നിലാവിൽ വിരിഞ്ഞ നിഴലുകൾ

അധ്യായം 1: പ്ലസ് വൺ ബി-യിലെ ആ പെൺകുട്ടി
ജൂണിലെ ആ ആദ്യ ആഴ്ചയിൽ ആകാശം വല്ലാതെ കറുത്തിരുണ്ടിരുന്നു. പുതിയ യൂണിഫോമിന്റെ ഇസ്തിരി മണം മാറാത്ത കുട്ടികൾ സ്കൂൾ ഗേറ്റിലൂടെ തിരക്കിട്ട് ഓടുന്നുണ്ട്. പത്താം ക്ലാസ്സ് കഴിഞ്ഞു മറ്റൊരു സ്കൂളിലേക്ക് പ്ലസ് വണ്ണിന് ചേരാൻ എത്തിയ റയാന് എല്ലാം അപരിചിതമായിരുന്നു. അവൻ തന്റെ അഡ്മിഷൻ കാർഡിൽ നോക്കി ക്ലാസ്സ് കണ്ടുപിടിച്ചു: 'പ്ലസ് വൺ ബി'.
ക്ലാസ്സിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ തന്നെ ഒരൊറ്റ ബെഞ്ച് ഒഴികെ ബാക്കിയെല്ലാം നിറഞ്ഞിരുന്നു. രണ്ടാമത്തെ വരിയിലെ ആ സെന്റർ ബെഞ്ചിന്റെ ഒരു അറ്റത്ത് അവൾ ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു കറുത്ത തട്ടത്തിനുള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച നിശബ്ദത പോലെ തോന്നി അവളെ കണ്ടപ്പോൾ. റയാൻ പതുക്കെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു ബാഗ് ഡെസ്കിൽ വെച്ചു.
അവൻ ഇരുന്നിട്ടും അവളൊന്നു തിരിഞ്ഞു നോക്കിയില്ല. കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന പുതിയ നോട്ട്ബുക്കിന്റെ ആദ്യ പേജിൽ അവൾ എന്തൊക്കെയോ കുത്തിക്കുറിക്കുകയായിരുന്നു. ക്ലാസ്സിലെ മറ്റു കുട്ടികളുടെ ബഹളങ്ങൾക്കിടയിലും അവൾ മാത്രം വല്ലാത്തൊരു ഏകാന്തതയിൽ തളച്ചിടപ്പെട്ടതുപോലെ തോന്നി.
പെട്ടെന്നാണ് ക്ലാസ്സിലേക്ക് മലയാളം ടീച്ചർ കടന്നുവന്നത്. എല്ലാവരും എഴുന്നേറ്റു നിന്നു. ടീച്ചർ പുഞ്ചിരിയോടെ ഓരോരുത്തരോടായി പേര് ചോദിക്കാൻ തുടങ്ങി. തന്റെ ഊഴം എത്താറായപ്പോൾ റയാൻ ഒന്ന് വെപ്രാളപ്പെട്ടു. അവൻ അറിയാതെ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞപ്പോൾ അവന്റെ കൈ ആ പെൺകുട്ടിയുടെ ഡെസ്കിലിരുന്ന പുസ്തകത്തിൽ തട്ടി.
പുറത്തെ മഴയുടെ ശബ്ദത്തേക്കാൾ ഉറക്കെ ആ പുസ്തകം തറയിൽ വീണു.
"എന്താ അവിടെ?" ടീച്ചർ അങ്ങോട്ട് നോക്കി ചോദിച്ചു.
എല്ലാവരുടെയും ശ്രദ്ധ തങ്ങളിലേക്കാണെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ റയാന് വല്ലാത്തൊരു ചമ്മൽ തോന്നി. ആ ചമ്മൽ അവൻ മറയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചത് ദേഷ്യത്തിലൂടെയായിരുന്നു. അവൻ പതുക്കെ അവളോട് കയർത്തു.
"നോക്കി ഇരുന്നൂടെ? എന്തിനാ പുസ്തകം ഇങ്ങനെ വക്കത്ത് കൊണ്ടുപോയി വെക്കുന്നത്?"
അവൾ പതുക്കെ തലയുയർത്തി അവനെ നോക്കി. ആ നിമിഷം റയാന്റെ ശ്വാസം ഒന്ന് നിലച്ചുപോയി. ആ വലിയ കണ്ണുകളിൽ ഭയം കട്ടപിടിച്ചു കിടക്കുകയായിരുന്നു. ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ആ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി. അവൾ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ കൊണ്ട് അവൾ ആ പുസ്തകം പെറുക്കിയെടുത്ത് നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പിടിച്ചു.
