ગાયબ~~ભાગ અગિયારમો~

વાંચન વિશેષ ~ સાદર અભિવાદન

વાચકમિત્રો, આપ સૌને સ્નેહભર્યું અભિવાદન.

ક્યારેક હૃદયમાં પ્રેમનું એવું તોફાન ઊઠે છે, જે હોઠ સુધી આવીને પણ શબ્દ બની શકતું નથી. પ્રેમની અભિવ્યક્તિ કરતાં પણ ક્યારેક તેને મનમાં સંઘરીને જીવવું વધુ મુશ્કેલ હોય છે. જ્યારે પ્રેમ એક તરફ હોય અને બીજી તરફ જીવનની જવાબદારીઓ તથા જોખમો ઊભાં હોય, ત્યારે માણસની લાગણીઓ કેવી દ્વિધામાં મુકાય છે તેનું સુંદર પ્રતિબિંબ આજની કડીમાં જોવા મળશે.

આજની ટેગલાઈન માટે આપણે પસંદ કર્યું છે હિન્દી સિનેમાની યાદગાર ફિલ્મ **'આન' (૧૯૫૨)**નું સદાબહાર ગીત—

“दिल में छुपाके प्यार का तूफ़ान ले चले...”

ગીતની કેટલીક રસપ્રદ વિગતો:

- ફિલ્મ : આન (૧૯૫૨)
- ગાયક : મોહમ્મદ રફી
- સંગીતકાર : નૌશાદ
- ગીતકાર : શકીલ બદાયુની
- મુખ્ય કલાકારો : દિલીપ કુમાર, નિમ્મી અને નાદિરા
- દિગ્દર્શક : મહેબૂબ ખાન

આ ગીતમાં પ્રેમની તીવ્રતા સાથે એક અનોખો પડકાર અને હિંમતનો ભાવ પણ છે. દિલમાં પ્રેમનું તોફાન છુપાવીને પોતાની મંઝિલ તરફ આગળ વધતા પ્રેમીની મનોદશા ગીતના શબ્દોમાં વ્યક્ત થાય છે.

આજની કડીમાં દેવ પણ કંઈક આવી જ સ્થિતિમાંથી પસાર થઈ રહ્યો છે. દેવિકા પ્રત્યેનો પ્રેમ હૃદયમાં સંઘરીને, પોતાની લાગણીઓનો એકરાર કર્યા વિના, તે એક જોખમી સફર પર નીકળી પડ્યો છે.

તો ચાલો, મોહમ્મદ રફીના મધુર સ્વર અને નૌશાદના સંગીતની સ્મૃતિ સાથે વાર્તાના નવા પડાવમાં પ્રવેશ કરીએ.

સ્નેહભર્યા અભિવાદન સાથે વાંચન યાત્રા ચાલુ કરીએ...,

ગાયબ
ભાગ અગિયારમો
દિવસ ૧૧ : અધૂરા શબ્દો અને અનકહ્યો પ્રેમ
The Incomplete Words & The Unspoken Love
“दिल में छुपाके प्यार का तूफ़ान ले चले...”
સવારના ચાર વાગ્યા હતા. હૈદરાબાદના આકાશ પર હજુ પણ કાળાં વાદળોની ચાદર છવાયેલી હતી. રાત્રિના વરસાદને કારણે વાતાવરણમાં ઠંડક અને ભેજભરી ખામોશી છવાયેલી હતી. રસ્તાઓ પર વરસાદનાં પાણીનાં નાનાં નાનાં ખાબોચિયાં હતાં અને શહેર જાણે હજુ ગાઢ નિદ્રામાં પોઢેલું હતું.

દેવના રૂમમાં ટેબલ પર માતાની એ જૂની ડાયરી ખુલ્લી પડી હતી. તેની નજર વારંવાર એક જ પાના પર અટકી જતી હતી. પાનાની વચ્ચે લખેલા બે અક્ષરો—‘બી.એ.’
આ બે અક્ષરોનો અર્થ શું હતો? કોઈ વ્યક્તિનું નામ? કોઈ સંસ્થાનું નામ? કે પછી સફેદ હવેલી સાથે જોડાયેલો કોઈ ગુપ્ત સંકેત?

દેવ પાસે અત્યારે આ સવાલોના જવાબ નહોતા. પરંતુ એક વાત નક્કી હતી—સૂર્યોદય પહેલાં તેને સફેદ હવેલી પહોંચવાનું હતું.
આજે તેની સામે એક અજાણી લડાઈ હતી. જીવનું જોખમ હતું અને કદાચ પોતાની ગુમ થયેલી બહેન સુધી પહોંચવાની આ છેલ્લી તક પણ હતી.
પરંતુ આ બધા વિચારોની વચ્ચે તેના મનમાં એક બીજો જ ડર સતત સતાવી રહ્યો હતો—દેવિકા!

