ફાફડા -જલેબી ભવિષ્ય કેન્દ્ર

મારો જન્મ ક્યારે થયો તેની તારીખ કે તિથિી બાને યાદ નહોતી. પણ હું જરા સમજણો થયો ત્યારે મેં એક દિવસ બાને પૂછ્યું:

“બા, હું કેટલા વર્ષનો થયો?”

બાએ કહ્યું:

“એ તો આપણા દાદાને પૂછ. દાદાને  ખબર હોય.”

હું દાદા પાસે ગયો.

મારા દાદા બીજા વિશ્વયુદ્ધમાં દશ-બાર વર્ષ યુરોપ અને એશિયાના જુદા જુદા શહેરોમાં રહ્યા હતા. બર્લિન, મોસ્કો, લંડન, રોમ અને ટોક્યો સુધી તેમની અવરજવર હતી.

તેમનું મુખ્ય કામ હતું—સ્ટાલિન, હિટલર, મુસોલિની, હિરોહિટો અને ચર્ચિલ જેવા આગેવાનોને સમજાવીને યુદ્ધ શાંત કરાવવું.

છેલ્લે 1945માં તેઓ હિટલરને સમજાવવામાં સફળ થયા:

“ભાઈ, હવે તું આપઘાત કરી લે. આ યુદ્ધનો કાયમી ઉકેલ એ જ છે.”

હિટલર માની ગયો.

યુદ્ધ પૂરું થયું.

એ પછી અમેરિકાએ જાપાનમાં અણુબોમ્બ ફોડ્યો.

આ સમાચાર સાંભળીને મારા દાદા તરત જ જાપાનમાં હિરોહિટોની ખબર કાઢવા ગયા.

હિરોહિટોએ દાદાને કહ્યું:

“મને તો અહીં બીક લાગે છે.”

દાદાએ કહ્યું:

“તો ચાલો કાઠિયાવાડ.”

હિરોહિટો દાદાની સાથે કાઠિયાવાડ આવ્યા અને અમારી વાડીએ રહેવા લાગ્યા.

વાડીએ કાળિયો કૂતરો અને હિરોહિટો ચોવીસ કલાક બેસીને દુનિયામાં શાંતિ કેવી રીતે સ્થાપવી તેનો પ્લાન બનાવતા.

કાળિયો ક્યારેક પૂંછડી હલાવીને સહમત થતો.

હિરોહિટો માથું હલાવતા.

અને દાદા બંનેને સમજાવતા.

ઘણા વર્ષો સુધી આ ત્રણેયની આંતરરાષ્ટ્રીય શાંતિ પરિષદ અમારી વાડીએ જ ચાલતી રહી.

મારા દાદાની કામગીરીને કારણે દુનિયાભરમાંથી તેમને રોજ હજારો ટેલિગ્રામ આવતા.

એટલા બધા ટેલિગ્રામ આવતા કે આખો લોટ પૂરો કરતાં જ આઠ-દસ વર્ષ થઈ ગયાં.

તે સમયે વોટ્સએપ, ઇન્ટરનેટ કે ઈ-મેલ જેવું કશું નહોતું.

તાર આવતો.

ટેલિગ્રાફની દુકાને લખાતો.

દાદાને અંગ્રેજી, ઇટાલિયન, જર્મન, સ્પેનિશ અને લેટિન જેવી ભાષાઓમાં ટેલિગ્રામ આવતા.

મને એક વાત સમજાતી નહોતી.

દાદાને માંડ કાઠિયાવાડી આવડતી.

તો આટલી બધી ભાષાના ટેલિગ્રામ તેઓ વાંચતા કેવી રીતે હશે?

મેં દાદાને પૂછ્યું:

“દાદા, તમે આ ટેલિગ્રામ કઈ રીતે વાંચતા?”

દાદા બહુ હોશિયાર હતા.

તેમણે કહ્યું:

“એમાં શું વાંચવાનું હોય?”

