അപരിചിതരുടെ രാത്രി

​ബസ്സിന്റെ ഇടനാഴിയിൽ നിന്ന് വലതുവശത്തെ വിൻഡോ സീറ്റിൽ മീര ഇരിക്കുകയാണ്. സീറ്റിൽ തല ചായ്ച്ച് പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി അവൾ വിതുമ്പുന്നുണ്ട്. ശബ്ദം പുറത്തു വരാതിരിക്കാൻ അവൾ കൈകൾ കൊണ്ട് വായ പൊത്തിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നു.
​തൊട്ടടുത്ത സീറ്റിൽ ഇരിക്കുന്ന ദേവൻ ഇത് ശ്രദ്ധിക്കുന്നു. ഒരു അപരിചിതയുടെ സങ്കടത്തിൽ ഇടപെടണോ വേണ്ടയോ എന്ന് അവൻ ആദ്യം മടിക്കുന്നു. പക്ഷേ, അവളുടെ തേങ്ങൽ അവന്റെ ഉള്ളിൽ എവിടെയോ തട്ടുന്നുണ്ട്.
​ദേവൻ: (പതുക്കെ, ആരെയും ശല്യപ്പെടുത്താതെ) "എന്തെങ്കിലും ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടോ? വല്ല അസുഖവുമാണോ?"
​മീര പെട്ടെന്ന് ഞെട്ടി കണ്ണുകൾ തുടച്ചു. അവൾ അവനെ നോക്കാതെ തന്നെ തലയാട്ടി.
​മീര: "ഏയ്... ഒന്നുമില്ല."
​ദേവൻ: "വെറുതെ ചോദിച്ചതല്ല. ബസ്സ് കയറിയത് മുതൽ ശ്രദ്ധിക്കുകയാണ്. വീട്ടിലേക്ക് വിളിക്കാൻ ഫോൺ വേണോ?"
​മീരയുടെ ഉള്ളിലെ സങ്കടം ഒരു അണക്കെട്ട് പൊട്ടിയതുപോലെ പുറത്തേക്ക് വന്നു. അവൾ ദേവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരുപാട് ചോദ്യങ്ങളും അതിലേറെ നിസ്സഹായാവസ്ഥയും ഉണ്ടായിരുന്നു.
​മീര: "വീട്ടിലേക്ക് പോകാനാണ് എനിക്ക് പേടി. അവിടെ ആരും എന്നെ കാത്തിരിക്കുന്നില്ല. അതോർത്തപ്പോൾ..."
(മീരയുടെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് ദേവൻ ഒന്ന് സ്തംഭിച്ചു പോയി. താൻ അനുഭവിക്കുന്ന അതേ ഒറ്റപ്പെടൽ മറ്റൊരു രൂപത്തിൽ തന്റെ തൊട്ടടുത്തിരിക്കുന്ന ഈ പെൺകുട്ടിയും അനുഭവിക്കുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവ് അവനെ ചിന്തിപ്പിച്ചു.)
ദേവൻ: (ഒരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടുകൊണ്ട്) "കാത്തിരിക്കാൻ ആരുമില്ലാത്ത അവസ്ഥയെക്കാൾ ഭീകരമാണ് മീര, കാത്തിരിക്കുന്നത് നമ്മളെ മനസ്സിലാക്കാത്ത ഒരാളാണെന്ന് അറിയുന്നത്. ആ കാത്തിരിപ്പ് ഒരു തടവറ പോലെയാണ്."
മീര: (കണ്ണുനീർ തുടച്ചുകൊണ്ട് അത്ഭുതത്തോടെ അവനെ നോക്കി) "നിങ്ങൾക്ക്... നിങ്ങൾക്ക് എങ്ങനെ മനസ്സിലായി? ഞാൻ എന്റെ പേര് പറഞ്ഞില്ലല്ലോ?"
ദേവൻ: (ഒരു മങ്ങിയ ചിരിയോടെ അവളുടെ സീറ്റിലെ ടിക്കറ്റിലേക്ക് നോക്കി) "ടിക്കറ്റിൽ കണ്ടു. ഞാൻ ദേവൻ. മീര പറഞ്ഞത് പോലെ എനിക്കും പോകാൻ ഒരിടമില്ല. വിവാഹമോചനം കഴിഞ്ഞ് കോടതിയിൽ നിന്നും നേരെ ഈ ബസ്സിൽ കയറിയതാണ്. ഒരു തടവറയിൽ നിന്ന് പുറത്തു വന്ന സന്തോഷം ഉണ്ടാവേണ്ടതാണ്, പക്ഷേ എവിടെയോ ഒരു ശൂന്യത."
