अधुरी सांज

​ती सांज आता पुन्हा येते,
पण तुझी सोबत मात्र नसते,
निशब्दाच्या या गर्दीमध्ये,
फक्त तुझीच आठवण हसते.


​वाटा आपल्या वेगळ्या झाल्या,
नशिबाचा हा खेळ सारा,
तुझ्याविना आता फिका वाटतो,
मंद वाहणारा हा गार वारा.


​शब्दांनाही आता अर्थ उरला नाही,
मौनच आता सोबतीला असते,
डोळ्यांतील त्या एका कोपऱ्यात,
अजूनही तुझीच सावली बसते.


​कधी वाटतं विसरून जावं सगळं,
नव्याने जगायला सुरुवात करावी,
पण प्रत्येक वळणावर ही विरहाची ओढ,
पुन्हा तुझीच ओळख करून द्यावी.