“ક્યાં તો કોઈ અભિનંદન આપે, ક્યાં તો વખાણ કરે, ને કોઈ ગાળો આપે. યુદ્ધ બંધ કરાવ્યું એટલે મોટાભાગે લોકો અભિનંદન આપે. ‘તમે સારું કામ કર્યું’ એટલું જ. એમાં વાંચવાનું શું?”

મને વાત સમજાઈ નહીં, પણ મેં વધારે પૂછ્યું નહીં.

પછી દાદાએ એક મહત્ત્વની વાત કહી:

“મેં છેલ્લો તાર વાંચ્યો એના બીજા દિવસે તારો જન્મ થયો.”

એટલે મારા જન્મનો અંદાજ એટલો જ હતો કે વિશ્વયુદ્ધ પૂરું થયા પછી દશ-બાર વર્ષ પછી મારો જન્મ થયો હશે.

હું પાંત્રીસેક વર્ષનો થયો ત્યારે હજુ સાતમાની પરીક્ષા આપતો હતો. નિશાળના આચાર્ય અને જિલ્લાના કેળવણી નિરીક્ષક મારાથી ઉંમરમાં ઘણા નાના હશે.

પછી મને વિચાર આવ્યો:

મારે મારું ભવિષ્ય જાણવું જોઈએ.

કોઈ સારા જ્યોતિષીને બતાવું.

પણ ત્યાં સુધીમાં દુનિયા બહુ આગળ નીકળી ગઈ હતી.

ગ્લોબલાઈઝેશન આવ્યું.

લિબરલાઈઝેશન આવ્યું.

પ્રાઈવેટાઈઝેશન આવ્યું.

અને પછી WTO આવ્યું.

WTOએ તો દુનિયાને એવી રીતે જોડીને મૂકી દીધી કે એક દેશે છીંક ખાધી તો બીજા દેશના શેરબજારમાં તાવ આવી જાય.

વાસ્તવિક દુનિયામાં WTOની સ્થાપના 1 જાન્યુઆરી 1995ના રોજ થઈ હતી અને તે GATT પછીનું બહુપક્ષીય વેપાર માળખું બન્યું.

પણ 2147 સુધીમાં WTO પણ પોતે જ જૂનું થઈ ગયું હતું.

તેનું નામ હવે WTO³ હતું.

કોઈને ખબર નહોતી કે ત્રણનો ઘન શા માટે.

WTOના અધિકારીઓ કહેતા:

“WTO હતું ત્યારે બે પરિમાણમાં વેપાર થતો. હવે ત્રણ પરિમાણમાં થાય છે.”

કોઈ પૂછે:

“ત્રીજું પરિમાણ કયું?”

જવાબ:

“જે સમજાય નહીં એ જ ત્રીજું પરિમાણ.”

 ભવિષ્ય જોવા માટે નું આંતરરાષ્ટ્રીય કેન્દ્ર હવે કોંગો માં હતું. એક માત્ર. એની બીજી કોઈ શાખા નહોતી.

મને જ્યોતિષ માટેની અપોઈન્ટમેન્ટ મળી:

14 ઓગસ્ટ 2147.

અપોઈન્ટમેન્ટ મેળવવા માટે મેં ઓનલાઈન ફોર્મ ભર્યું.

ફોર્મમાં પહેલો પ્રશ્ન હતો:

“તમારું જન્મવર્ષ?”

મેં લખ્યું:

“અંદાજે.”

સિસ્ટમે જવાબ આપ્યો:

“કૃપા કરીને ચોક્કસ અંદાજ આપો.”

મેં લખ્યું:

“વિશ્વયુદ્ધ પછી દશ-બાર વર્ષ.”

સિસ્ટમે કહ્યું:

“આ જવાબ સ્વીકાર્ય નથી. કૃપા કરીને યુદ્ધનો પ્રકાર પસંદ કરો.”

મેં પસંદ કર્યું:

“વિશ્વયુદ્ધ.”

પછી તેણે પૂછ્યું:

“કયું?”

