବୁସେ କରେ ପୀରତି ।

ନୟନେ ତମର ନିଜକୁ ହଜେଇ

ଦେଖେ ଖାଲି ତମ ଚନ୍ଦ୍ର ବଦନ

ବୁଝି ପାରୁନାହିଁ କଣ ହଉଛି

କୋଉଠି ଅଛିଯେ କୋଉ ସଦନ ।

ଚଞ୍ଚଳ ତମର ପାଦର ନୁପୁର

ବଜେଇ ଦଉଛି ସତେ ପିଆନୋ

ଚେଇଁ ଉଠେ ଶୁଖିଲା ପ୍ରାଣ ମୋ

କାନରେ ପଡ଼ିଲେ ତାହାରି ସ୍ଵନ ।

ମଧୁର୍ଯ୍ୟଭରା ରୂପର ପସରା

ସତେ ରଙ୍ଗଭରା ଫୁଲର ଗୁଚ୍ଛ

ମହକାଇ ଦେଇ ଶୁଖିଲା ପ୍ରାଣକୁ

ବାକି ସବୁକୁ କରଇ ତୁଚ୍ଛ ।

ରୂପ ଲାବଣ୍ୟର ସମ୍ଭାର ଅଟଇ

ନାଁଟି ତୋର ଲାବନ୍ୟା

ମର୍ତ୍ତ୍ୟ ପୁରରେ ଜନମ ନେଇ ତୁ

କୋଉ ଅପସରା କନ୍ୟା ।।