તે જાણતો હતો કે આજનું આ પગલું કદાચ તેની જિંદગીનો સૌથી જોખમી નિર્ણય સાબિત થઈ શકે છે. જો તે સફેદ હવેલીમાંથી જીવતો પાછો ન ફર્યો તો? દેવિકાનું શું થશે? જે છોકરીએ તેના સંઘર્ષમય જીવનમાં પ્રેમનો એક નાનકડો દીવો પ્રગટાવ્યો હતો, તેને પોતાના દિલની વાત કહેવાનો મોકો પણ કદાચ નહીં મળે.
દેવના મનમાં એક જ વિચાર આવ્યો—નીકળતાં પહેલાં એક વાર દેવિકાને મળી લઉં.
તેણે તરત જ ફોન હાથમાં લીધો અને દેવિકાને ફોન કર્યો.

“દેવિકા, તું જાગી છે?”
“આટલી વહેલી સવારે? દેવ, બધું બરાબર છે ને?”
“મારે તને મળવું છે. હુસૈન સાગર પાસે આપણે જ્યાં મળતાં હતાં, ત્યાં આવી શકે છે?”
“હમણાં? દેવ, કંઈ થયું છે?”
“બસ, તને મળવું છે. આવી શકે તો આવજે.”
દેવિકાએ વધુ સવાલો કર્યા નહીં.
હુસૈન સાગરના કિનારે : એક અધૂરી મુલાકાત

થોડી જ વારમાં દેવિકા ત્યાં આવી પહોંચી. વહેલી સવારની ઠંડી હવામાં તેણે શાલ ઓઢી હતી. દેવના અચાનક બોલાવવાથી તેના ચહેરા પર ચિંતા સ્પષ્ટ દેખાતી હતી.
“દેવ? આટલી વહેલી સવારે અચાનક અહીં કેમ બોલાવ્યો? અને તારો અવાજ પણ કેટલો ગંભીર લાગે છે! કંઈ તકલીફ છે?”

દેવ થોડો સમય મૌન રહ્યો. સામે હુસૈન સાગરનું શાંત પાણી હતું. રાત્રિના વરસાદનાં ટીપાં હજુ પણ કિનારાની આસપાસના વૃક્ષોનાં પાંદડાં પર ચમકી રહ્યાં હતાં.
તે દેવિકાની આંખોમાં જોવા માગતો હતો, પણ જાણે નજર મિલાવવાની હિંમત નહોતી થતી.
તેના દિલમાં છુપાયેલું આખું તોફાન હોઠ સુધી આવીને અટકી ગયું હતું.
તે કહેવા માગતો હતો—

‘દેવિકા, હું તને પ્રેમ કરું છું...’
પરંતુ શબ્દો ગળામાં જ અટવાઈ ગયા.
તેને ડર હતો કે જો આજે પ્રેમનો એકરાર કરી દીધો અને પછી તે પાછો ન ફર્યો, તો આ સંબંધ હંમેશાં માટે એક અધૂરી દાસ્તાન બનીને રહી જશે.
દેવે નજર ઝુકાવીને કહ્યું,
“દેવિકા, થોડા દિવસો માટે મારે શહેરની બહાર જવું પડે તેમ છે. કદાચ આ દરમિયાન તારો સંપર્ક પણ ન થઈ શકે.”
દેવિકા એકદમ ચોંકી ગઈ.
“શહેરની બહાર? અચાનક? ક્યાં જવાનું છે તારે?”
“કેટલીક જૂની બાબતોનો ઉકેલ લાવવાનો છે.”

“કઈ જૂની બાબતો? દેવ, તું મારી સાથે કંઈક છુપાવી રહ્યો છે. તારી આંખોમાં મને કોઈ અજાણ્યો ડર દેખાય છે. સાચું કહે, તું ક્યાં જાય છે? હું પણ તારી સાથે આવીશ.”
દેવિકાએ તેનો હાથ મજબૂતાઈથી પકડી લીધો.

એ સ્પર્શમાં એટલી હૂંફ હતી કે દેવનું મન એક ક્ષણ માટે બધું ભૂલી જવા તૈયાર થઈ ગયું.
તેના મનમાં માતાના શબ્દો ગુંજ્યા—‘કોઈના પર સહેલાઈથી વિશ્વાસ ન કરતો.’
દેવિકાને આ જોખમમાં ખેંચવી તેને યોગ્ય લાગતું નહોતું.