મેં લખ્યું:

“જેના પછી મારો જન્મ થયો.”

સિસ્ટમ પાંચ મિનિટ બંધ રહ્યું.

પછી મને અપોઈન્ટમેન્ટ મળી.

14 ઓગસ્ટ 2147.

સ્થળ:

International Forecasting Predictions Centre, Mwa Tsa Dwa, Congo.

મ્વા ત્સા દ્વા આફ્રિકાના મધ્યમાં ઊભું થયેલું નવું વૈશ્વિક ભવિષ્ય-નગર હતું.

એની બાજુમાં “Donation City” નામનું બીજું શહેર હતું.

ત્યાં 500થી 700 માળનાં મકાનો હતાં.

હજારો ગગનચુંબી મકાનો.

દરેક મકાનમાં હજારો ઓફિસો.

દરેક ઓફિસમાં AI.

અને દરેક AIની પાછળ બિલ વસૂલવા માટે માણસ.

શહેરનું સૂત્ર હતું:

“તમારું ભવિષ્ય અમને સોંપો; બિલ અમે તમને સોંપીશું.”

હું 13 ઓગસ્ટ 2147ના રોજ ચાર્ટર પ્લેન લઈને મ્વા ત્સા દ્વા પહોંચ્યો.

એરપોર્ટ પર વિમાનો એવી રીતે પડ્યાં હતાં જેમ રમકડાંની દુકાનમાં રમકડાં પડ્યાં હોય.

એક જમાનામાં દુનિયામાં પાંચ મહાસત્તા હતી.

2147માં 269 મહાસત્તા હતી.

અને સંયુક્ત રાષ્ટ્રોમાં 300 દેશોને વીટો પાવર હતો. બલોચિસ્તાન, ખાઇબરપખ્તુન, સિંધ ને તો સુપર વિટો મળેલો. 

મેં પૂછ્યું:

“269 મહાસત્તા અને 300 વીટો પાવર?”

અધિકારીએ કહ્યું:

“હા.”

“તો પછી બાકી 31 દેશો શું કરે?”

“તેઓ મહાસત્તાઓને વીટો આપે છે.”

“એ કેવી રીતે?”

“અમે હજુ એની માટે કમિટી બનાવી રહ્યા છીએ.”

યુનાઇટેડ નેશન્સની સામે હવે 17 નવા સંક્ષેપ ઊભા થઈ ગયા હતા.

UN.

UN+.

UN++.

UN³.

અને છેલ્લે:

UN—Final.

પણ એ “Final”નું પણ પાંચમું સુધારેલું સંસ્કરણ આવી ગયું હતું.

મ્વા ત્સા દ્વામાં દુનિયાના પ્રમુખો, વડાપ્રધાનો, ચાન્સેલરો, રાષ્ટ્રપતિઓ, રાજાઓ, મહારાજાઓ અને સમ્રાટો જ્યોતિષ બતાવવા આવ્યા હતા.

એક રાજા બીજા રાજાને કહે:

“તમારો નંબર કયો?”

“Science–Physics–Quantum–Subatomic–Future–Personal–Royal.”

“મારો Science–Mathematics–Geometry–Triangle–Scalene–Premium.”

મને લાગ્યું કે હું જ્યોતિષ જોવા આવ્યો છું કે એરપોર્ટ પર ફ્લાઈટ શોધવા?

સૌથી પહેલાં અમે ગયા:

ગણિત–ભૂમિતિ–ત્રિકોણ વિભાગમાં.

અહીં વ્યક્તિ જ્યાં જન્મે ત્યાં આસપાસનાં સૌથી નજીકનાં ત્રણ આંકડા, ધતુરા અને રામબાવળ શોધીને ત્રણ બિંદુ લેવામાં આવતા.

ત્રણ બિંદુથી ત્રિકોણ.

ત્રિકોણની બાજુઓનું માપ.

ખૂણાઓનું માપ.

પછી AI.

પછી Quantum AI.

પછી Quantum AIનું Audit AI.

