"ഭ്രാന്തന്റെ പ്രണയം " ഭാഗം 1

​ഭ്രാന്തന്റെ പ്രണയം
​ഭാഗം 1
​
പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാരെ, തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ ഒരു പ്രണയകഥയുമായാണ് ഞാൻ ഇന്ന് നിങ്ങൾക്കു മുന്നിലെത്തുന്നത്. ലോകത്തിന്റെ കണ്ണിൽ ഭ്രാന്തനെന്ന് മുദ്രകുത്തപ്പെട്ട ഒരു യുവാവിനെ ജീവനുതുല്യം പ്രണയിച്ച സുന്ദരിയായ ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ കഥ. ഹൃദയസ്പർശിയായ ആ പ്രണയകാവ്യം നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ ഞാൻ നിങ്ങൾക്കായി സമർപ്പിക്കുന്നു.
​(ഈ കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും തികച്ചും സാങ്കൽപ്പികം മാത്രമാണ്)
​മുല്ലത്തൂർ ഗ്രാമത്തിന്റെ മനോഹാരിതയിലേയ്ക്ക് നമുക്കൊന്ന് കണ്ണോടിച്ചാലോ?
​നേർത്ത മഴത്തുള്ളികൾ മുത്തുപോലെ ചിതറിവീഴുന്ന ഗ്രാമവഴി. ഒരു കൈയ്യിൽ കുടയും മറുകൈയ്യിൽ ബാഗുമായി, ആ പാൽപുഞ്ചിരി തൂകി ബസ് ലക്ഷ്യമാക്കി ഓടിവരുകയാണ് നമ്മുടെ കഥാനായിക—ആനി.
​ബസിനുള്ളിൽ ദേഷ്യം കടിച്ചുപിടിച്ച് പുറത്തേക്കു നോക്കി നിൽക്കുകയാണ് അവളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട രുദ്ര. ആനിയുടെ വഴികാട്ടിയും ആത്മമിത്രവുമാണ് അവൾ.
​"ഡീ... നീയൊന്ന് വേഗം കയറി വരുന്നുണ്ടോ?" രുദ്ര ശബ്ദമുയർത്തി ചോദിച്ചു.
​"അയ്യോ... എനിക്ക് ഓടാൻ പറ്റുന്നില്ല ചേച്ചി... രാവിലെ കഴിച്ച രണ്ട് ഇഡലിയും ചമ്മന്തിയും പോലും ദഹിച്ചില്ല, അപ്പോഴാ ഈ ഓട്ടം!" ആനി കിതച്ചുകൊണ്ട് ചിണുങ്ങി.
​"എന്റെ പൊന്നുമോളേ, വെറുതെ ഓരോന്ന് പറഞ്ഞു നിൽക്കാതെ ഒന്ന് വേഗം ഓടിവാ!" രുദ്ര അക്ഷമയായി പറഞ്ഞു. എന്നിട്ട് ഡ്രൈവറോടായി ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു: "എടോ ഡ്രൈവർ, വണ്ടി ഒന്ന് നിർത്തുന്നുണ്ടോ? തനിക്ക് ചെവി കേൾക്കില്ലേ?"
​"അയാൾ കേൾക്കില്ല ചേച്ചി..." ഓട്ടത്തിനിടയിൽ കിതച്ചുകൊണ്ട് ആനി പറഞ്ഞു.
​രുദ്ര സംശയത്തോടെ അവളെ നോക്കി. ആനി ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ തുടർന്നു: "കഴിഞ്ഞ പ്രാവശ്യം ഞാൻ അയാളോട് ഒന്ന് ഉടക്കിയതാ. അതുകൊണ്ട് എന്നെ കണ്ടാൽ അയാൾ വണ്ടി നിർത്താറില്ല."
​രുദ്രയുടെ മറുപടി കേൾക്കും മുൻപേ ആനി ബസിൽ വലിഞ്ഞു കയറി ഇരുന്നു. "ഓ... എന്റെ ദൈവമേ! എങ്ങനെയൊക്കെയോ ഒന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടു." അവൾ ആശ്വാസത്തോടെ തുള്ളിച്ചാടി.