മീര: "വിവാഹമോചനമോ? നിങ്ങൾക്കെങ്കിലും അതിന് ധൈര്യം കിട്ടിയല്ലോ. ഞാൻ... എനിക്ക് അതിനും കഴിയില്ല. സ്നേഹമില്ലാത്ത ഒരു വീട്ടിൽ, ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന നിയമങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരു യന്ത്രം പോലെ ജീവിക്കുകയാണ് ഞാൻ. ഇന്ന് ഒന്ന് ഉറക്കെ കരയാൻ കിട്ടിയ ഈ യാത്ര മാത്രമാണ് എന്റെ ഏക ആശ്വാസം."
ദേവൻ: "മൗനം പാലിക്കുന്നത് കൊണ്ടാണ് മീര പലപ്പോഴും നമ്മൾ തോറ്റു പോകുന്നത്. അമ്മയെയും അച്ഛനെയും പേടിച്ചോ അല്ലെങ്കിൽ സമൂഹത്തെ പേടിച്ചോ നമ്മൾ സഹിക്കുന്ന ഓരോ നിമിഷവും നമ്മൾ നമ്മളെത്തന്നെ കൊല്ലുകയാണ്."
(ബസ്സ് ഒരു വളവ് തിരിഞ്ഞപ്പോൾ മീരയുടെ തല ദേവന്റെ തോളിലേക്ക് ഒന്ന് ചാഞ്ഞു. അവൾ പെട്ടെന്ന് മാറാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ദേവൻ തടഞ്ഞില്ല.)
ദേവൻ: "സാരമില്ല... കുറച്ചു നേരം ഇങ്ങനെ ഇരുന്നോളൂ. ഈ രാത്രിയിൽ നമ്മൾ രണ്ട് അപരിചിതരല്ല. ഒരേ തോണിയിൽ യാത്ര ചെയ്യുന്ന രണ്ട് മനുഷ്യർ മാത്രമാണ്. നേരം വെളുക്കുമ്പോൾ നമ്മൾ വീണ്ടും അപരിചിതരാകും. പക്ഷേ ഈ നിമിഷം... നമുക്ക് പരസ്പരം താങ്ങായിരിക്കാം."
(മീര പതുക്കെ അവന്റെ തോളിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു. ആ തണുത്ത എസി കാറ്റിലും ദേവന്റെ തോളിലെ ചൂട് അവൾക്ക് ഒരു വലിയ സംരക്ഷണം പോലെ തോന്നി. ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായിട്ടായിരിക്കാം അവളുടെ സങ്കടം ഒരാൾ ഇത്രത്തോളം ആഴത്തിൽ കേൾക്കുന്നത്.)

യാത്രയിലെ കനലുകൾ (Deep Conversation Scene)

(ബസ്സിനുള്ളിലെ വിളക്കുകൾ എല്ലാം അണച്ചിരിക്കുന്നു. പുറത്ത് ഇരുട്ടിലൂടെ പാഞ്ഞുപോകുന്ന തെരുവുവിളക്കുകളുടെ വെളിച്ചം ഇടയ്ക്കിടെ മീരയുടെ മുഖത്ത് മിന്നിമറയുന്നുണ്ട്. ആദിയും മീരയും ഇപ്പോൾ ഒരു മടുപ്പില്ലാത്ത സംഭാഷണത്തിലാണ്.)
ദേവൻ: (ജനാലയ്ക്ക് പുറത്തേക്ക് നോക്കി) "നമ്മൾ എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ സങ്കടങ്ങൾ ഉള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വെക്കുന്നത് എന്ന് ആലോചിച്ചിട്ടുണ്ടോ മീര? ഒരുപക്ഷേ, ആരെങ്കിലും അതറിയുന്നത് നമ്മുടെ ബലഹീനതയാണെന്ന് കരുതിയാവാം. അതോ, നമ്മളെ മനസ്സിലാക്കാൻ ആരും ഇല്ലെന്ന തോന്നലാണോ?"