અને અંતે બિલ.

મારી પહેલાં આવેલી બહેન ઉત્તર ધ્રુવથી હતી.

ત્યાં હજારો કિલોમીટર સુધી આંકડો, ધતુરો અને રામબાવળ મળવાના જ નહીં.

એટલે તેના માટે ત્રિકોણના બદલે એક જ બિંદુ લઈને ભવિષ્ય જોવામાં આવ્યું.

બિલમાં “Point-Based Astrology” નામે અલગ ચાર્જ.

હું કાઠિયાવાડનો.

મારા જન્મસ્થળની આજુબાજુ આંકડો, ધતુરો અને રામબાવળનો એવો ભંડાર કે દરેક મિલીમીટર પર એક નવો ત્રિકોણ.

પણ અંતર અનિયમિત.

મારો ત્રિકોણ વિષમ.

બાજુઓ વિષમ.

ખૂણાઓ વિષમ.

રિપોર્ટ આવ્યો:

“જીવન અનિયમિત અને સંઘર્ષપૂર્ણ રહેશે.”

મેં પૂછ્યું:

“આટલા બધા પૈસા લઈને આટલું જ?”

જ્યોતિષીએ કહ્યું:

“જો જીવન નિયમિત હોત તો તમે અહીં શા માટે આવ્યા હોત?”

સત્યાસી કરોડ અને તેત્રીસ કરોડ GST ચૂકવી અમે બહાર નીકળ્યા.

આગળ હતો:

Physics Forecasting Sector.

અહીં Solid.

Liquid.

Gas.

Plasma.

Quantum.

Dark Matter.

Dark Energy.

અને એક આખો વિભાગ:

Matter We Have Not Yet Discovered.

અમે Gas વિભાગમાં ગયા.

મને બેસાડ્યો.

પાછળથી ગેસનો નમૂનો લીધો. ટેવ નહીં એટલે વા છૂટ થતા વાર લાગી. એનો વધારાનો ચાર્જ આપવો  પડ્યો. 

પછી હવાબાણ, હરડે, હિંગ અને અડદની દાળ ખવડાવી.

બે કલાક પછી ફરી ગેસનો નમૂનો લીધો.

અહીં ગુરુત્વાકર્ષણ, પ્રકાશની ગતિ, રિલેટિવિટી અને ગેસની molecular behaviourના આધારે ભવિષ્ય જોવામાં આવતું.

મારો ગેસનો નમૂનો ફિક્કો નીકળ્યો.

રિપોર્ટ:

“કંઈ ઉકાળશો નહીં.”

મેં પૂછ્યું:

“શા માટે?”

AIએ કહ્યું:

“તમારી future gas pressure capacity low છે.”

101 કરોડનું બિલ ચૂકવીને અમે Biology વિભાગમાં ગયા.

અહીં એ જ ગેસ ઉત્તમ ગણાયો.

રિપોર્ટ:

“આ વ્યક્તિ કોઈને નડતરરૂપ નહીં થાય. ભવિષ્ય ઉજળું છે, પરંતુ કડકાઈ રહેશે.”

અહીં જ્યોતિષની ફી શૂન્ય.

ફક્ત GST.

18 ટકા પ્રમાણે 25-30 કરોડ.

મેં પૂછ્યું:

“ફી શૂન્ય હોય તો GST શેના પર?”

જવાબ મળ્યો:

“શૂન્ય પર.”

“તો GST?”

“એ પણ શૂન્ય હોવો જોઈએ ને?”

“હા.”

“પણ અમે GST ગણ્યા પછી શૂન્યમાંથી બહાર આવી ગયા છીએ.”

હવે મારી અંદરનો અર્થશાસ્ત્રી જાગ્યો.

પણ મેં ચૂપ રહેવાનું પસંદ કર્યું.

પછી અમે ગયા:

Mathematics + Rocket Science Forecasting.

પ્રથમ પ્રશ્ન:

“નિશાળે કેટલા વર્ષે ભણવા બેઠા?”

