ఆమెకు సెలవు లేదు

ఆమెకు సెలవు లేదు --- పులిపాక రామ మోహన్

దేవికి ఉదయం ఆరు గంటలకే రోజు మొదలవుతుంది. పిల్లల టిఫిన్, భర్త మందులు, ఇంటి పనులు, ఆఫీసు పని-అన్నీ ఆమెవే.

భర్త అనారోగ్యంతో ఉద్యోగం పోగొట్టుకున్నాడు. పిల్లల అవసరాలు పెరుగుతున్నాయి. ఆఫీసులో పని ఒత్తిడి రోజురోజుకూ ఎక్కువవుతోంది.

“పాపం... ఎంత కష్టపడుతున్నావు!” అని బయటివాళ్లు జాలి చూపించినప్పుడల్లా ఆమెకు ఇంకా బాధగా ఉండేది. జాలి వద్దు. తనను తాను నిలబెట్టుకునే అవకాశం కావాలి.

ఇంట్లో పెద్ద పూజగది ఉంది. ఖరీదైన దేవుడి విగ్రహాలు, పూల అలంకరణలు, దీపాలు. పండుగలప్పుడు మరింత వైభవం.

కానీ ఇంట్లో ఎవరికీ ఎవరి మనసు చూసే తీరిక లేదు.

ఒక రాత్రి అందరూ నిద్రపోయాక సుమతి పూజగదిలో కూర్చుంది.

“దేవుడా... అందరి సమస్యలు నేనే చూసుకుంటున్నాను. మరి నా సమస్యను ఎవరు చూస్తారు?”

కన్నీళ్లు వచ్చాయి.

అప్పుడే ఆమె మనసులో ఒక ప్రశ్న మెదిలింది-

**“నువ్వు నీ బాధను చూస్తున్నావు కదా... ఆ బాధను చూస్తున్న ‘నువ్వు’ ఎవరు?”**

ఆమెకు సమాధానం తెలియదు.

కానీ ఆ ప్రశ్న ఆమెను ఆపింది.

మరుసటి రోజు నుంచి సమస్యలు మారలేదు. కానీ ఆమె మారింది. సహాయం అవసరమైనప్పుడు అడిగింది. ప్రతిదీ తన భుజాలపై వేసుకోలేదు. రోజులో కొన్ని నిమిషాలు తనతో తాను నిశ్శబ్దంగా ఉండటం నేర్చుకుంది.

ఆమెకు అర్థమైంది-

**భక్తి అంటే దేవుడిని అలంకరించడం మాత్రమే కాదు; మనసును కూడా శుభ్రం చేసుకోవడం.**

అందరికీ ఏదో ఒకరోజు సెలవు ఉంటుంది.

**ఆమెకు మాత్రం సెలవు లేదు.**

కాబట్టి ఆమె నిర్ణయించుకుంది-

**బాధ్యతల నుంచి కాదు... తనను తాను కోల్పోవడం నుంచి సెలవు తీసుకోవాలని.**

ఆ రోజు నుంచి పూజగదిలో దేవుడి అలంకరణ తగ్గింది. పూలు తగ్గాయి. దీపం మాత్రం అలాగే వెలిగేది.

కానీ ప్రతిరోజూ ఆ దీపం ముందు ఆమె కొన్ని నిమిషాలు మౌనంగా కూర్చునేది.

**ఇన్నాళ్లూ దేవుడిని చూసింది.

ఇప్పుడు మొదటిసారి తనను తాను చూడటం మొదలుపెట్టింది.**

అదే ఆమెకు దొరికిన మొదటి నిజమైన సెలవు.