દૈવી કૃપાની અમર કથા

દૈવી કૃપાની અમર કથા

યત્કૃપા તમહં વન્દે 

જેની કૃપાથી અશક્ય પણ શક્ય બને છે, જેના આશીર્વાદથી જીવનની તમામ મુસીબતોનું અંત આવે છે, તે પરમ કૃપાળુ શ્રીમાધવની હું વંદના કરું છું.

ગુજરાતના ગાઢ જંગલોમાં, જ્યાં સૌરાષ્ટ્રની વનરાજી અને નર્મદાના ઉપનદીઓના કિનારે પ્રકૃતિનું અપાર સૌંદર્ય વિરાજે છે, ત્યાં એક ગર્ભવતી હરણી વસતી હતી. તેનું નામ હતું લલિતા. તેના પેટમાં નાનકડો જીવ પોતાના જન્મની પ્રતીક્ષામાં તલપાપડ હતો. લલિતા જંગલની એકાંત જગ્યાની શોધમાં ભટકતી હતી. તે જાણતી હતી કે માતૃત્વ એ જીવનનું સૌથી પવિત્ર અને કઠિન કર્તવ્ય છે. જેમ કહેવત છે કે “માતાની મમતા સામે કોઈ મુસીબત ટકી શકતી નથી.”

એક દિવસ તેને નદીના કિનારે ઊંચી અને ઘેરી ઘાસની વચ્ચે એક અદ્ભુત સ્થળ દેખાયું. ત્યાં પાણીનો મંદ સ્વર, પક્ષીઓનું મધુર ગાન અને વૃક્ષોની છાયા – બધું જ શિશુને જન્મ આપવા માટે પરફેક્ટ લાગ્યું. પરંતુ જેવી તે ત્યાં પહોંચી કે તેના શરીરમાં પ્રસવ વેદનાના તીવ્ર તરંગો ઊઠવા લાગ્યા. આકાશમાં અચાનક ઘનઘોર કાળા વાદળો છવાઈ ગયા. વીજળીના તેજસ્વી કડાકા સાથે વરસાદની પહેલી બુંદો પડવા માંડી.

લલિતાએ જમણી તરફ જોયું તો એક કુટિલ શિકારી વિક્રમ તીરનું નિશાન તેની તરફ સાધી રહ્યો હતો. તેની આંખોમાં લોભ અને હિંસાની જ્વાળા સળગતી હતી. ઘબરાઈને તે જમણી તરફ વળી તો ત્યાં એક ભૂખ્યો કેસરી સિંહ, પોતાના શિકારને ઝપટ મારવા તૈયાર બેઠો હતો. તેના દાંત પરથી લાળ ટપકતી હતી અને આંખોમાં ભૂખની આગ ધગધગતી હતી. સામે સૂકી ઘાસમાં આગ ફાટી નીકળી હતી અને પાછળ નદીના ઊંડા પાણીનો પ્રવાહ ગર્જના કરતો હતો. ચારે તરફ મૃત્યુના છાયા છવાઈ ગયા હતા.

લલિતાનું હૃદય ધબકારા મારતું હતું. તેની આંખોમાં આંસુ અને આંખોમાં ભયની છાયા હતી. પરંતુ તે જાણતી હતી કે હવે કોઈ માનવીય બુદ્ધિ કામ નહીં આવે. તે ત્યાં જ ઊભી રહી અને પોતાને સંપૂર્ણપણે પ્રભુમાં છોડી દીધી. તેનું સમગ્ર અસ્તિત્વ માતૃત્વની પવિત્ર લાગણીમાં વિલીન થઈ ગયું. તેણે આંખો મીંચી અને પોતાના અજન્મા શાવકને જન્મ આપવામાં જ લાગી ગઈ.

मूकं करोति वाचालं पङ्गुं लङ्घयते गिरिम्।
 यत्कृपा तमहं वन्दे परमानन्दमाधवम्॥

ભગવાન શ્રીકૃષ્ણની અપાર કૃપાનું વર્ણન કરે છે. જેમની કૃપા હોય તે અસંભવને પણ સંભવ બનાવી શકે છે — મૂંગો બોલી શકે, લંગડો પહાડ ચઢી શકે. આ શ્લોક ઘણી વખત ભગવદ્ગીતા ધ્યાન શ્લોકોમાં (ગીતા ધ્યાનમ્)ના ભાગરૂપે વપરાય છે અને ભક્તિમાં શ્રદ્ધા વધારે છે.

અને ત્યારે જ કુદરતનું અદ્ભુત ચમત્કાર થયું. આકાશમાં વીજળીનો તીવ્ર કડાકો થયો. તેના તેજે શિકારી વિક્રમની આંખો અંજાઈ ગઈ. તેના હાથમાંથી છૂટેલો તીર હરણીને અડક્યા વગર સીધો કેસરી સિંહની આંખમાં વાગ્યો. સિંહ દર્દથી દહાડી ઊઠ્યો અને આંધળા થઈને ઇધર-ઉધર ભાગવા લાગ્યો. વિક્રમે વિચાર્યું કે સિંહને કોઈ ઘાયલ કર્યો છે અને તે પોતે જ જીવ બચાવીને ભાગી ગયો.

ઘનઘોર વરસાદ વરસવા લાગ્યો. જંગલની આગ એક જ પળમાં બુઝાઈ ગઈ. નદીનું પાણી શાંત થયું અને જાણે સમગ્ર પ્રકૃતિએ લલિતાની મમતાને આશીર્વાદ આપ્યો. લલિતાએ સફળતાપૂર્વક એક સુંદર નાનકડા હરણશાવકને જન્મ આપ્યો. તેની આંખોમાં આનંદનાં આંસુ હતાં અને જીભથી તેના બાળકને ચાટતી હતી.

વરસાદની ધારે આગને ઠારી, 

વીજળીએ ભયને પાર કરાવ્યો. 

માતાની શ્રદ્ધા અને ભક્તિના બળે, 

માધવની કૃપાએ જીવન ઉજાવ્યો. 

જેમ કહેવત છે કે “ભગવાન જે કરે તે ભલું કરે અને જેને ભગવાન સહાય  હોય તે ક્યારેય ન મરે.” લલિતા અને તેના શાવકે નવું જીવન પામ્યું. આ કથા એક સાદા જીવનમાંથી ઉદ્ભવેલી મહાન સત્ય છે – કે જ્યારે માનવી પોતાને સંપૂર્ણપણે પરમાત્માના હાથમાં સોંપી દે છે, ત્યારે અશક્ય પણ શક્ય બને છે.

આજે પણ તે જંગલમાં લલિતા અને તેના શાવકની વાર્તા વાયુમાં ગુંજે છે અને દરેક માતાને શીખવે છે કે મમતા અને ઈશ્વર શ્રદ્ધા જ સૌથી મોટું આયુધ છે.