યાદ વીતે દી'ની.

યાદ વીતે દી'ની.

રતન ગરાડિયા ગામના જાણીતા અને પ્રતિષ્ઠિત વેપારી હતા. ઉંમર હવે સિત્તેર પાર પહોંચી ગઈ હતી. પત્નીનું વર્ષો પહેલાં અવસાન થયું હતું અને એકમાત્ર દીકરો તરુણ અમેરિકા સ્થાયી થઈ ગયો હતો. શરૂઆતમાં દરરોજ વીડિયો કોલ આવતો. પછી અઠવાડિયામાં એક વાર થયો. ધીમે-ધીમે કારકિર્દી અને મીટિંગોના બહાના હેઠળ એ મહિનામાં એક વાર થયો, અને હવે તો માત્ર તહેવારોના ઔપચારિક શુભેચ્છા સંદેશા જ બચ્યા હતા.

રતનભાઈ પોતાના જૂના મોબાઇલમાં તરુણના ફોટા જોતાં અને મનમાં કહેતાં, "સમય પણ કેવો છે! જે દીકરો મારી આંગળી પકડીને ચાલતો હતો, તે આજે હજારો કિલોમીટર દૂર સ્ક્રિનની પાછળ કેદ થઈ ગયો છે."

એક દિવસ રતનભાઈનો મોબાઇલ અચાનક બંધ થઈ ગયો. નવા ફોનમાં ડેટા ટ્રાન્સફર કરાવતા તેમને ખબર પડી કે જૂના ફોટા, વીડિયો અને તરુણે મોકલેલા વર્ષો જૂના વોટ્સએપ સંદેશાઓ... બધું જ કાયમ માટે ડીલીટ થઈ ગયું હતું. દુકાનદાર બોલ્યો, "કાકા, આ જૂનો ડેટા રિકવર થવાની કોઈ શક્યતા નથી." รતનભાઈ માત્ર એક મોઘમ સ્મિત કરી ઘરે આવી ગયા.

પણ તે રાત્રે તેઓ સૂઈ શક્યા નહીં. ઘરમાં પથરાયેલા સન્નાટામાં તેમને સમજાયું કે ફોનમાંથી માત્ર ફોટા ડીલીટ થયા નહોતા, જાણે તેમના એકલવાયા જીવનના છેલ્લા દસ વર્ષનો એકમાત્ર સહારો છીનવાઈ ગયો હતો.

બીજા દિવસે, મનની બેચેની હળવી કરવા તેઓ વર્ષોથી બંધ પડેલો જૂનો કબાટ ખોલવા લાગ્યા. ધૂળ ખાઈ રહેલી વસ્તુઓ વચ્ચેથી તરુણના બાળપણના રમકડાં, સ્કૂલના પ્રમાણપત્રો અને એક નાની ડાયરી મળી. ડાયરીના પહેલા જ પાનાં પર બાળહસ્તાક્ષરમાં ધ્રુજતા અક્ષરે લખેલું હતું: "મારા પપ્પા દુનિયાના સૌથી સારા પપ્પા છે... આઈ લવ યુ પપ્પા."

આ વાંચતાં જ રતનભાઈની આંખોમાંથી આંસુ વહી પડ્યા. તેમને સમજાયું કે ટેકનોલોજી સેકન્ડોમાં ડેટા ગુમાવી દે છે, પણ વહાલથી લખાયેલા આ કાગળના ટુકડા આજે પણ અકબંધ હતા.
એ જ સમયે, અમેરિકાના ન્યૂયોર્ક શહેરમાં પોતાના આલીશાન ફ્લેટની બાલ્કનીમાં બેઠેલો તરુણ પણ એકલો હતો. મોટી નોકરી, બેંક બેલેન્સ અને ભરપૂર સુવિધાઓ હોવા છતાં તેના મનમાં એક અજીબ ખાલીપો હતો.

