ലൈബ്രറി
പ്രൊഫൈൽ
രക്ഷകൻ (ഭാഗം 1)
രക്ഷകൻ (ഭാഗം 1)
"ഇമ്മാ....അസ്സലാമലൈക്കും."
"വലൈകുമുസ്സലാം, മ്മാന്റെ കുട്ടി വന്നോ..., വാ ചായകുടിച്..."
ഞായറായതിനാൽ ചായകുടിച്ച് കളിക്കാൻ ഓടുന്ന അവനെ ഉപ്പ വിളിച്ചു. "ജൗഹറേ...."
"എന്താ പ്പാ..."
"ഞാനമ്മായിന്റെ കുടീക്ക് പോവാണ് ഇജ്ണ്ടങ്കി വേഗം ഡ്രസ്സ് മാറ്റിറ്റ് വാ..."
ഉമ്മാനോട് സലാം പറഞ്ഞ് ഉപ്പാന്റെ സ്കൂട്ടിയിൽ യാത്രയായി, വീട്ടിൽ പോയി കുഴിമന്തി വെട്ടിവിഴുങ്ങി കളിക്കാൻ നിന്നപ്പോഴേക്കും ഉപ്പാന്റെ തിരക്ക് കൂട്ടലിനാൽ തിരിച്ചു. അതോടെ എല്ലാ സന്തോഷവും സ്കൂട്ടിയുടെ നേരെ വന്ന തമിഴ്ലോറി എടുത്തോണ്ട് പോയി,
റോഡിലെ കറുപ്പിന്റെ മീതെ ചുവപ്പടിച്ചു, കാറ്റിന്റെ വേഗതയിൽ ജനങ്ങൾ നിറഞ്ഞു.
അടുത്തുള്ള കടകളെല്ലാം ആളില്ലാതായി.
നിമിഷം ആംബുലൻസ് പാഞ്ഞുവന്നു.
"ഇതാ മുഹമ്മദും ഓന്റെ കുട്ടിയൊല്ലേ..." ആൾക്കൂട്ടത്തിൽ ആരോ ഒച്ചവച്ചു. "അതെന്നെ" മറ്റൊരാൾ മറുപടിനൽകി. എല്ലാം പെട്ടന്നായിരുന്നു.
മുഹമ്മദിന്റെ സ്ഥിതി വളരെ മോശമാണ്.
ഇടിക്കുന്ന ഹൃദയത്തോടെ കിട്ടിയ പർദ്ദയും മൊഫ്തയും എടുത്ത് ഉമ്മ മൂത്താപ്പാൻ്റെ കാറിൽ ചാടിക്കയറി.
ഓടുന്നതിനിടെ മുറ്റത്തെ റോസാപ്പൂ ചെടി പർദ്ദയിൽ ഒരു അടയാളം വരച്ചുക്കൂട്ടിയത് തിരക്കിൽ ഉമ്മ അറിഞ്ഞില്ല.
പിന്നീടൊരു ആറു ദിവസം ഉമ്മാക്കു കൂട്ടിനുണ്ടായിരുന്നത് കണ്ണീർ മാത്രമാണ്.
ശേഷം ഡിസ്റ്റാർജായ ജൗഹറിന്റെ കൈ പിടിച്ച് മുഹമ്മദിന്റെ ഉറ്റ സുഹൃത്ത് ശരീഫ് മെല്ലെ നടന്നു, അവന്റെ മുഖം ദുഃഖം അണിഞ്ഞിരുന്നു.
ഏതോ റൂമിന്റെ അടുത്ത് അവന്റെ നടത്തം നിന്നു, അടുത്തുള്ള കസേരയിൽ ഇരിക്കുന്ന ഉമ്മ കണ്ണുനീർ കൊണ്ട് തസ്ബീഹ് ചൊല്ലുന്നു, ആ അനാഥ റൂമിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ പാതിജീവനിൽ നിശ്ചലമായി കിടക്കുന്ന ഉപ്പാനെ കണ്ട അവന്റെ ഹൃദയം വിങ്ങിപ്പൊട്ടി.