മീര: (വിരലുകൾ കോർത്തു പിടിച്ചു കൊണ്ട്) "രണ്ടും കൂടിയാവാം. എന്റെ ജീവിതം ഒരു മനോഹരമായ വീടിനുള്ളിലെ മനോഹരമായ ശവപ്പെട്ടി പോലെയാണ് ദേവൻ. പുറമെ നിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ എല്ലാം തികഞ്ഞ ദാമ്പത്യം. പക്ഷേ അകത്ത്... ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന നിശബ്ദത മാത്രം. എന്റെ ഇഷ്ടങ്ങൾക്കോ, എന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾക്കോ അവിടെ സ്ഥാനമില്ല. എന്റെ ഭർത്താവിന് ഞാൻ വെറുമൊരു അലങ്കാരം മാത്രമാണ്."
ദേവൻ: (പതുക്കെ അവളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു) "എന്റെ അവസ്ഥ ഇതിന്റെ നേരെ വിപരീതമായിരുന്നു. തർക്കങ്ങളും ബഹളങ്ങളും കൊണ്ട് നിറഞ്ഞ ഒരു വീട്. സ്നേഹിച്ചു തുടങ്ങിയവരാണ് ഞങ്ങൾ, പക്ഷേ എപ്പോഴോ ആ സ്നേഹം വെറുപ്പിന് വഴിമാറി. ഒടുവിൽ കോടതിയുടെ വരാന്തയിൽ വെച്ച് ആ ബന്ധം മുറിച്ചു മാറ്റിയപ്പോൾ തോന്നി, ഇത്രയും കാലം ഞാൻ എന്തിനായിരുന്നു ആ നരകം അനുഭവിച്ചതെന്ന്. പക്ഷേ ഇന്നിപ്പോൾ ആ തടവറയ്ക്ക് പുറത്ത് നിൽക്കുമ്പോൾ, സ്വാതന്ത്ര്യത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ എന്നെ പേടിപ്പിക്കുന്നത് ഈ ഏകാന്തതയാണ്."
മീര: (ദേവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി) "ഏകാന്തതയെക്കാൾ പേടിപ്പിക്കേണ്ടത്, കൂടെ ഒരാളുള്ളപ്പോൾ അനുഭവപ്പെടുന്ന ഒറ്റപ്പെടലാണ് ദേവൻ. അത് നമ്മളെ ഓരോ ദിവസവും കൊല്ലും. നിങ്ങൾക്കറിയുമോ... എനിക്ക് ചിലപ്പോൾ തോന്നും, ഈ ബസ്സ് എവിടെയും നിർത്താതെ ഇങ്ങനെ പോയിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന്. നേരം വെളുക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് ഇറങ്ങേണ്ട ആ സ്റ്റോപ്പ്... അത് എന്റെ പഴയ നരകത്തിലേക്കുള്ള വാതിലാണ്."
ദേവൻ: (അവളുടെ കൈകളിൽ പതുക്കെ ഒന്ന് സ്പർശിച്ചു) "മീര... മാറ്റങ്ങൾ നമ്മൾ തന്നെയാണ് വരുത്തേണ്ടത്. ആകാശത്ത് പറക്കുന്ന പക്ഷികൾക്ക് ദിശ തെറ്റാറില്ല, കാരണം അവയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ലക്ഷ്യമുണ്ട്. നമ്മുടെ ജീവിതം ആരുടെയെങ്കിലും മുന്നിൽ തെളിയിക്കാനുള്ളതല്ല, നമുക്ക് വേണ്ടി ജീവിക്കാനുള്ളതാണ്. ഈ യാത്രയിൽ നമ്മൾ കണ്ടുമുട്ടിയത് ഒരുപക്ഷേ വിധിയാവാം. ഒരു തിരിച്ചറിവിന് വേണ്ടി."
മീര: (അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ ആഴം ശ്രദ്ധിച്ചു കൊണ്ട്) "ദേവൻ എന്നോട് ഇത്രയും കാര്യങ്ങൾ പറയാൻ എന്താണ് കാരണം? നമ്മൾ തമ്മിൽ കണ്ടിട്ട് കുറച്ചു മണിക്കൂറുകൾ മാത്രമേ ആയിട്ടുള്ളൂ."