“સાત.”

“પહેલું ધોરણ પૂરું કરતાં?”

“બે.”

“બીજું?”

“ત્રણ.”

“ત્રીજું?”

“પાંચ.”

“ચોથું?”

“સાત.”

“પાંચમું?”

“અગિયાર.”

“છઠ્ઠું?”

“તેર.”

જ્યોતિષીએ કહ્યું:

“શાબાશ.”

“સાતમું?”

“સત્તર.”

“આઠમું?”

“ઓગણીસ.”

જ્યોતિષી ખુરશી પરથી ઊભો થઈ ગયો.

રિપોર્ટ:

“Prime Number Life.”

પછી પૂછ્યું:

“ચાલતાં ક્યારે શીખ્યા?”

“છ.”

“બોલતાં?”

“અઠ્ઠાવીસ.”

જ્યોતિષી આ વખતે ઊભો થઈને બહાર ગયો.

પાંચ મિનિટ પછી પાછો આવ્યો.

કહ્યું:

“Perfect Number!”

હવે બિલ આવ્યું:

₹ 7,00,00,00,00,000.

મેં પૂછ્યું:

“આટલું?”

જ્યોતિષીએ કહ્યું:

“તમે Prime અને Perfect બંને છો. Discount ક્યાંથી આપીએ?”

આગળનો વિભાગ હતો:

Shadow Forecasting.

પડછાયો કેટલો લાંબો.

કઈ દિશામાં.

કયા સમયે.

કયા angle પર.

કયા પ્રકાશમાં.

કયા planetની relative positionમાં.

એના આધારે ભવિષ્ય.

એક જ્યોતિષી તો મારી પાછળ દોડ્યો.

મેં પૂછ્યું:

“શું થયું?”

કહે:

“તમારો પડછાયો આજે મારી ઓફિસની બહાર ગયો છે.”

“તો?”

“એના આધારે તમે મારી ઓફિસ છોડીને બીજી ઓફિસમાં જવાના છો.”

“હા.”

“જુઓ! મારી prediction સાચી!”

આ પછી મેં એક વાત નક્કી કરી.

હવે પૂરતું.

પણ પાછા જવાનું મન પણ નહોતું.

કારણ કે અહીં એક નવી વસ્તુ સમજાઈ હતી:

ભવિષ્ય કરતાં ભવિષ્યવાણીમાં વધારે પૈસા હતા.

મને તરત જ વિચાર આવ્યો:

હવે દેશમાં પાછા જવા કરતાં અહીં જ કોઈ નવી forecasting technology શરૂ કરીએ.

હું નવી થીમ લઈને આવ્યો:

FAFDA–JALEBI FUTURE FORECASTING

ફાફડા ભાઈઓ માટે.

જલેબી બહેનો માટે.

અને જે કોઈ પોતાનું gender જાહેર ન કરવા માગે:

ઢોકળા.

અહીં AI દ્વારા ગ્રાહકનું ભવિષ્ય જાણવા માટે ફાફડાના 42,000 parameters રાખ્યા:

લંબાઈ.

જાડાઈ.

પાતળાઈ.

વળાંક.

કરકરાપણું.

પોચાપણું.

કઠણપણું.

તૂટવાની ક્ષમતા.

હિંગનું પ્રમાણ.

તેલનું તાપમાન.

અને સૌથી મહત્ત્વનું:

ફાફડો ચટણીમાં ડૂબાડ્યા પછી કેટલા સેકન્ડમાં તૂટે છે.

જલેબી માટે 76,500 parameters.

ગોળાઈ.

લંબગોળાઈ.

ચાસણીનું પ્રમાણ.

ચીકાશ.

ક્રિસ્પીનેસ.

વળાંકની સંખ્યા.

વળાંકની અસમાનતા.

એક ચક્કર બીજા ચક્કર સાથે કેટલા પ્રમાણમાં જોડાયેલું છે.

