ग्रीनस्टन: एक अनोखी कहाणी...

दिवसभराच्या कामाचा ताण, थकवा आणि विचारांचं ओझं शन करून जेनेफर संथ पावलांनी चालत होती. तिच्या अंगात त्राण उरला नव्हता. लायब्ररीत सतत पुस्तकांच्या गर्दीत राहिल्यानंतर आता तिला फक्त तिच्या घराचं शांत वातावरण हवं होतं.

"आजचा दिवस किती मोठा वाटतोय," तिने मनातल्या मनात विचार केला.

झपझप पावलं टाकत ती घराच्या कुंपणापाशी पोहोचली. दरवाजा उघडण्याआधीच तिचं लक्ष घराच्या पत्रपेटीकडे गेलं. तिला काहीतरी वेगळं जाणवलं.

पत्रपेटीतून एक जीर्ण, फाटलेला आणि काळसरसर कागद बाहेर डोकावत होता. एक क्षणभर तिला वाटलं, की तो कदाचित वाऱ्यामुळे आत पडला असेल. पण मग तिच्या लक्षात आलं—या गावात क्वचितच कुणी तिला पत्र पाठवत असे. मग हे पत्र कोणाचं असावं?

तिच्या पोटात धस्स झालं. नकळत हात पुढे गेला. जशीच तिने पत्र बाहेर काढलं, तसं ते हातातून निसटलं आणि खाली पडलं.

त्या पत्रावर कोरलेली काही विशिष्ट चिन्हं बघताच तिच्या अंगावर काटा आला. तिच्या आठवणीत कुठेतरी खोलवर दडलेली एक जुनी घटना उफाळून वर आली.

क्षणात तिने ते पत्र दूर फेकून दिलं.

हात थरथरत होते. श्वासाचा वेग वाढला होता.

ती धावतच घरात शिरली आणि धाडकन दरवाजा लावून घेतला. छातीचा भाता झाला होता, श्वास जोरजोरात चालू होता. हात थरथरत होते. तिच्या त्वचेला घामाच्या हलक्या थेंबांची नक्षी उमटली होती.

घसा कोरडा पडला होता. अचानक ती भानावर आली आणि किचनच्या दिशेने धाव घेतली. तिने घाईघाईने पाण्याच्या जगाकडे हात伸वला, तो उचलताना तिच्या हाताचा थरकाप स्पष्ट जाणवत होता.

घटाघट पाणी पित असतानाच तिला जाणवलं—घरात एक विचित्र शांतता पसरली होती. जणू काही भिंतीही तिच्या घाबरलेल्या मनाचा आवाज ऐकू शकत होत्या.

त्या पत्रात नेमकं काय होतं? कुठून आलं होतं ते? आणि सगळ्यात महत्त्वाचं—हे पत्र तिला का पाठवण्यात आलं होतं?

घसा कोरडा पडला होता. अचानक ती भानावर आली आणि किचनच्या दिशेने धाव घेतली. तिने घाईघाईने पाण्याच्या जगाला हात लावला, तो उचलताना तिच्या हाताचा थरकाप स्पष्ट जाणवत होता.

घटाघट पाणी पित असतानाच तिला जाणवलं—घरात एक विचित्र शांतता पसरली होती. जणू काही भिंतीही तिच्या घाबरलेल्या मनाचा आवाज ऐकू शकत होत्या.

त्या पत्रात नेमकं काय होतं? कुठून आलं होतं ते? आणि सगळ्यात महत्त्वाचं—हे पत्र तिला का पाठवण्यात आलं होतं?

तिच्या मनात असंख्य प्रश्नांचं वादळ उठलं होतं...घटाघट पाणी प्यायल्यानंतरही जेनेफरचा थरकाप काही केल्या थांबत नव्हता. हाताच्या तळव्यावर घाम साचला होता. पत्राच्या आठवणीने तिच्या मनात भीतीचं मळभ दाटलं होतं.

तिने पाण्याचा ग्लास बाजूला ठेवला आणि खोलीभर नजर फिरवली. घरात एक विचित्र शांतता पसरली होती. जणू भिंती तिच्या मनातील धडधड ऐकू शकत होत्या.

जेनेफरने दिवसभर काही ढंगाने खाल्ले नव्हते. पोटात कळा येत होत्या, पण भीती आणि अस्वस्थतेमुळे भूक लागत नव्हती. काही वेळाने तिने स्वतःला समजावलं—"मी असं भुकेली झोपलं तर आणखीनच अस्वस्थ वाटेल."

ती हळूहळू स्वयंपाकघराकडे गेली. तिथे सगळं तसेच होतं—काहीशा धुळीने माखलेला ओटा, जुन्या लाकडी कपाटांचे आवाज, आणि एका कोपऱ्यात ठेवलेला पाण्याचा जग. तिने कपाट उघडून काहीतरी खाण्यासाठी शोधलं.