ടീച്ചർ അടുത്ത കുട്ടിയിലേക്ക് പോയപ്പോൾ, റയാന്റെ ഉള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു കുറ്റബോധം തോന്നി. അവൻ പതുക്കെ തല താഴ്ത്തി അവളുടെ കാതിൽ കേൾക്കാവുന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു:
"സോറി... ഞാൻ അറിയാതെ ദേഷ്യപ്പെട്ടതാണ്. സാരമില്ലല്ലോ?"
സന—പതുക്കെ അവനെ ഒന്ന് നോക്കി. അവളുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു മാഞ്ഞു. ആ ചിരിയിൽ ഒരു വലിയ നന്ദിയുണ്ടായിരുന്നു. തന്നെ ആരും ശ്രദ്ധിക്കരുത് എന്ന് ആഗ്രഹിച്ച അവളുടെ ലോകത്തേക്ക് ആ 'സോറി'യിലൂടെ റയാൻ പതുക്കെ നടന്നു കയറുകയായിരുന്നു.
അധ്യായം 2: മഴനനഞ്ഞ ഇടവഴികൾ
സ്കൂളിലെ ആദ്യത്തെ ഒരാഴ്ച കടന്നുപോയത് പെട്ടെന്നായിരുന്നു. പ്ലസ് വൺ ബി-യിലെ ആ സെന്റർ ബെഞ്ച് ഇപ്പോൾ റയാന്റെയും സനയുടെയും സ്വന്തം ഇടമായി മാറിക്കഴിഞ്ഞു. തുടക്കത്തിലെ ആ ഒരു 'സോറി'ക്ക് ശേഷം അവർക്കിടയിൽ അധികം സംസാരമുണ്ടായില്ലെങ്കിലും, ഒരുതരം മൗനമായ സൗഹൃദം അവിടെ മൊട്ടിട്ടു തുടങ്ങിയിരുന്നു.
ക്ലാസ്സിലെ മറ്റു ആൺകുട്ടികൾ ഗ്രൗണ്ടിൽ ഫുട്ബോൾ കളിക്കാൻ പോകുമ്പോൾ റയാൻ മാത്രം ക്ലാസ്സിൽ തന്നെ ഇരുന്നു. സന ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കുന്നത് അവന് എന്തോ ഒരു വിഷമമായി തോന്നി. അവൾ എപ്പോഴും ജനാലയിലൂടെ പുറത്തെ മഴ നോക്കി ഇരിക്കും. ആ കണ്ണുകളിൽ എന്തോ ഒരു വലിയ സങ്കടം ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് റയാൻ തിരിച്ചറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഒരു വൈകുന്നേരം സ്കൂൾ വിട്ടപ്പോൾ നല്ല മഴയായിരുന്നു. സന തന്റെ ബാഗ് തലയിൽ വെച്ച് ഓടാൻ തുടങ്ങുന്നത് റയാൻ കണ്ടു. അവൻ വേഗം തന്റെ വലിയ കുട നിവർത്തി അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടിച്ചെന്നു.
"സനാ... നിൽക്ക്! ഈ മഴയത്ത് എങ്ങോട്ടാ ഈ ഓടുന്നത്? വാ, ഞാൻ കൊണ്ടുവിടാം."
സന ഒന്ന് മടിച്ചു നിന്നു. "വേണ്ട റയാൻ... ഞാൻ പൊയ്ക്കോളാം. വീട് അധികം ദൂരെയൊന്നുമില്ല."
"അതൊന്നും പറഞ്ഞാൽ പറ്റില്ല. നനഞ്ഞാൽ നിനക്ക് പനി പിടിക്കും. വാ..." റയാൻ നിർബന്ധിച്ചപ്പോൾ അവൾ പതുക്കെ ആ കുടയ്ക്കീഴിൽ വന്നു നിന്നു.
ആ നടത്തമായിരുന്നു അവരുടെ ആദ്യത്തെ നീണ്ട സംസാരത്തിന് വഴിയൊരുക്കിയത്. റോഡിലെ ചെളിയിൽ അവളുടെ വെള്ള യൂണിഫോം നനയാതിരിക്കാൻ റയാൻ കുട അവളുടെ നേരെ ചാപ്പിച്ചു പിടിച്ചു. അവന്റെ ഇടത് തോൾ മഴയിൽ കുതിർന്നിട്ടും അവൻ അത് വകവെച്ചില്ല.