ദേവൻ: (ഒരു നേർത്ത പുഞ്ചിരിയോടെ) "ചിലപ്പോൾ വർഷങ്ങളായി കൂടെയുള്ളവർക്ക് നൽകാത്ത സത്യങ്ങൾ, നമ്മൾ ഒരു അപരിചിതന് നൽകും. കാരണം അവൻ നമ്മളെ വിധിക്കില്ല (Judge ചെയ്യില്ല) എന്ന ഉറപ്പുള്ളത് കൊണ്ട്. ഇന്ന് രാത്രി ഈ ബസ്സിൽ വെച്ച് ഞാൻ പറഞ്ഞത് എന്റെ ആത്മാവിനോട് തന്നെയാണ്."
(നേരം വെളുത്തു തുടങ്ങുന്നു. ബസ് മീരയുടെ സ്റ്റോപ്പിന് അടുത്തെത്താറായിരിക്കുന്നു. ബസ്സിനുള്ളിലെ എസി ഓഫായി, കണ്ടക്ടർ ഓരോരുത്തരെയായി തട്ടിവിളിക്കുന്നുണ്ട്. മീര തന്റെ ബാഗ് എടുത്ത് റെഡിയാവുകയാണ്. അവളുടെ മുഖത്ത് പഴയ ആ സങ്കടമില്ലെങ്കിലും ഒരു വലിയ ആശങ്ക നിഴലിക്കുന്നുണ്ട്.)
ദേവൻ: (അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി) "മീര... ഇവിടുന്ന് അങ്ങോട്ടുള്ള യാത്ര നിന്റേത് മാത്രമാണ്. പക്ഷേ, എപ്പോഴെങ്കിലും ഒറ്റയ്ക്കായെന്നു തോന്നുമ്പോഴോ, അല്ലെങ്കിൽ ആർക്കെങ്കിലും വേണ്ടി കാത്തിരിക്കണമെന്നു തോന്നുമ്പോഴോ... നീയൊന്ന് വിളിക്കണം."
(ദേവൻ തന്റെ ഫോൺ എടുത്ത് അവളുടെ നേരെ നീട്ടി. മീര ഒരു നിമിഷം മടിച്ചെങ്കിലും അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ ആ ആത്മാർത്ഥത കണ്ടപ്പോൾ അവൾ ആ ഫോൺ വാങ്ങി തന്റെ നമ്പർ സേവ് ചെയ്തു. ദേവൻ അവളുടെ നമ്പറിലേക്ക് ഒരു മിസ്ഡ് കോൾ അടിച്ചു.)
ദേവൻ: "ഇത് എന്റെ നമ്പറാണ്. പേര് ദേവൻ എന്ന് തന്നെ സേവ് ചെയ്തോളൂ. ഒന്നിനും വേണ്ടിയല്ല... സങ്കടം വരുമ്പോൾ കേൾക്കാൻ ഒരാളുണ്ടെന്ന തോന്നൽ നൽകുന്ന ആശ്വാസം വലുതാണ്. എന്ത് ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിലും വിളിക്കാം."
മീര: (ഒരു നേർത്ത പുഞ്ചിരിയോടെ) "ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായിട്ടാണ് ഒരാൾ എന്നെ കേൾക്കുന്നത് എന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. ഈ രാത്രി തന്ന ധൈര്യം എന്റെ കൂടെയുണ്ടാകും. നന്ദി ദേവൻ... എന്നെ കണ്ടതിനും കേട്ടതിനും."
(ബസ് ബ്രേക്കിട്ടു നിന്നു. മീര പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. ഇറങ്ങുന്നതിന് മുൻപ് അവൾ ഒരിക്കൽ കൂടി അവനെ നോക്കി. ദേവൻ ജനലിലൂടെ നോക്കി അവൾക്ക് ഒരു യാത്രയയപ്പ് നൽകി. അവൾ ബസ്സിറങ്ങി തന്റെ പഴയ വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴിയിലൂടെ നടന്നു നീങ്ങുന്നത് നോക്കി ദേവൻ അവിടെ തന്നെ ഇരുന്നു.)