കാലുകൾ പതിഞ്ഞ നിലം അവന്റെ കണ്ണീരിനാൽ നിറഞ്ഞു.
"വലൈകുമുസ്സലാം, മ്മാന്റെ കുട്ടി വന്നോ..., വാ ചായകുടിച്..."
ഞായറായതിനാൽ ചായകുടിച്ച് കളിക്കാൻ ഓടുന്ന അവനെ ഉപ്പ വിളിച്ചു. "ജൗഹറേ...."
"എന്താ പ്പാ..."
"ഞാനമ്മായിന്റെ കുടീക്ക് പോവാണ് ഇജ്ണ്ടങ്കി വേഗം ഡ്രസ്സ് മാറ്റിറ്റ് വാ..."
ഉമ്മാനോട് സലാം പറഞ്ഞ് ഉപ്പാന്റെ സ്കൂട്ടിയിൽ യാത്രയായി, വീട്ടിൽ പോയി കുഴിമന്തി വെട്ടിവിഴുങ്ങി കളിക്കാൻ നിന്നപ്പോഴേക്കും ഉപ്പാന്റെ തിരക്ക് കൂട്ടലിനാൽ തിരിച്ചു. അതോടെ എല്ലാ സന്തോഷവും സ്കൂട്ടിയുടെ നേരെ വന്ന തമിഴ്ലോറി എടുത്തോണ്ട് പോയി,
റോഡിലെ കറുപ്പിന്റെ മീതെ ചുവപ്പടിച്ചു, കാറ്റിന്റെ വേഗതയിൽ ജനങ്ങൾ നിറഞ്ഞു.
അടുത്തുള്ള കടകളെല്ലാം ആളില്ലാതായി.
നിമിഷം ആംബുലൻസ് പാഞ്ഞുവന്നു.
"ഇതാ മുഹമ്മദും ഓന്റെ കുട്ടിയൊല്ലേ..." ആൾക്കൂട്ടത്തിൽ ആരോ ഒച്ചവച്ചു. "അതെന്നെ" മറ്റൊരാൾ മറുപടിനൽകി. എല്ലാം പെട്ടന്നായിരുന്നു.
മുഹമ്മദിന്റെ സ്ഥിതി വളരെ മോശമാണ്.
ഇടിക്കുന്ന ഹൃദയത്തോടെ കിട്ടിയ പർദ്ദയും മൊഫ്തയും എടുത്ത് ഉമ്മ മൂത്താപ്പാൻ്റെ കാറിൽ ചാടിക്കയറി.
ഓടുന്നതിനിടെ മുറ്റത്തെ റോസാപ്പൂ ചെടി പർദ്ദയിൽ ഒരു അടയാളം വരച്ചുക്കൂട്ടിയത് തിരക്കിൽ ഉമ്മ അറിഞ്ഞില്ല.
പിന്നീടൊരു ആറു ദിവസം ഉമ്മാക്കു കൂട്ടിനുണ്ടായിരുന്നത് കണ്ണീർ മാത്രമാണ്.
ശേഷം ഡിസ്റ്റാർജായ ജൗഹറിന്റെ കൈ പിടിച്ച് മുഹമ്മദിന്റെ ഉറ്റ സുഹൃത്ത് ശരീഫ് മെല്ലെ നടന്നു, അവന്റെ മുഖം ദുഃഖം അണിഞ്ഞിരുന്നു.
ഏതോ റൂമിന്റെ അടുത്ത് അവന്റെ നടത്തം നിന്നു, അടുത്തുള്ള കസേരയിൽ ഇരിക്കുന്ന ഉമ്മ കണ്ണുനീർ കൊണ്ട് തസ്ബീഹ് ചൊല്ലുന്നു, ആ അനാഥ റൂമിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ പാതിജീവനിൽ നിശ്ചലമായി കിടക്കുന്ന ഉപ്പാനെ കണ്ട അവന്റെ ഹൃദയം വിങ്ങിപ്പൊട്ടി.
കാലുകൾ പതിഞ്ഞ നിലം അവന്റെ കണ്ണീരിനാൽ നിറഞ്ഞു.