"നിനക്ക് വീട്ടിൽ ആരൊക്കെയുണ്ട്?" റയാൻ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
"ഉപ്പയും ഉമ്മയും പിന്നെ ഒരു അനിയനും," സന താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ മറുപടി പറഞ്ഞു. അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ എപ്പോഴും ഒരു വിറയലുണ്ടായിരുന്നു. ആരോ ഒളിഞ്ഞു നോക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് ഭയപ്പെടുന്നതുപോലെ അവൾ ഇടയ്ക്കിടെ ചുറ്റും നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവളുടെ ആ പേടി റയാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. അവൻ അവളുടെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ഭാരമുള്ള പുസ്തകങ്ങൾ വാങ്ങി പിടിച്ചു. "പേടിക്കണ്ട സനാ, ഞാൻ കൂടെയില്ലേ. ആരും നിന്നെ ഒന്നും ചെയ്യില്ല."
അതൊരു വെറും വാക്കായിരുന്നില്ല. റയാൻ തന്റെ ഉള്ളിൽ എടുത്ത ഒരു തീരുമാനമായിരുന്നു. സനയുടെ ആ ഭയത്തിന് പിന്നിൽ എന്താണെന്ന് അവന് അറിയില്ലായിരുന്നു, പക്ഷേ ആ ഭയം മാറ്റിയെടുക്കാൻ താൻ കൂടെയുണ്ടാകുമെന്ന് അവൻ ഉറപ്പിച്ചു. അവളുടെ വീടിന്റെ ഗേറ്റ് വരെ അവൻ കൂടെ നടന്നു. അവൾ അകത്തേക്ക് കയറി കൈ വീശുന്നത് വരെ അവൻ അവിടെത്തന്നെ നിന്നു.
അന്ന് രാത്രി വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ സന തന്റെ ഡയറിയിൽ ഇങ്ങനെ കുറിച്ചു: "വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഇന്ന് ഒരാൾ എനിക്ക് തണലായി നിന്നു. മഴയിൽ നനയാതെ എന്നെ കാത്തു. റയാൻ... അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു പ്രത്യേക വെളിച്ചമുണ്ട്."
അധ്യായം 3: മധുരമുള്ള കാത്തിരിപ്പുകൾ
പ്ലസ് വണ്ണിലെ മാസങ്ങൾ കൊഴിഞ്ഞുപോയി. സ്കൂൾ വരാന്തകളിലും ക്ലാസ്സ് മുറികളിലും റയാന്റെയും സനയുടെയും സാന്നിധ്യം എല്ലാവരും ശ്രദ്ധിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു. പക്ഷേ, റയാൻ അതൊന്നും വകവെച്ചില്ല. സനയുടെ മുഖത്ത് വിരിയുന്ന ആ ചെറിയ ചിരിയായിരുന്നു അവന്റെ ലോകം.
ഒരു തിങ്കളാഴ്ച രാവിലെ. ക്ലാസ്സിൽ നേരത്തെ എത്തിയ റയാൻ സനയുടെ സീറ്റിന്റെ അടിയിലുള്ള കള്ളിയിൽ പതുക്കെ ഒരു ഡയറി മിൽക്ക് ചോക്ലേറ്റ് ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചു. അവൾ വരുമ്പോൾ അത് കണ്ട് അത്ഭുതപ്പെടുന്നത് ദൂരെ നിന്ന് നോക്കി നിൽക്കാൻ അവൻ ആഗ്രഹിച്ചു.
സന ക്ലാസ്സിലെത്തി ബാഗ് വെച്ചു. പുസ്തകം എടുക്കാൻ കുനിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ ആ ചോക്ലേറ്റ് കണ്ടു. ആരും കാണാതെ അവൾ അത് കയ്യിലെടുത്തു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ റയാനെ തിരഞ്ഞു. ജനാലയ്ക്കൽ നിന്ന് പുറത്തെ ഗ്രൗണ്ടിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുന്ന റയാന്റെ മുഖത്ത് ഒരു കള്ളച്ചിരി വിരിഞ്ഞു.
"റയാൻ..." അവൾ പതുക്കെ വിളിച്ചു.
അവൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. "എന്താ സനാ? വല്ല പാമ്പും ഉണ്ടോ അവിടെ?" അവൻ തമാശയായി ചോദിച്ചു.
"ഇത്..." അവൾ ആ ചോക്ലേറ്റ് കാണിച്ചു. "എന്തിനാ ഇതൊക്കെ?"
