మౌనంలో వలపు

మౌనంలో వలపు .... పులిపాక రామ మోహన్

సాయంత్రం పల్లెటూరి సంత సందడిగా ఉంది. చెట్టు నీడలో బైక్ మీద కూర్చుని మోహన్ తీపి పనస తొనలు తింటూ రాధ రాక కోసం దిక్కులు చూస్తున్నాడు. నోటిలోని పనస తొనల తీపి కంటే, ఆమె రాక కోసం మనసులో చెలరేగుతున్న తీపి ఆరాటమే అతనిని ముంచెత్తుతోంది.

క్షణాలు గడుస్తున్న కొద్దీ హృదయంలో తపన పెరుగుతోంది. 'ఎన్నో కాలాలుగా ఈ మౌన క్షణాల వెనుక ఎంతటి మోహాన్ని దాచుకున్నానో, ప్రణయ దాహంతో పెదవుల స్పర్శ కోసం ఎంతలా వేచి చూశానో ఆమెకు ఎలా చెప్పాలి?' అని ఆవేదన చెందాడు.

గంటన్నర గడిచినా రాధ జాడ లేదు. అసహనం పెరుగుతుండటంతో పక్కనే ఉన్న జ్యులరి దుకాణం వైపు నడిచాడు. అక్కడ చిక్కుడు గింజల ఆకారపు బంగారపు పూత దుద్దులు అతని దృష్టిని ఆకర్షించాయి. వాటిని చూస్తూ, రాధ చెవులకు అవి అలకరించబడితే ఎలా ఉంటుందో ఊహించుకున్నాడు.

ఆ ఊహలోనే -

ఆ దుద్దులు ఆమె చెవులకు ముచ్చటగా ఊగుతుంటే, దానిమ్మ గింజల్లాంటి పెదవులపై విరిసిన చిరునవ్వు మోహన్ చూపులను కట్టిపడేసింది.

అంతలో నిజంగానే రాధ ఎదురుగా నిలిచింది. ఆమె చూపుల్లో ఏళ్ల నాటి నిరీక్షణ తీరుతున్న ఆత్రుత, ప్రియుడి సాన్నిహిత్యం కోసం తపిస్తున్న ఆరాటం స్పష్టంగా కనిపించాయి. మోహన్ తననే తదేకంగా చూస్తుండిపోవడం చూసి రాధ సిగ్గుతో తలవంచింది, చెంపలు కెంపుల్లా ఎర్రబడ్డాయి. కొంటెగా నవ్వి, చుట్టూ చూసి, ఒక్క క్షణం కన్నుకొట్టి ఊరి చివర ఉన్న వెదురు పొదరింటి వైపు వేగంగా నడిచింది.

మోహన్ పెదవులపై చిరునవ్వు విరిసింది. ఆమెను అనుసరిస్తూ అతని అడుగులు పడ్డాయి.

సూర్యుడు అస్తమిస్తున్న వేళ, ఆ సంత కోలాహలానికి దూరంగా ఉన్న పొదరింటికి చేరుకున్నారు. వెదురు ఆకుల గుసగుసలు తప్ప చుట్టూ ఏ శబ్దమూ లేదు. ఇన్నాళ్లుగా ఒకరి శ్వాసలో ఒకరు విలీనం కావాలని తపించిన ఆ రెండు హృదయాలకు ఇక మాటల అవసరం లేకపోయింది.

సిగ్గును, బిడియాన్ని పక్కన పెట్టి మోహన్ రాధను ఆత్మీయంగా కౌగిలించుకున్నాడు. ఆ బిగువైన కౌగిలిలో మాటలు మాయమై మౌనపు మధుర సంభాషణలు మొదలయ్యాయి. ప్రణయ పారవశ్యంతో ఏకమైన ఆ ప్రేమికుల ఏకాంతానికి వెన్నెల కూడా మురిసిపోతూ ఆ రాత్రిపై నెమ్మదిగా పరుచుకుంది.

మామూలుగా జీవితంలో ఎన్నో రాత్రులు రావచ్చు, పోవచ్చు. ఎన్నో ముద్దులు ఇచ్చినా లభించని ఆ పరిపూర్ణమైన ప్రణయ వేడి... మమకారంతో రెండు మనసులు ఏకమైన ఆ రాత్రిలోనే వారికి లభించింది. ఆ రాత్రి వారి జ్ఞాపకాల్లో చిరస్థాయిగా నిలిచిపోతుంది.

ఆ రాత్రి వారి హృదయాల్లో మిగిలిన మధురమైన అలసట... తొడిమ తొలగించిన పనస తొనల తీపికంటే మరింత మధురంగా అనిపించింది.

బయట సంత సందడి ఎప్పుడో ముగిసింది. కానీ వారి వలపుల తోటలో మాత్రం ఆ రాత్రి పరిమళాలు ఇంకా వికసిస్తూనే ఉన్నాయి.