​"ദേ ആനീ, നിന്റെ ഈ കള്ളക്കളി ഇനി വകവെച്ചു തരാൻ എന്നെ കിട്ടില്ല കേട്ടോ. എത്രമത്തെ പ്രാവശ്യമാ നീ ഇങ്ങനെ വൈകുന്നത്? മനഃപൂർവ്വം ചെയ്യുന്നതല്ലേ ഇത്?" രുദ്ര ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു.
​"അങ്ങനെയൊന്നും പറഞ്ഞ് എന്റെ ചങ്ക് തകർക്കല്ലേ ചേച്ചി... ഇതൊക്കെ ഒരു രസമല്ലേ?" ആനി കുസൃതിയോടെ കണ്ണുചിമ്മി.
​"ഇതാണോ നിന്റെ രസം?"
​"പിന്നല്ലാതെ! സുന്ദരിയായ ഒരാൾ ഓടി വരുന്നു, സുന്ദരിയായ മറ്റൊരുവൾ കൈപിടിച്ചു കയറ്റുന്നു... എല്ലാവരും കണ്ണിമ വെട്ടാതെ നമ്മളെത്തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്നു. ആലോചിച്ചു നോക്കിയേ, എന്ത് രസമാണല്ലേ?"
​രുദ്രയ്ക്ക് ചിരി വന്നെങ്കിലും അത് അടക്കിപ്പിടിച്ചു പറഞ്ഞു: "പിന്നെ... ഇങ്ങനെ പോയാൽ താമസിയാതെ നീ തലകുത്തി താഴെ വീഴും. മുപ്പത്തിരണ്ട് പല്ലും പോയി നടുവും ഒടിഞ്ഞ് ആശുപത്രിയിൽ കിടക്കുമ്പോൾ ഈ 'അവിയൽ പരുവത്തിലുള്ള' രസം നമുക്ക് നേരിട്ട് കാണാം."
​"അയ്യോ ചേച്ചി, അങ്ങനെയൊന്നും പറയല്ലേ... ദൈവകോപം കിട്ടും!"
​"നിന്റെ ഈ സ്ഥിരം പരിപാടി കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് ശരിക്കും ഭ്രാന്ത് പിടിക്കുന്നുണ്ട് ആനീ..."
​"രുദ്രച്ചേച്ചി... പ്ലീസ്, ഇനി ഞാൻ നന്നായിക്കോളാം." ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയുടെ നിഷ്കളങ്കതയോടെ ആനി പറഞ്ഞു.
​"ഉവ്വ്... പട്ടിയുടെ വാല് പന്തീരായിരം കൊല്ലം കുഴലിലിട്ടാലും വളഞ്ഞുതന്നെ ഇരിക്കും എന്ന് പറയുന്നത് നിന്നെക്കുറിച്ചാണ്. നീ നന്നാവണമെങ്കിൽ ഇനി കാക്ക മലർന്നു പറക്കേണ്ടി വരും."
​ഇനിയും ഈ ഡയലോഗ് അടിച്ചാൽ രുദ്ര വീഴില്ലെന്ന് ആനിക്ക് മനസ്സിലായി. അവൾ പെട്ടെന്ന് വിഷയം മാറ്റി: "അല്ല ചേച്ചി, കോളേജിലെ പിള്ളേരൊക്കെ ചേച്ചിയെ എങ്ങനെയാണാവോ സഹിക്കുന്നത്? പഠിപ്പിച്ചു പഠിപ്പിച്ചു പാവങ്ങളെ കൊലയ്ക്ക കൊടുക്കുകയാണോ?"
​"ഡീ... നിനക്ക് കുസൃതി കുറച്ച് കൂടുന്നുണ്ട്!" രുദ്ര മുഷ്ടി ചുരുട്ടി അവളെ നോക്കി.
​"എന്തിനാ ചേച്ചി ഇങ്ങനെ മുഖം വീർപ്പിച്ചു നിൽക്കുന്നത്? ഒന്ന് ചിരിച്ചാൽ ആ മുത്തുപല്ലുകൾ കൊഴിഞ്ഞു പോകുമോ?"
​"ഇല്ല, ഞാൻ ചിരിക്കില്ല. നിന്നോട് മിണ്ടുന്നുമില്ല." രുദ്ര മുഖം തിരിച്ചു.