"നിനക്ക് മധുരം ഇഷ്ടമാണെന്ന് എനിക്കറിയാം. പിന്നെ, നിന്റെ ആ ചിരി കാണാൻ ഒരു പ്രത്യേക ഭംഗിയുണ്ട്. ആ ചിരി നിലനിൽക്കണമെങ്കിൽ ഇടയ്ക്ക് ഇതുപോലെ വല്ലതും വേണം," റയാൻ ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു.
സന പതുക്കെ ആ ചോക്ലേറ്റ് പൊട്ടിച്ചു. ഒരു കഷ്ണം അവൾ അവന് നേരെ നീട്ടി. "നീയും കഴിക്ക്."
അന്നത്തെ ആ ചോക്ലേറ്റ് പങ്കുവെക്കലിൽ വാക്കുകളേക്കാൾ കൂടുതൽ അവരുടെ മനസ്സുകൾ സംസാരിച്ചു. പിന്നീട് അതൊരു പതിവായി മാറി. ഓരോ ദിവസവും ഓരോ കുഞ്ഞു സമ്മാനങ്ങളുമായി റയാൻ അവളെ കാത്തിരുന്നു. ചിലപ്പോൾ ഒരു പേന, ചിലപ്പോൾ ഒരു മയിൽപ്പീലി, മറ്റു ചിലപ്പോൾ അവൾക്ക് പ്രിയപ്പെട്ട വരികൾ എഴുതിയ ഒരു ചെറിയ കടലാസ് കഷ്ണം.
പക്ഷേ, ആ സന്തോഷങ്ങൾക്കിടയിലും റയാൻ ഒരു കാര്യം ശ്രദ്ധിച്ചു. സന എപ്പോഴും അസ്വസ്ഥയായിരുന്നു. ആരെങ്കിലും പെട്ടെന്ന് അടുത്തേക്ക് വന്നാലോ, ആരെങ്കിലും ഒന്ന് ശബ്ദമുയർത്തി സംസാരിച്ചാലോ അവൾ വല്ലാതെ വിറയ്ക്കും. അവളുടെ ആ പഴയ ഭയം മാറിയിരുന്നില്ല.
ഒരിക്കൽ വൈകുന്നേരം ക്ലാസ്സ് കഴിഞ്ഞ് നടക്കുമ്പോൾ റയാൻ ചോദിച്ചു: "സനാ... നീ എന്താണ് എപ്പോഴും ഇങ്ങനെ പേടിച്ചിരിക്കുന്നത്? എന്നോട് പറ... ഞാൻ നിന്റെ കൂടെയില്ലേ?"
സന പെട്ടെന്ന് നിന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ വെള്ളം നിറഞ്ഞു. "റയാൻ... എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ചില ഇരുട്ടുകളുണ്ട്. അത് മായ്ക്കാൻ നിനക്ക് കഴിയില്ല. ഞാൻ... ഞാൻ അത്ര നല്ലവളൊന്നുമല്ല."
അവൾ ഓടിപ്പോകാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ റയാൻ അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു. "നിന്റെ ഇരുട്ടിനെ സ്നേഹിക്കാനാണ് എനിക്കിഷ്ടം സനാ. നീ ആരാണെങ്കിലും എനിക്ക് പ്രശ്നമില്ല. എനിക്ക് വേണ്ടത് ഈ സനയെയാണ്."
ആ നിമിഷം സനയുടെ ഉള്ളിലെ കടൽ ഇരമ്പി. താൻ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ച ആ കയ്പ്പേറിയ സത്യം അവനോട് പറയാൻ അവൾക്ക് തോന്നി. പക്ഷേ, ഇപ്പോഴല്ല... ഇനിയും സമയം ബാക്കിയുണ്ടെന്ന് അവൾ കരുതി.
അന്ന് വൈകുന്നേരം അവർ ഒരുമിച്ച് ഒരു തീരുമാനമെടുത്തു. പ്ലസ് ടു കഴിഞ്ഞാൽ ഒരേ കോളേജിൽ തന്നെ അഡ്മിഷൻ വാങ്ങണം. ഇനിയുള്ള കാലം പരസ്പരം തണലായി നിൽക്കണം. പഠനത്തിന് ഇടയിലും അവർ ആ വലിയ സ്വപ്നം നെയ്യാൻ തുടങ്ങി.
