ജഡായു പാറ (കൊല്ലം)

മാനത്തോടെന്നും കുശലം പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന

സുന്ദരി മലയിലെ മറിഞ്ഞുവീണ

 പരുന്ത് മാടിവിളിച്ചു.

 പൈസ തീറ്റിച്ച് വയറു 

നിറഞ്ഞ സിബ്ലൈൻ,

മേഘം ജീവിക്കുന്നിടത്തേക്ക്

 കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി ആരോടോ 

പിണങ്ങി മൂലക്കിരിക്കുന്ന

 മഠത്തിൽ നിന്ന് മൊട്ട ധരിച്ച

 സന്യാസിബാലന്മാർ പടിയിറങ്ങി.

കുന്ന് പെറ്റ കുഞ്ഞോളം 

വരുന്ന മലർന്ന ജഡായു ശിൽപം 

കരയുന്നുണ്ടോയെന്ന് മിഴികൾ ആരാഞ്ഞു.

 ആരോ കട്ട ഒറ്റ ചിറകിനുവേണ്ടിയാകാം. 

പെരുന്നാൾ നൽകിയ പുത്തൻ വസ്ത്രവും കാറ്റും

 തമ്മിൽ നടന്ന വടംവലിയിൽ താങ്ങിനായി കുപ്പായം എന്നെ പിടിച്ചുവെച്ചു.

 ദൈവം വരച്ചു കൂട്ടിയ

 പ്രകൃതിഭംഗികൾ മനസ്സിനെ

 വശീകരിച്ചെടുത്തു. 

തിരിക്കാൻ നേരത്ത് ഹൃദയത്തെ 

പിടിച്ചുവെച്ച ജഡായു ഇപ്പോഴും പിടിവിട്ടില്ല.