അധ്യായം: ദൂരങ്ങളിലെ വാക്കുകൾ

(ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. ദേവൻ ഇപ്പോൾ വയനാട്ടിലെ ഒരു ചെറിയ ഹോംസ്റ്റേയുടെ ബാൽക്കണിയിൽ ഇരുന്ന് താഴെ താഴ്‌വരയിൽ മഞ്ഞ് പുതച്ചു നിൽക്കുന്ന കാടിനെ നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്. അവന്റെ ഡിപ്രഷന്റെ കാഠിന്യത്തിന് അല്പം കുറവുണ്ട്. പെട്ടെന്നാണ് ഫോൺ ശബ്ദിച്ചത്. സ്‌ക്രീനിൽ ആ പേര് തെളിഞ്ഞു: "മീര".)
ദേവൻ: (ഫോൺ എടുത്തുകൊണ്ട്) "ഹലോ മീര... സുഖമാണോ? നാട്ടിലെ തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ എന്നെ മറന്നു കാണുമെന്നാണ് ഞാൻ കരുതിയത്."
മീര: (ഒരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടുകൊണ്ട്) "മറക്കാൻ ശ്രമിച്ചാലും കഴിയില്ലല്ലോ ദേവൻ. അന്ന് ആ ബസ്സിറങ്ങി വീട്ടിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ വലിയൊരു ഭയമായിരുന്നു. പക്ഷേ, ഓരോ ചുവടിലും ആ രാത്രി നമ്മൾ സംസാരിച്ച കാര്യങ്ങൾ എന്റെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എനിക്ക് വേണ്ടി സംസാരിക്കാൻ മറ്റാരുമില്ലെങ്കിലും, എന്നെ കേൾക്കാൻ ഒരാളുണ്ടെന്ന തോന്നൽ നൽകുന്ന ആശ്വാസം... അത് വാക്കുകൾക്ക് അപ്പുറമാണ്."
ദേവൻ: (പുഞ്ചിരിയോടെ) "സന്തോഷം മീര. എനിക്കും അങ്ങനെ തന്നെയാണ്. കോടതിയും വക്കീലന്മാരും തന്ന ആ മാനസിക വിഷമം മാറ്റിത്തന്നത് ആ രാത്രിയിലെ നിന്റെ ആ വിതുമ്പലുകളാണ്. മറ്റൊരാളുടെ വേദനയിൽ പങ്കുചേരുമ്പോൾ നമ്മുടെ വേദനകൾ ചെറുതാകുമെന്ന് ഞാൻ അന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു."
മീര: "അന്ന് ബസ്സിൽ വെച്ച് നമ്മൾ സംസാരിച്ചപ്പോൾ കിട്ടിയ ആ ഒരു സമാധാനം... അത് ജീവിതത്തിൽ ഇതുവരെ എനിക്ക് ലഭിച്ചിട്ടില്ല. സ്നേഹമില്ലാത്ത ഒരാളുടെ കൂടെ വർഷങ്ങളോളം ജീവിച്ചിട്ടും കിട്ടാത്ത ആ ഒരു കണക്ഷൻ, ഏതാനും മണിക്കൂറുകൾ കൊണ്ട് ഒരു അപരിചിതനിൽ നിന്ന് എനിക്ക് കിട്ടി. അതൊരു 'അവിഹിതം' ആണോ എന്ന് എനിക്കറിയില്ല, പക്ഷേ അതൊരു പുനർജന്മം പോലെയാണ് എനിക്ക് തോന്നുന്നത്."
ദേവൻ: "അതിനെ അവിഹിതം എന്ന് വിളിക്കരുത് മീര. അതൊരു ആത്മബന്ധമാണ്. ലോകം ഇതിനെ എന്ത് പേരിട്ടു വിളിച്ചാലും, തകർന്ന രണ്ടു മനസ്സുകൾ പരസ്പരം താങ്ങായി മാറുന്നതിൽ ഒരു തെറ്റുമില്ല. ഞാൻ ഇപ്പോഴും യാത്രയിലാണ്. ഓരോ പുതിയ സ്ഥലവും കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് നിന്നോട് അത് പങ്കുവെക്കണം എന്ന് തോന്നും."