അധ്യായം 4: ക്യാമ്പസ് പൂക്കുന്ന വാകമരച്ചുവട്ടിൽ
പ്ലസ് ടു പരീക്ഷയുടെ ആവേശവും ടെൻഷനും ഒഴിഞ്ഞുപോയി. റിസൾട്ട് വന്നപ്പോൾ റയാനും സനയും സ്വപ്നം കണ്ടതുപോലെ തന്നെ നഗരത്തിലെ ആ വലിയ ഗവൺമെന്റ് കോളേജിൽ അഡ്മിഷൻ ലഭിച്ചു. സ്കൂൾ മതിലുകൾക്കപ്പുറം വിസ്തൃതമായ ഒരു ലോകം അവർക്ക് മുന്നിൽ തുറക്കപ്പെട്ടു.
കോളേജിലെ ആദ്യ ദിവസം. റയാൻ വെള്ള ഷർട്ടും ജീൻസുമണിഞ്ഞ് ഗേറ്റിനു മുന്നിൽ സനയെ കാത്തുനിന്നു. ദൂരെ നിന്ന് നീല ചുരിദാറണിഞ്ഞ്, തട്ടം ഒതുക്കിപ്പിടിച്ച് വരുന്ന സനയെ കണ്ടപ്പോൾ റയാന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരായിരം പൂത്തിരികൾ കത്തുന്ന പ്രതീതിയായിരുന്നു. അവളുടെ മുഖത്ത് പഴയ ആ പേടിയുണ്ടായിരുന്നില്ല, പകരം റയാൻ നൽകിയ ആത്മവിശ്വാസം ഒരു പുഞ്ചിരിയായി വിരിഞ്ഞു നിന്നു.
"സനാ... നീ ഇന്ന് ഒരു രാജകുമാരിയെപ്പോലുണ്ട്," റയാൻ പതുക്കെ അവളുടെ കാതിൽ മന്ത്രിച്ചു.
"പോടാ... ആരെങ്കിലും കേൾക്കും," സന നാണത്തോടെ അവനെ ഒന്ന് നോക്കി.
കോളേജ് ജീവിതം അവർക്ക് പുതിയൊരു അനുഭവമായിരുന്നു. സ്കൂളിലെപ്പോലെ അധ്യാപകരുടെ കർക്കശമായ നിയന്ത്രണങ്ങളില്ല. ലൈബ്രറിയിലും കാന്റീനിലും അവർക്ക് ഒരുമിച്ച് ഇരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. കോളേജിന്റെ നടുമുറ്റത്തുള്ള ആ വലിയ ചുവന്ന വാകമരം അവരുടെ പ്രിയപ്പെട്ട ഇടമായി മാറി. അവിടെയിരുന്നാണ് അവർ ലോകത്തെക്കുറിച്ചും തങ്ങളുടെ ഭാവിയെക്കുറിച്ചും സ്വപ്നങ്ങൾ നെയ്തത്.
റയാൻ സനയുടെ കാര്യത്തിൽ പഴയതിനേക്കാൾ ശ്രദ്ധാലുവായി മാറി. കോളേജ് വിട്ടാൽ സനയെ സുരക്ഷിതമായി ബസ് കയറ്റി വിടുന്നതും, ഇടയ്ക്ക് അവൾക്ക് പ്രിയപ്പെട്ട ഐസ്ക്രീമും ചോക്ലേറ്റും വാങ്ങിക്കൊടുക്കുന്നതും അവന്റെ പതിവായി. ഒരിക്കൽ ക്യാമ്പസിലെ ചില ആൺകുട്ടികൾ സനയെ കളിയാക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ റയാൻ അവിടെ ഒരു വന്മതിൽ പോലെ നിലകൊണ്ടു. അവന്റെ ആ സംരക്ഷണം സനയ്ക്ക് നൽകിയ ധൈര്യം ചെറുതൊന്നുമല്ല.
ഒരു വൈകുന്നേരം, കോളേജ് ഗ്രൗണ്ടിലെ പുല്ലിലിരിക്കുമ്പോൾ റയാൻ ചോദിച്ചു: "സനാ... നമ്മൾ ഡിഗ്രി കഴിഞ്ഞാൽ എന്ത് ചെയ്യും?"
സന ദൂരേക്ക് നോക്കി. "എനിക്കറിയില്ല റയാൻ... എന്റെ വീട്ടിൽ ഉപ്പയുടെ ആരോഗ്യം അത്ര ശരിയല്ല. എങ്ങനെയെങ്കിലും പഠിച്ചു തീർത്ത് ഒരു ജോലി വാങ്ങി അവരെ സഹായിക്കണം എന്നുണ്ട്. പക്ഷേ..." അവൾ ഒന്ന് നിർത്തി.