“દેવિકા, ક્યારેક માણસ જેને સૌથી વધારે ચાહતો હોય છે, તેનાથી જ સૌથી મોટી વાત છુપાવવી પડે છે. કારણ કે એ વાત કહી દેવાથી કદાચ તેની જિંદગી જોખમમાં મુકાઈ જાય.”
દેવિકાએ તેની આંખોમાં જોયું.
“તો શું હું તારા માટે એટલી પરકી છું કે તારા દુઃખમાં પણ ભાગીદાર ન બની શકું?”
દેવ પાસે આ સવાલનો કોઈ જવાબ નહોતો.
તે ધીમેથી બોલ્યો,

“ના, દેવિકા. તું પરકી નથી. કદાચ એટલા માટે જ તને આ બધાથી દૂર રાખવા માગું છું.”
દેવિકાની આંખો ભીની થઈ ગઈ.
“દેવ, મને તારી પાસેથી કોઈ વચન નથી જોઈતું. માત્ર એટલું કહે કે તું પાછો આવીશ.”
દેવે તેનો હાથ પોતાના હાથમાં લીધો.

“હું પૂરો પ્રયત્ન કરીશ.”
આટલું કહીને તે થોડી ક્ષણ મૌન રહ્યો. પછી ધીમા અવાજે બોલ્યો,
“દેવિકા, જો ક્યારેક હું તારી સામે ન હોઉં, તો પણ એટલું માનજે કે તારી ખુશી માટે કોઈક દૂર રહીને પ્રાર્થના કરતું હશે.”
દેવિકાએ તેનો હાથ વધુ મજબૂતાઈથી પકડી લીધો.
“મને આવી વાતો નથી સાંભળવી. તારે પાછા આવવાનું જ છે. બસ!”
દેવના હોઠ પર એક પીડાદાયક સ્મિત આવ્યું.
તે દેવિકાને પોતાના હૃદયની વાત કહેવા માગતો હતો, પરંતુ સમય અને સંજોગો જાણે તેની સામે દીવાલ બનીને ઊભા હતા.
બંને વચ્ચે ફરી એક વાર મૌન છવાઈ ગયું.
એકલવાયી સફર : ભૂતકાળ તરફનો રસ્તો

દેવે ધીમેથી દેવિકાનો હાથ છોડાવ્યો. મોટરસાઇકલ તરફ આગળ વધતાં એક વાર પાછળ ફરીને તેને જોયું.
દેવિકા હજુ પણ ત્યાં જ ઊભી હતી. તેની આંખોમાં અનેક સવાલો હતા, પરંતુ હોઠ પર એક જ પ્રાર્થના હતી—દેવ સુરક્ષિત પાછો ફરે.
દેવે મોટરસાઇકલ સ્ટાર્ટ કરી.

એન્જિનના અવાજે વહેલી સવારની શાંતિને ભંગ કરી. તેણે હેલ્મેટ પહેર્યું અને હાઇવે તરફ મોટરસાઇકલ દોડાવી દીધી.
હૈદરાબાદના હુસૈન સાગર અને ભીડભાડવાળા વિસ્તારો પાછળ છૂટી રહ્યા હતા. રસ્તાઓ ધીમે ધીમે નિર્જન બનતા જતા હતા. સવારના ચાર-સાડા ચારનો સમય હતો. આસપાસ અંધકાર હતો અને તેની બાઇકની હેડલાઇટ રસ્તા પર પ્રકાશનું એક નાનકડું વર્તુળ ઊભું કરતી હતી.
ઠંડી હવા તેના ચહેરાને સ્પર્શી રહી હતી, પરંતુ મનમાં સળગતી આગ ઠંડી પડતી નહોતી.

એક તરફ દેવિકાનો છેલ્લો સ્પર્શ અને તેની આંખોમાં રહેલા સવાલો તેને પાછો ખેંચી રહ્યા હતા, તો બીજી તરફ માતાની ડાયરીના પાના પર લખાયેલા પેલા બે રહસ્યમય અક્ષરો—‘બી.એ.’—તેને સતત સફેદ હવેલી તરફ દોરી રહ્યા હતા.
આ સફર માત્ર એક સ્થળેથી બીજા સ્થળે પહોંચવાની મુસાફરી નહોતી. આ તો તેના ભૂતકાળ અને ભવિષ્ય વચ્ચેનો એકલો કાપવાનો સૌથી ખતરનાક રસ્તો હતો.
થોડે આગળ વધતાં દેવને પાછળથી આવતી એક કાળી કારની હેડલાઇટ દેખાઈ. શરૂઆતમાં તેને સામાન્ય વાહન લાગ્યું, પરંતુ થોડા સમય પછી પણ એ કાર ચોક્કસ અંતર જાળવીને તેની પાછળ આવતી રહી.