മീര: (പതുക്കെ ചിരിച്ചു കൊണ്ട്) "ദേവൻ ഇപ്പോഴും യാത്രയിലാണല്ലേ? എനിക്കിപ്പോൾ തോന്നുന്നത്, ദേവൻ എവിടെയാണോ അവിടേക്ക് ഈ വാക്കുകളിലൂടെ ഞാനും യാത്ര ചെയ്യുകയാണെന്നാണ്. എന്റെ ഈ നാല് ചുവരുകൾക്കുള്ളിലെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് ഒരു മോചനം പോലെ..."
മീരയും ദേവനും ഫോണിൽ സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. മീര തന്റെ സങ്കടങ്ങൾ പങ്കുവെക്കുന്നതിനിടയിൽ പെട്ടെന്ന് അവളുടെ മുറിയുടെ വാതിൽ തുറക്കപ്പെടുന്നു. അവളുടെ ഭർത്താവ് രാഹുൽ അകത്തേക്ക് വരുന്നു. മീര പരിഭ്രമത്തോടെ ഫോൺ കട്ടാക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും നടന്നില്ല. ഫോൺ കട്ടിലാകെ വിരിപ്പിനിടയിൽ മറഞ്ഞു കിടന്നു.)
രാഹുൽ: (ശാന്തമായ, എന്നാൽ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന സ്വരത്തിൽ) "ആരോടാണ് ഇത്ര നേരം സംസാരിക്കുന്നത് മീര? നിന്റെ കൈകൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു വിറയൽ ഉണ്ടല്ലോ... വാ, ഞാൻ നിനക്ക് ചെറിയൊരു ഫിസിയോതെറാപ്പി തരാം. ആ വിറയൽ അങ്ങ് മാറിക്കോളും."
(രാഹുൽ അവളുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ പിടിച്ചു. പുറമെ മുറിവേൽക്കാത്ത രീതിയിൽ, എന്നാൽ അസ്ഥി തുളച്ചു കയറുന്ന വേദനയോടെ അയാൾ അവളുടെ ഞരമ്പുകളിൽ അമർത്തി. മീരയുടെ വേദന നിറഞ്ഞ നിലവിളി ഫോണിന്റെ മറുവശത്ത് ദേവൻ കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ ഹൃദയം പടപടപ്പിച്ചു. മീര അനുഭവിക്കുന്ന ആ നരകം അവൻ ആദ്യമായി തിരിച്ചറിഞ്ഞു.)
ദേവൻ: (ഫോണിലൂടെ അലറുന്നു) "മീര! മീര! എന്താണ് അവിടെ നടക്കുന്നത്? മീര മറുപടി പറയൂ..."
(അപ്പുറത്ത് രാഹുൽ ക്രൂരമായി ചിരിക്കുകയാണ്. മീരയുടെ കണ്ണുനീർ കണ്ടപ്പോൾ അയാൾക്ക് ഒരു വല്ലാത്ത ആനന്ദം തോന്നി. "നിന്റെ ഈ സങ്കടം മാറ്റാൻ ഈ വേദനയേക്കാൾ മികച്ച മരുന്നില്ല മീര," അയാൾ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് കൂടുതൽ ശക്തിയിൽ അമർത്തി. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അയാൾ മുറി വിട്ടിറങ്ങിപ്പോയി. മീര അവശയായി തറയിൽ ഇരുന്നു.)
ദേവൻ: "മീര... കേൾക്കുന്നുണ്ടോ? നീ ഇപ്പോൾ തന്നെ അവിടുന്ന് ഇറങ്ങണം. ഞാൻ വരുന്നുണ്ട്. നിന്റെ ലൊക്കേഷൻ എനിക്ക് അയച്ചു തരൂ. ഇനിയും നീ അവിടെ നിന്നാൽ അയാൾ നിന്നെ ഇല്ലാതാക്കും."
മീര: (വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ) "ദേവൻ... എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു. അയാൾ ഒരു മൃഗമാണ്. അയാൾക്ക് എന്നെ എവിടെ തൊട്ടാൽ വേദനിക്കും എന്ന് കൃത്യമായി അറിയാം. എനിക്ക് രക്ഷപ്പെടണം..."