અને:

જલેબી ખાધા પછી માણસ કેટલો સમય “એક જલેબી વધુ” કહે છે.

ઢોકળા માટે 12,750 parameters.

ફાફડા-જલેબી forecasting centre એટલું સફળ થયું કે WTO³એ અમને પણ માન્યતા આપી.

પહેલો પ્રશ્ન આવ્યો:

“તમારા ફાફડાની cross-border movement પર tariff કેટલો?”

અમે કહ્યું:

“એક ફાફડો.”

તેમણે કહ્યું:

“Natural unit સ્વીકાર્ય નથી.”

અમે કહ્યું:

“તો એક કિલો.”

તેમણે કહ્યું:

“કિલો પણ નહીં.”

અમે કહ્યું:

“તો?”

તેમણે કહ્યું:

“એક bite.”

અને આ રીતે દુનિયામાં પહેલી વાર Bite-Based International Trade Agreement થયો.

પછી WTO³એ નવો નિયમ બનાવ્યો:

એક ગ્રાહક જે ફાફડા ખાય તે પછીના ગ્રાહકના ફાફડા ખરીદ્યા વિના બહાર જઈ શકે નહીં.

અમારી આવક બમણી.

પછી એક નિયમ વધુ:

ગ્રાહકના ફાફડા સારા નીકળે તો તેનો અડધો “quality testing” માટે અમે ખાઈશું.

ગ્રાહકને આખા ફાફડાનું બિલ.

ગ્રાહકે વિરોધ કર્યો.

AIએ કહ્યું:

“Quality testing is a future-oriented public service.”

ગ્રાહક ચૂપ.

પછી જલેબી વિભાગ એટલો પ્રસિદ્ધ થયો કે દુનિયાના રાજાઓ પણ ત્યાં આવવા લાગ્યા.

એક સમ્રાટે પૂછ્યું:

“મારી જલેબીનું ભવિષ્ય શું?”

AIએ જલેબી જોયી.

સ્કેન કરી.

3D mapping કરી.

Quantum syrup analysis કર્યું.

અને કહ્યું:

“તમારા રાજ્યમાં ચાસણી વધી રહી છે.”

સમ્રાટ ગભરાઈ ગયો.

“એનો અર્થ?”

AIએ કહ્યું:

“હાલ કંઈ નહીં. પરંતુ 17 વર્ષ પછી બજેટમાં ખાંડની ખાધ આવશે.”

સમ્રાટે તરત 40 મંત્રીઓને બોલાવ્યા.

અમને 700 કરોડ મળ્યા.

અમે વિચાર્યું:

આ તો મોટો ધંધો છે.

પણ સૌથી મોટો ધંધો ત્યારે થયો જ્યારે એક દેશના રાષ્ટ્રપતિએ પોતાની જલેબીનું ભવિષ્ય પૂછ્યું.

AIએ કહ્યું:

“તમારી જલેબીનો આકાર ગોળ છે, પરંતુ રાજકીય પરિણામ સીધું નહીં આવે.”

આ વાક્ય આખી દુનિયામાં વાયરલ થયું.

અમારી કંપનીના શેર 900 ટકા વધ્યા.

હવે મ્વા ત્સા દ્વા માત્ર Forecasting City નહોતું.

તે બન્યું:

World Capital of Fafda, Jalebi, Dhokla and Future Uncertainty.

ગાંઠિયા માટે અલગ exchange.

જલેબી માટે derivatives market.

ફાફડા માટે futures market.

ઢોકળા માટે ESG index.

અને ચટણી માટે sovereign wealth fund.

પપૈયાની ચટણી અને કઢી complimentary હતાં.

પણ complimentary વસ્તુઓ પર પણ GST લાગતો.

મેં એક દિવસ પૂછ્યું:

“ફ્રી વસ્તુ પર GST કેમ?”

અધિકારીએ કહ્યું:

“ફ્રી એટલે price zero. Value તો છે ને?”

મેં કહ્યું:

“તો GST value પર?”

“હા.”