"പക്ഷേ എന്ത്?" റയാൻ അവളുടെ കൈകളിൽ പതുക്കെ പിടിച്ചു.
"എന്റെ ഈ ഭൂതകാലം... അത് എന്നെ പിന്തുടരുന്നത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നാറുണ്ട്. നിന്റെ കൂടെ നടക്കുമ്പോൾ പോലും എനിക്ക് എപ്പോഴും ഒരു പേടിയാണ്. എപ്പോഴെങ്കിലും എല്ലാം തകർന്നുപോകുമോ എന്ന്."
റയാൻ അവളുടെ മുഖം ഉയർത്തി നോക്കി. "ഒന്നും തകരില്ല സനാ. നിന്റെ എല്ലാ സങ്കടങ്ങളും എന്റെയും കൂടിയാണ്. നീ ഒറ്റയ്ക്കല്ല എന്ന് മാത്രം ഓർക്കുക."
അന്ന് ആ വാകമരച്ചുവട്ടിൽ വെച്ച് റയാൻ തന്റെ പ്രണയം പൂർണ്ണമായി തുറന്നു പറയാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. പക്ഷേ, വാക്കുകൾക്ക് പകരം അവൻ തന്റെ കരുതലിലൂടെയാണ് അത് പ്രകടിപ്പിച്ചത്. എങ്കിലും, ആ വലിയ സത്യം പറയാൻ സന തയ്യാറെടുക്കുകയായിരുന്നു. റയാന്റെ സ്നേഹം അവളെ അത്രത്തോളം കീഴ്പ്പെടുത്തിക്കഴിഞ്ഞു.
അധ്യായം 5: വാകമരച്ചുവട്ടിലെ കനൽ
ഡിഗ്രി അവസാന വർഷത്തെ ആ വൈകുന്നേരം. ക്യാമ്പസ് ഏതാണ്ട് ഒഴിഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരുന്നു. വാകമരച്ചുവട്ടിലെ സിമന്റ് ബെഞ്ചിൽ റയാനും സനയും തനിച്ചിരുന്നു. ആകാശത്ത് ചുവപ്പ് പടർന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു. റയാന്റെ ഉള്ളിൽ പ്ലസ് വൺ മുതൽ കൊണ്ടുനടന്ന ആ വലിയ ആഗ്രഹം ഇന്ന് പുറത്തു പറയണം എന്ന ഉറച്ച തീരുമാനമായിരുന്നു.
അവൻ പതുക്കെ അവളുടെ കൈകൾ തന്റെ കൈക്കുള്ളിലാക്കി. ഇത്തവണ സന കൈ പിൻവലിച്ചില്ല. അവളുടെ തണുത്ത വിരലുകൾ അവന്റെ ചൂടിലേക്ക് അലിഞ്ഞു ചേർന്നു.
"സനാ... പ്ലസ് വൺ ബി-യിലെ ആ ആദ്യ ദിവസം, നിന്റെ പുസ്തകം തട്ടിയിട്ട അന്ന് തുടങ്ങിയതാ എന്റെ ഈ നോക്ക്. നിന്നെ വീട്ടിലാക്കി തിരിച്ചു വരുമ്പോൾ നിന്റെ ആ ഒരു ചിരി കാണാൻ വേണ്ടി മാത്രം ഞാൻ എത്ര വട്ടം കാത്തിരുന്നിട്ടുണ്ടെന്നോ? എനിക്ക് നിന്നെ വെറുമൊരു കൂട്ടുകാരിയായി മാത്രം കാണാൻ പറ്റുന്നില്ല. എന്റെ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ എനിക്ക് നിന്നെ വേണം. നീ എന്റെ കൂടെ ഉണ്ടാവുമോ?"
റയാൻ ചോദിച്ചു തീർന്നതും സനയുടെ മുഖം വിളറി. അവൾ പതുക്കെ കൈകൾ വലിച്ചെടുത്തു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കവിളിലൂടെ കണ്ണുനീർ ഒഴുകിത്തുടങ്ങി. അവൾ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല, വിങ്ങിക്കരഞ്ഞു കൊണ്ട് ദൂരേക്ക് നോക്കി നിന്നു.
"സനാ... എന്താ? നിനക്ക് എന്നെ ഇഷ്ടമല്ലേ?" റയാൻ പരിഭ്രമത്തോടെ ചോദിച്ചു.