അവസാന അധ്യായം: പുതിയൊരു പുലരിയിലേക്ക്

രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് ദേവന്റെ കാർ ആ ഇടവഴിയിൽ വന്നുനിന്നു. മഞ്ഞു വീണുകിടക്കുന്ന ആ വഴിയിൽ, ദൂരെ ഒരു നിഴൽ അനങ്ങുന്നത് അവൻ കണ്ടു. അത് മീരയായിരുന്നു. ഒരു ചെറിയ ബാഗും മുറിവേറ്റ മനസ്സുമായി അവൾ ഓടിവരുകയാണ്.
അവൾ കാറിനടുത്തേക്ക് എത്തിയതും, പിന്നിൽ നിന്നും ഒരു കനത്ത ശബ്ദം മുഴങ്ങി.
രാഹുൽ: (പരിഹാസത്തോടെ) "രാത്രിയിൽ ഇറങ്ങിപ്പോകാൻ മാത്രം എന്ത് അസുഖമാണ് നിനക്കുള്ളത് മീര? ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ, നിന്റെ വേദനകൾക്ക് ചികിത്സിക്കാൻ എനിക്ക് മാത്രമേ കഴിയൂ എന്ന്."
രാഹുലിന്റെ കയ്യിൽ ഒരു ടോർച്ച് ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിന്റെ വെളിച്ചം മീരയുടെ വിളറിയ മുഖത്ത് പതിച്ചു. അവൾ ഭയത്തോടെ ദേവന്റെ പിന്നിൽ ഒളിച്ചു.
ദേവൻ: (രാഹുലിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി) "വേദന നൽകുന്നതല്ല രാഹുൽ ചികിത്സ. അത് ക്രൂരതയാണ്. നീ പഠിച്ച വിദ്യ ഒരു പെണ്ണിന്റെ ശരീരത്തിൽ പരീക്ഷിക്കാനുള്ളതല്ല. ഇനി അവളുടെ മേൽ നിന്റെ ഒരു വിരൽ പോലും പതിയില്ല."
രാഹുൽ ആക്രോശിച്ചുകൊണ്ട് ദേവന് നേരെ അടുത്തു. എന്നാൽ ഡിപ്രഷന്റെ ആഴക്കടലിൽ നിന്നും മീരയ്ക്ക് വേണ്ടി ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റ ദേവൻ അവനെ തടഞ്ഞു. അതൊരു വലിയ അടിപിടിയായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരു തടവുകാരനെ മോചിപ്പിക്കാനുള്ള പോരാട്ടമായിരുന്നു.
ദേവൻ: "മീര, കാറിൽ കയറൂ!"
അവർ കാറിൽ കയറി ദൂരേക്ക് പാഞ്ഞു. രാഹുലിന്റെ ആക്രോശങ്ങൾ ആ രാത്രിയുടെ ഇരുട്ടിൽ അലിഞ്ഞുപോയി.
കുറേ ദൂരം പിന്നിട്ടപ്പോൾ, ദേവൻ വണ്ടി നിർത്തി. പുലർച്ചെ അഞ്ചു മണിയായിരിക്കുന്നു. ദൂരെ ചക്രവാളത്തിൽ സൂര്യൻ ഉദിച്ചു തുടങ്ങുന്നു. ആ കാഴ്ച കണ്ടപ്പോൾ മീരയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
മീര: "ദേവൻ... നമ്മൾ എങ്ങോട്ടാണ് പോകുന്നത്?"
ദേവൻ: (പുഞ്ചിരിയോടെ അവളെ നോക്കി) "നമ്മുടെ ആ പഴയ യാത്ര ഓർമ്മയുണ്ടോ? അന്ന് നീ ചോദിച്ചു, ഈ ബസ്സ് എവിടെയും നിർത്താതെ ഇങ്ങനെ പോയിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന്. നമ്മൾ അങ്ങോട്ടാണ് പോകുന്നത് മീര. സങ്കടങ്ങൾ ഇല്ലാത്ത, ആരും ആരെയും വേദനിപ്പിക്കാത്ത ഒരിടത്തേക്ക്. അവിടെ നമുക്ക് ആദ്യം മുതൽ തുടങ്ങാം."