​"അയ്യോ... എന്റെ ദൈവമേ! ഈ രുദ്രച്ചേച്ചി എന്നോട് മിണ്ടുന്നില്ലേ..." ആനി ബസിൽ കിടന്ന് ഉറക്കെ വിളിച്ചു കൂവി. നാണക്കേട് ഭയന്ന് രുദ്ര ആനിയുടെ വായ പൊത്തിപ്പിടിച്ചു.
​"ഒന്ന് നിർത്തുന്നുണ്ടോ പെണ്ണേ? നാട്ടുകാർ നമ്മളെ നോക്കുന്നു."
​"രുദ്രച്ചേച്ചി... എന്റെ നല്ല ചേച്ചിക്കുട്ടിയല്ലേ... ഒന്ന് ചിരിക്കൂ..."
​ആനിയുടെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി രുദ്ര ഒടുവിൽ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. "ഹീ... ഹീ... മതിയോ?"
​"അയ്യോ... ഇങ്ങനെ ചിരിക്കല്ലേ ചേച്ചി, കണ്ടാൽ വടയക്ഷിയെ പോലെയുണ്ട്! എല്ലാവരും പേടിച്ച് ബസിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി ഓടും." ആനി അവളുടെ ചെവിയിൽ രഹസ്യം പറഞ്ഞു.
​അതുകേട്ടതും രുദ്രയുടെ മുഖം ചുവന്നു. അവൾ ആനിയുടെ ചെവിയിൽ പിടിച്ച് ഒരു തിരി! "അയ്യോ വേദനിക്കുന്നു... ചേച്ചി വിടൂ... ഡീ ഭൂതമേ..." വേദന കൊണ്ട് ആനി നിലവിളിച്ചു.
​"എന്നെ ഭൂതമെന്ന് വിളിച്ചല്ലേ? നിനക്കുള്ളത് ഞാൻ തരുന്നുണ്ട്." രുദ്ര പിടി മുറുക്കി.
​"ഇനി വിളിക്കില്ല ചേച്ചി... സത്യം! പ്ലീസ്..." ആനി ദയനീയമായി നോക്കി. അപ്പോഴേക്കും ബസ് കോളേജിന് മുന്നിലെത്തിയിരുന്നു.
​"കോളേജ് എത്തിയത് നിന്റെ ഭാഗ്യം. അല്ലെങ്കിൽ യഥാർത്ഥ വടയക്ഷി ആരാണെന്ന് ഞാൻ കാണിച്ചു തന്നേനെ. ഇത്തവണത്തേക്ക് വിട്ടിരിക്കുന്നു." രുദ്ര പുറത്തേക്കിറങ്ങി.
​ബസ് നീങ്ങി തുടങ്ങിയപ്പോൾ ആനി ജനലിലൂടെ ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു: "അതെ... വടയക്ഷിയും കള്ളിപ്പാലയിലെ നീലിയും ഭൂതവുമൊക്കെ നീ തന്നെയാണ് രുദ്രച്ചേച്ചി!"
​രുദ്ര അമ്പരപ്പോടെ മൂക്കത്ത് വിരൽ വെച്ചു നിന്നുപോയി. "ഡീ... നിന്നെ ഞാൻ എടുത്തോളാം!"
​"ഓ... പിന്നെ... ഞാൻ കുഞ്ഞുവാവയല്ലേ എന്നെ എടുത്തു നടക്കാൻ! ദേ ടീച്ചറേ... ഈ കളി എന്നോട് വേണ്ട. ഞാൻ നന്നാവില്ല!" ആനി കൈവീശി ചിരിച്ചു. "ചക്കരേ... ഞാൻ പോകുന്നു. ഐ ലവ് യൂ ചേച്ചിക്കുട്ടി! ബാക്കി വഴക്ക് നാളെ തീർക്കാം..."
​രുദ്ര വിടർന്ന മുഖത്തോടെ അവളെ നോക്കി നിന്നു. "എന്ത് കുറുമ്പി പെണ്ണാണിവൾ!" അവൾ മനസ്സിൽ മന്ത്രിച്ചു.
​പക്ഷേ, അവർ രണ്ടുപേരും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല... നാളെ അവർക്കായി കാത്തിരിക്കുന്നത് ജീവിതം തന്നെ മാറ്റിമറിക്കുന്ന വലിയൊരു വഴിത്തിരിവാണെന്ന്.


​(തുടരും)