झाड आणि बियाण

कथा – “झाड आणि बियाणं”

एक गाव होतं. तिथे एका शेतकऱ्याने आंब्याचं झाड लावलं होतं. ते झाड खूप मोठं, सावलीदार आणि गोड फळ देणारं होतं. गावातली माणसं उन्हाळ्यात त्याच्या सावलीत बसायची, पक्षी त्यावर घरटं बांधायचे.

शेतकऱ्याचा मुलगा सुरज रोज त्या झाडाकडे पाहायचा. एके दिवशी त्याने वडिलांना विचारलं,
“बाबा, हे झाड इतकं मोठं कसं झालं?”

वडील हसून म्हणाले,
“बाळा, जेव्हा मी तरुण होतो, तेव्हा मी एका लहान बियाण्याला मातीमध्ये लावलं. रोज त्याला पाणी दिलं, खत घातलं, त्याचं रक्षण केलं. आज तेच झाड या गावाला सावली देतंय.”

सुरज विचारात पडला. त्याला आयुष्यात काही मोठं करायचं होतं, पण तो नेहमी विचार करत बसायचा, सुरुवात करायची धड धजावत नव्हता.

एका दिवशी गावात मोठा दुष्काळ पडला. लोकं पाण्याअभावी हैराण झाली. आंब्याचं झाड मात्र टिकून राहिलं, कारण त्याच्या मुळांनी खोलवर जाऊन पाणी शोधलं होतं.

त्या वेळी सुरजला समजलं की बियाणं लावल्याशिवाय झाड उभं राहत नाही, आणि मुळं खोल नसली तर पावसाच्या कमतरतेत टिकणं शक्य नाही.

त्याने ठरवलं आपल्या शिक्षणाचं बियाणं आत्ताच पेरायचं. त्याने रोज अभ्यास सुरू केला, शिस्त लावली, हार मानली नाही. वर्षानुवर्षांच्या मेहनतीनंतर तो अभियंता झाला आणि आपल्या गावात पाणीपुरवठा योजना राबवली.

आज त्या गावात दुष्काळाचा त्रास नाही. लोकं म्हणतात, “आमच्या गावात दोन झाडं आहेत—एक आंब्याचं आणि दुसरं सुरज!”


बोध

मोठं यश अचानक मिळत नाही. लहानशी सुरुवात, सततची काळजी आणि खोलवरची मेहनत ह्यामुळेच आपण आयुष्यात खऱ्या अर्थाने फुलतो आणि इतरांना सावली देऊ शकतो.