"ഇഷ്ടമാണ് റയാൻ... ജീവനേക്കാൾ കൂടുതൽ. പക്ഷേ, എനിക്ക് നിന്റെ കൂടെ വരാൻ കഴിയില്ല. നീ എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നത് എന്റെ ഈ മുഖം കണ്ടിട്ടാണ്. എന്റെ ഉള്ളിലെ ഇരുട്ട് നീ കണ്ടിട്ടില്ല." അവൾ ഒന്ന് നിർത്തി, പതുക്കെ തന്റെ ഭൂതകാലത്തെ ആ കറുത്ത അധ്യായം തുറന്നു പറഞ്ഞു.
"റയാൻ... വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ്, ഞാൻ ഒന്നുമറിയാത്ത പ്രായത്തിൽ... എന്റെ ജീവിതം തകർക്കപ്പെട്ടു. ഒരു റേപ്പ് വിക്ടിമാണ് ഞാൻ. ആ കറുത്ത നിഴൽ ഇന്നും എന്റെ കൂടെയുണ്ട്. നീ എന്നെ വിവാഹം കഴിച്ചാൽ, നാളെ സമൂഹം ഇത് അറിഞ്ഞാൽ നീ തലതാഴ്ത്തേണ്ടി വരും. നിന്നെപ്പോലെ ഒരു നല്ല മനുഷ്യന് എന്നെപ്പോലെ ഒരുവളെയല്ല കിട്ടേണ്ടത്. പരിശുദ്ധയായ ഒരു പെൺകുട്ടിയെ നിനക്ക് കിട്ടും. എന്റെ ജീവിതം എങ്ങനെയെങ്കിലും ഒരറ്റത്ത് ഒതുങ്ങിക്കോളും."
സന പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു കൊണ്ട് മുഖം കൈകൾ കൊണ്ട് മറച്ചു. തന്റെ ലോകം അവസാനിച്ചു എന്ന് അവൾ കരുതി. എന്നാൽ റയാൻ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു കൊണ്ട് പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
"സനാ... ഇതെല്ലാം അറിഞ്ഞുകൊണ്ടുതന്നെയാണ് ഞാൻ നിന്നോട് മിണ്ടിത്തുടങ്ങിയതും നിന്നെ കെയർ ചെയ്തതും."
സന ഞെട്ടിപ്പോയി. അവൾ വിശ്വസിക്കാനാവാതെ റയാന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
"അതെ സനാ... പ്ലസ് വണ്ണിൽ നിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഞാൻ കണ്ട ആ ഭയം, നിന്റെ ഒറ്റപ്പെടൽ... അന്ന് തന്നെ ഞാൻ എല്ലാം അറിഞ്ഞിരുന്നു. നീ അനുഭവിച്ച ആ വേദനയിൽ നിനക്കൊരു തണലാകാനാണ് ഞാൻ നിന്റെ കൂടെ നടന്നത്. നിന്റെ ശരീരം നോക്കിയല്ല, നിന്റെ ആ നിഷ്കളങ്കമായ മനസ്സിനെയാണ് ഞാൻ പ്രണയിച്ചത്. നീ പറഞ്ഞ ആ 'പരിശുദ്ധി'യെക്കാൾ എത്രയോ വലുതാണ് നിന്റെ മനസ്സ്. നീ ഒരു ഇരയല്ല സനാ, നീ എന്റെ പ്രാണനാണ്. നിന്റെ മുറിവുകൾക്ക് കാവലായി ഞാൻ എന്നും ഉണ്ടാകും."
റയാന്റെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ സനയുടെ ഉള്ളിലെ വർഷങ്ങളായുള്ള ആ വലിയ ഭാരം ഒഴിഞ്ഞുപോയി. തന്നെ വെറുക്കുമെന്ന് കരുതിയ ലോകത്ത്, തന്റെ എല്ലാ മുറിവുകളോടും കൂടി തന്നെ സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരാളുണ്ട് എന്ന തിരിച്ചറിവ് അവൾക്ക് നൽകിയത് പുതിയൊരു ജീവിതമായിരുന്നു. അവൾ അവന്റെ തോളിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു. ആ വാകമരച്ചുവട്ടിലെ കനലുകൾ അണഞ്ഞു, അവിടെ പുതിയൊരു പ്രണയം പൂത്തുലഞ്ഞു.
അധ്യായം 6: വാകമരച്ചുവട്ടിലെ ആ സായാഹ്നം അവരുടെ ജീവിതത്തെ മാറ്റിമറിച്ചു. സനയുടെ ഉള്ളിലെ ഭയത്തിന്റെ കനലുകൾ റയാന്റെ സ്നേഹത്തിൽ അലിഞ്ഞില്ലാതായി. പക്ഷേ, അവർക്ക് മുന്നിൽ വലിയൊരു കടമ്പ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു—സമൂഹം, വീട്ടുകാർ.