 ઓફિસના કામની વ્યસ્તતા વચ્ચે આજે અચાનક તેને તેના બાળપણનો એક કિસ્સો યાદ આવ્યો, જ્યારે તે બીમાર પડ્યો હતો અને તેના પિતાએ આખી રાત જાગીને ગળાપટ્ટી કરી હતી. તરુણને અંદરથી ભારે પસ્તાવો થયો. કારકિર્દી પાછળ દોડતાં-દોડતાં તેણે એ વિચાર્યું જ નહીં કે ભારતમાં બેઠેલા પિતા ધીમે ધીમે વૃદ્ધ અને એકલવાયા થઈ રહ્યા છે. મેસેજ ટાઈપ કરવા માટે તેણે ફોન હાથમાં લીધો, પણ પછી રોકાઈ ગયો. આજે તેને અહેસાસ થયો કે પિતા મેસેજ નહીં, તેનો અવાજ સાંભળવા તરસતા હશે.

તેણે તરત જ પિતાને સીધો ફોન કર્યો. "પપ્પા, કેમ છો?"
રતનભાઈએ ગળગળા અવાજને છુપાવતા હળવાશથી જવાબ આપ્યો, "મજામાં છું બેટા."
થોડી ઔપચારિક વાતચીત પછી રતનભાઈએ હસતા હસતા, પણ ભીના અવાજે કહ્યું, "તરુણ, આજે તારી બધી યાદો, બધા ફોટા ફોનમાંથી ડીલીટ થઈ ગયા... ફોન સાવ ખાલી થઈ ગયો છે."

આ સાંભળીને તરુણના હૃદયમાં એક જોરદાર કટોકો વાગ્યો. તેને યાદ આવ્યું કે કેટલીય વાર પિતાએ ફોન કર્યો હતો ત્યારે તેણે "પછી વાત કરું" કહીને ફોન કાપી નાખ્યો હતો. તેનો પસ્તાવો આંસુ બનીને વહી નીકળ્યો.

 તે થોડી ક્ષણો મૌન રહ્યો, પછી ખૂબ જ નમ્રતાથી બોલ્યો, "ફોનમાંથી ડીલીટ થઈ હશે પપ્પા... દિલમાંથી તો નથી થઈ ને? ફોટા તો ડિજિટલ હતા, આપણો સંબંધ તો અસલી છે."

આ શબ્દોએ બંને વચ્ચે સમય અને અંતરે ઉભી કરેલી દીવાલને એક ઝાટકે તોડી નાખી.

એક મહિના પછી, રતનભાઈ બપોરે ઘરના ઓટલા પર બેઠા હતા ત્યાં અચાનક એક ટેક્સી આવીને ઊભી રહી. તેમાંથી તરુણ સામાન સાથે ઉતર્યો. ઘરના દરવાજે ઊભેલા દીકરાને જોઈ રતનભાઈ ચોંકી ગયા, "અરે તરુણ... તું? અત્યારે?"
તારુણે દોડીને પિતાને મજબૂત રીતે ગળે લગાડી લીધા. વર્ષો પછી પિતાના સ્પર્શની હૂંફ અનુભવતા તે રડી પડ્યો અને બોલ્યો,

"પપ્પા, ડીલીટ થયેલી યાદો પાછી મેળવવા નથી આવ્યો... હવે તમારી સાથે નવી યાદો જીવવા આવ્યો છું. મેં મારી કંપનીની ભારતીય બ્રાન્ચમાં ટ્રાન્સફર કરાવી લીધી છે.

હવે હું તમારી પાસે જ રહીશ."
રતનભાઈની આંખોમાંથી ખુશીના આંસુ સરકી પડ્યા.

તે દિવસે બંનેને સમજાયું કે યાદો ફોનની મેમરી કાર્ડમાં નહીં, પણ સંબંધોની હાજરીમાં સચવાયેલી હોય છે. ફોટા ડીલીટ થઈ શકે, સ્ક્રિન તૂટી શકે, પરંતુ લોહીના સંબંધોમાં વહેતો સાચો પ્રેમ ક્યારેય ડીલીટ થતો નથી.

સંદેશ: 
ક્યારેક આપણે સંબંધોને સોશિયલ મીડિયા અને મોબાઈલની ગેલેરીમાં સાચવતા રહીએ છીએ, જ્યારે તેને રૂબરૂ મળીને, સાથે સમય વિતાવીને સંબંધોમાં જીવવી વધુ જરૂરી હોય છે. ટેકનોલોજી કનેક્ટ કરી શકે છે, પણ પ્રેમ તો સ્પર્શ અને હાજરીથી જ અનુભવાય છે.