“Value કોણ નક્કી કરે?”

“AI.”

“AIએ કેટલી નક્કી કરી?”

“તમારી સામેની થાળીની.”

“એટલે?”

“તમે જેટલું ખાશો એટલી value વધશે.”

હવે મને સમજાયું કે આ વ્યવસ્થા જ ભવિષ્ય છે.

ચાર્ટર પ્લેન અમે આખરે રાખી લીધું.

ઉડાડવા માટે નહીં.

એમાં દાબેલીનો સ્ટોર ખોલી દીધો.

પ્લેનના cockpitમાં cashier.

Business classમાં દાબેલી.

First classમાં butter dabeli.

Economyમાં સામાન્ય દાબેલી.

અને cargo holdમાં બટાકા.

દાબેલી એટલી પ્રસિદ્ધ થઈ કે WTO³એ દાબેલીને “Strategic Global Food Asset” જાહેર કરી.

હવે અમારી પાસે forecasting centre પણ હતું અને dabeli centre પણ.

એક દિવસ મારો પૌત્ર મને મળવા આવ્યો.

તેણે પૂછ્યું:

“દાદા, તમારું ભવિષ્ય કોણે જોયું હતું?”

મેં કહ્યું:

“ઘણા જ્યોતિષીઓએ.”

“શું કહ્યું?”

મેં કહ્યું:

“કોઈએ કહ્યું જીવન સંઘર્ષપૂર્ણ રહેશે.”

“સાચું પડ્યું?”

“હા.”

“કોઈએ કહ્યું ભવિષ્ય ઉજળું રહેશે?”

“એ પણ સાચું.”

“કોઈએ કહ્યું તમે Prime Number છો?”

“હા.”

“Perfect Number?”

“હા.”

“પછી સાચું ભવિષ્ય કયું?”

હું થોડી વાર વિચાર્યો.

પછી દાબેલી બનાવતા બનાવતા કહ્યું:

“બેટા, મારું ભવિષ્ય કોઈ જ્યોતિષીએ નહોતું જોયું.”

“તો કોણે જોયું?”

મેં કાઉન્ટર તરફ ઈશારો કર્યો.

ત્યાં AI સ્ક્રીન પર એક નવો રિપોર્ટ આવી રહ્યો હતો:

FUTURE FORECAST:

“આ વ્યક્તિ આજે પણ પોતાનું ભવિષ્ય શોધી રહ્યો છે.”

મેં સ્ક્રીન બંધ કરી.

પૌત્રને એક દાબેલી આપી.

અને કહ્યું:

“ચાલ, આ ખા. ભવિષ્ય પછી જોઈશું.”

એટલામાં પાછળથી WTO³નો માણસ દોડતો આવ્યો.

“સર! દાબેલી પર નવો આંતરરાષ્ટ્રીય કર લાગ્યો છે.”

“કેટલો?”

“18 ટકા.”

“કેમ?”

“કારણ કે હવે દાબેલી માત્ર ખોરાક નથી.”

“તો શું છે?”

એણે ફાઈલ ખોલી.

“Future-oriented edible financial instrument.”

મેં દાબેલી હાથમાં લીધી.

થોડી વાર એને જોયા પછી કહ્યું:

“હવે સમજાયું.”

“શું?”

“મારો જન્મ ક્યારે થયો એની તારીખ મારી બાને ખબર નહોતી.”

“પણ 2147માં મારી દાબેલી ક્યારે taxable બનશે એ WTO³ને પહેલેથી ખબર હતી.”

અને એ દિવસથી મેં જ્યોતિષનો ધંધો બંધ કરીને માત્ર દાબેલી વેચવાનું શરૂ કર્યું.

કારણ કે ભવિષ્ય વિશે ખોટું બોલવાથી જેટલી આવક થતી હતી, એટલી જ આવક ભવિષ્યના નામે દાબેલી વેચવાથી થતી હતી—પણ દાબેલી ઓછામાં ઓછું ખાઈ તો શકાતી હતી.