റയാൻ തന്റെ വീട്ടിൽ കാര്യങ്ങൾ അവതരിപ്പിച്ചു. തുടക്കത്തിൽ വലിയൊരു സ്ഫോടനം തന്നെ അവിടെ നടന്നു. "മറ്റൊരാൾ നശിപ്പിച്ച പെണ്ണിനെ എന്തിനാ നീ കെട്ടുന്നത്?" എന്ന ബന്ധുക്കളുടെ ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ റയാൻ ഒരു പർവ്വതം പോലെ ഉറച്ചുനിന്നു.
"അവൾ നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടതല്ല, അവൾ അതിജീവിച്ചവളാണ്. അവളെക്കാൾ വലിയൊരു പെണ്ണിനെ എനിക്ക് ഇനി കിട്ടാനില്ല," റയാന്റെ ആ ഉറച്ച ശബ്ദത്തിന് മുന്നിൽ എല്ലാവരും നിശബ്ദരായി. സനയുടെ നിഷ്കളങ്കതയും റയാന്റെ തളരാത്ത പ്രണയവും കണ്ടപ്പോൾ ഒടുവിൽ ആ സ്നേഹത്തിന് മുന്നിൽ എല്ലാവരും തോറ്റുതന്നു.
വിവാഹദിവസം. പ്ലസ് വൺ ബി ക്ലാസ്സിലെ ആ പഴയ സെന്റർ ബെഞ്ച് ഇന്നും റയാന്റെ ഓർമ്മയിൽ വന്നു. അന്ന് പുസ്തകം വീണപ്പോൾ പേടിച്ചു വിറച്ച ആ പെൺകുട്ടി ഇന്ന് മണവാട്ടിയായി തന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നു. വെള്ള പട്ടുസാരിയുടുത്ത്സന വരുമ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്ത് ആ പഴയ പേടിയുണ്ടായിരുന്നില്ല. പകരം, തന്നെ ലോകത്തെ ഏറ്റവും സുരക്ഷിതമായ കൈകളിൽ ഏൽപ്പിച്ചതിന്റെ ആശ്വാസമായിരുന്നു.
വിവാഹത്തിന് ശേഷം അവർ ആ പഴയ സ്കൂളിന് മുന്നിലൂടെ ഒരിക്കൽ കൂടി നടന്നു. സ്കൂൾ ഗേറ്റിന് മുന്നിൽ നിന്ന് റയാൻ ചോദിച്ചു: "സനാ... നിനക്ക് ഇപ്പോഴും ആ പഴയ പേടിയുണ്ടോ?"
സന അവന്റെ കൈകൾ മുറുക്കെ പിടിച്ചു. "ഇല്ല റയാൻ... നീ എന്റെ കൂടെയുള്ളപ്പോൾ എനിക്ക് എന്തിനാ പേടി? നീ എനിക്ക് തന്ന ആ ഓരോ ചോക്ലേറ്റും, ആ ഓരോ നടത്തവും... അതെല്ലാം എന്റെ മുറിവുകൾക്കുള്ള മരുന്നായിരുന്നു. നീ അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് തന്നെയാണ് എന്നെ സ്നേഹിച്ചതെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ മുതൽ എന്റെ ഉള്ളിലെ ഇരുട്ട് മാഞ്ഞുപോയി."
വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി. അവർക്കൊരു കുഞ്ഞുണ്ടായി. വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ ആ കുഞ്ഞിന്റെ കൈപിടിച്ച് നടക്കുമ്പോൾ റയാൻ സനയുടെ കാതിൽ മന്ത്രിക്കും: "നമ്മുടെ മകൾ വളരുമ്പോൾ അവൾ പഠിക്കേണ്ടത് ഈ ലോകത്തെ പേടിക്കാനല്ല, മറിച്ച് നിന്നെപ്പോലെ പോരാടാനാണ്."
സന ചിരിച്ചു. ആ പഴയ പ്ലസ് വൺ ബി ക്ലാസ്സിലെ ചിരിയല്ല ഇത്, മറിച്ച് ജീവിതം വിജയിച്ച ഒരു സ്ത്രീയുടെ ആത്മവിശ്വാസം നിറഞ്ഞ ചിരിയായിരുന്നു. നിലാവിൽ വിരിഞ്ഞ ആ നിഴലുകൾ ഇപ്പോൾ പ്രകാശമായി മാറിയിരിക്കുന്നു.
ശുഭം