മീര പതുക്കെ തന്റെ കൈകൾ നോക്കി. രാഹുൽ അമർത്തിയ ഇടങ്ങളിൽ വേദനയുണ്ട്, പക്ഷേ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഇപ്പോൾ ഒരു തണുപ്പാണ്. ആ പഴയ നീലക്കുടക്കീഴിൽ നിന്നതുപോലെയുള്ള ഒരു സുരക്ഷിതത്വം.
ദേവൻ: "ഇനി നിനക്ക് കരയാം മീര. പക്ഷേ അത് സങ്കടം കൊണ്ടാവരുത്."
അവർ രണ്ടുപേരും ആ ഉദയ സൂര്യനെ നോക്കിയിരുന്നു. ഒരു യാത്രയുടെ അവസാനം മറ്റൊരു വലിയ യാത്രയുടെ തുടക്കമാണെന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
പെട്ടെന്ന്, ബസ്സിന്റെ കണ്ടക്ടർ അവളുടെ തോളിൽ തട്ടി വിളിച്ചു.
കണ്ടക്ടർ: "മോളേ... ഇറങ്ങേണ്ട സ്ഥലമെത്തി. എഴുന്നേൽക്കൂ."
മീര ഞെട്ടിപ്പിണഞ്ഞ് കണ്ണുതുറന്നു. ചുറ്റും നോക്കിയപ്പോൾ കണ്ടക്ടർ മാത്രം. ബസ് വിജനമാണ്. ദേവന്റെ സീറ്റ് കാലിയായി കിടക്കുന്നു. പുറത്ത് മഴ തോർന്നിരിക്കുന്നു, പക്ഷേ ഇരുട്ട് മാറിയിട്ടില്ല.
മീര: (പരിഭ്രമത്തോടെ) "ഇവിടെ... ഇവിടെ ഒരാൾ ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നല്ലോ? ഒരു നീലക്കുടയൊക്കെയുള്ള..."
കണ്ടക്ടർ: (ഒരു കൗതുകത്തോടെ അവളെ നോക്കി) "എന്ത് ഒരാൾ? മോളെ, ഈ സ്റ്റോപ്പിൽ നിന്ന് ബസ് എടുത്തപ്പോൾ മുതൽ ഈ സീറ്റിൽ മോൾ തനിച്ചല്ലേ? ഇടയ്ക്ക് മോൾ ആരോടെന്നില്ലാതെ സംസാരിക്കുന്നത് കണ്ടു, ഉറക്കത്തിൽ എന്തൊക്കെയോ ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സ്വപ്നം കണ്ടതാവും. വേഗം ഇറങ്ങിക്കോളൂ, ബസ് ഷെഡിലേക്ക് വിടാനുള്ളതാണ്."
മീര തരിച്ചിരുന്നുപോയി. അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ തന്റെ ഫോൺ എടുത്തു നോക്കി. കോൾ ലിസ്റ്റ് കാലിയാണ്! ദേവൻ എന്നൊരു പേരോ നമ്പറോ അവിടെയില്ല.
അവൾ പതുക്കെ ബസ്സിൽ നിന്നും താഴെ ഇറങ്ങി. വിജനമായ ആ ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ അവളെ കാത്ത് രാഹുലിന്റെ കാർ കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. കാറിനുള്ളിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് രാഹുൽ ഹോൺ അടിച്ചു. ആ ശബ്ദം അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ ഒരു ഇടിമിന്നൽ പോലെ പതിച്ചു.
തിരികെ നടക്കുമ്പോൾ ബസ്സിന്റെ വിൻഡോ സീറ്റിലേക്ക് മീര ഒന്നു കൂടി നോക്കി. അവിടെ സീറ്റിൽ ആരോ മറന്നുവെച്ച ഒരു ചെറിയ നീല തൂവാല കാറ്റിൽ പറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അതൊരു സ്വപ്നമായിരുന്നോ അതോ തന്റെ മനസ്സ് തനിക്ക് നൽകിയ ഒരു ആശ്വാസമായിരുന്നോ എന്ന് മീരയ്ക്ക് മനസ്സിലായില്ല. അവൾ ആ കാറിലേക്ക്, തന്റെ പഴയ നരകത്തിലേക്ക് വീണ്ടും ചുവടുവെച്ചു. ബസ് പതുക്കെ ഇരുട്ടിലേക്ക് മറഞ്ഞു.