દેવે એક વાર પાછળ નજર કરી.
કારની હેડલાઇટ્સ અચાનક ઝાંખી થઈ અને થોડે દૂર એક વળાંક પાસે ગાયબ થઈ ગઈ.
દેવના મનમાં શંકા જાગી.
શું કોઈ તેનો પીછો કરી રહ્યું હતું?
કે પછી આ માત્ર સંજોગ હતો?
તેણે મોટરસાઇકલની ઝડપ વધારી. હવે તેને દરેક ક્ષણ વધુ સાવધાનીથી પસાર કરવી હતી.
તેના મનમાં માતાની ડાયરીનું એ પાનું ફરી ઝબક્યું. ‘બી.એ.’ના અક્ષરો સાથે લખેલી તારીખ અને તેની નીચેની અધૂરી નોંધ.
‘સફેદ હવેલીનું રહસ્ય માત્ર ગુમ થયેલી દીકરીનું નથી...’

દેવને લાગ્યું કે કદાચ આજે આ અધૂરી નોંધનો કોઈ એક છેડો હાથમાં આવશે.
જેમ જેમ બાઇક આગળ વધી રહી હતી, તેમ તેમ પૂર્વ દિશામાં આછું અજવાળું ફેલાવા લાગ્યું. રાતનો અંધકાર ધીમે ધીમે ઓસરતો હતો.
અને થોડે દૂર ક્ષિતિજ પર તેને દેખાઈ—
એ રહસ્યમય સફેદ હવેલી!

સફેદ હવેલી : રહસ્યના દરવાજે
દેવે મોટરસાઇકલ હવેલીના મુખ્ય દરવાજાથી થોડે દૂર ઊભી રાખી.
હવેલીનું વિશાળ બાંધકામ સવારના ઝાંખા અજવાળામાં પણ ભયાનક દેખાતું હતું. તેની જૂની દીવાલો પર સમયના નિશાન હતાં. બારીના કેટલાક કાચ તૂટેલા હતા અને મુખ્ય દરવાજા પર લટકતી જૂની લોખંડની સાંકળ પવનમાં ધીમે ધીમે હલતી હતી.
આસપાસ કોઈ માણસ દેખાતો નહોતો.
દેવે હેલ્મેટ ઉતારીને હવેલી તરફ જોયું.
પંદર વર્ષ પહેલાં તેની માતાએ જે સ્થળને પરિવારની બરબાદીનું કારણ ગણાવ્યું હતું, આજે તે જ સ્થળની સામે તે ઊભો હતો.
તેણે ખિસ્સામાંથી માતાની ડાયરી બહાર કાઢી. ‘બી.એ.’ના અક્ષરો પર એક વાર નજર કરી અને પછી ડાયરી પાછી મૂકી.
એ જ સમયે તેની નજર મુખ્ય દરવાજા પર ગઈ.
દરવાજો થોડો ખુલ્લો હતો.
દેવ થોડી ક્ષણ માટે અટકી ગયો.
આટલી જૂની અને નિર્જન હવેલીનો દરવાજો ખુલ્લો કોણે રાખ્યો હશે?
તે ધીમે ધીમે દરવાજા તરફ આગળ વધ્યો. એક પગથિયું ચડતાં જ અંદરથી કોઈ ધીમો અવાજ સંભળાયો.
“આવી જ ગયો છેવટે, દેવ...”

દેવના પગ થંભી ગયા.
તેની નજર હવેલીના અંધકારમય પ્રવેશદ્વાર પર સ્થિર થઈ ગઈ.
અંદર કોઈ ઊભું હતું.
પરંતુ ઝાંખા અજવાળામાં તેનો ચહેરો દેખાતો નહોતો.
દેવના મનમાં એક જ સવાલ ઊઠ્યો—આ માણસ કોણ હતો? અને તેને દેવના આગમનની પહેલેથી જાણ કેવી રીતે હતી?
તેણે હિંમત ભેગી કરી અને એક ડગલું આગળ ભર્યું.
હવે પંદર વર્ષ જૂના રહસ્યનો સામનો કરવાનો સમય આવી ગયો હતો.

ક્રમશઃ...

કલ્પેશ પટેલ ©2026