గ్రంథాలయం
ప్రొఫైల్
అగ్ని కణం
అగ్ని కణం
అగ్ని కణం --- పులిపాక రామ మోహన్
రాశి, మోహన్‌ల స్నేహం కాలేజీ రోజుల నుంచే.
సాయిబాబా గుడిలో జరిగే సాయంత్రపు హారతికి ఇద్దరూ తరచూ కలిసి హాజరవుతుండేవారు. హారతి ముగిసిన తర్వాత పూజారి దీపాన్ని భక్తుల వైపు తిప్పాడు; ఆ చిన్న జ్వాల క్షణం ఇద్దరి ముఖాలపై వెలుగును చల్లింది.
“ఈ మంట ఎంత చిన్నదైనా, ఎంత వెచ్చగా ఉందో!” అనేది రాశి.
మోహన్ నవ్వేవాడు.
ఆ వెచ్చదనం ఒకరోజు తన గుండెల్ని కాల్చే అగ్నిగా మారుతుందని ఆమెకు అప్పుడు తెలియదు.
కాలం గడిచింది.
ఒకరోజు మోహన్ గుడి మెట్ల మీద కూర్చుని, ప్రసాదాన్ని కళ్లకు అద్దుకుని, “రాశి… నాకు పెళ్లి కుదిరింది,” అని సంతోషంగా అన్నాడు.
ఆమె అతని వైపు చూసి నవ్వింది.
“చాలా సంతోషం.”
అంతే.
ఇంకేమీ మాట్లాడలేకపోయింది.
ఇంటికి చేరిన తర్వాత ఆ నవ్వు కన్నీళ్లుగా మారింది. ఎప్పుడో తనకు ఆనందం ఇచ్చిన ప్రతి జ్ఞాపకం ఇప్పుడు గుండెల్లో నిప్పులా పడుతోంది.
అదే ప్రేమ… నిన్న అమృతం. ఈ రోజు హాలాహలం.
ఆ రాత్రి ఆమెకు నిద్ర రాలేదు.
మరుసటి సాయంత్రం మళ్లీ సాయిబాబా గుడికి వెళ్లింది.
హారతి ముగిసింది. పూజారి దీపాన్ని పక్కన పెట్టాడు. నూనె దాదాపు అయిపోయింది. ఒత్తి చివర ఒక చిన్న అగ్ని కణం మాత్రం ఇంకా వణుకుతోంది.
రాశి దానినే చూస్తూ నిలబడిపోయింది. భక్తులంతా వెళ్లిపోయారు.
రోజూ వారిని గమనించే పూజారి ఆమె దగ్గరకు వచ్చి,
“అమ్మా…”
అని ఆగి, ఆ మంట వైపు చూపించాడు.
“ఈ మంటను చూడు. నూనె ఉన్నంతవరకూ అది వెలుగుతుంది. నూనె అయిపోతే ఆరిపోతుంది. కానీ మంట వెలిగించిన వెలుగు మాత్రం నీలో మిగిలిపోతుంది.”
రాశి ఏమీ మాట్లాడలేదు.
పూజారి అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయాడు.
ఆ చిన్న మంటను చూస్తూనే రాశి మనసులో ఒక ప్రశ్న మెదిలింది—
“మోహన్ వెళ్లిపోయాడనే బాధా… లేక ‘మోహన్ నాది’ అనే భావం పోయిన బాధా?”
సమాధానం రాలేదు.
కానీ ఆ ప్రశ్న మాత్రం ఆమెను విడిచిపెట్టలేదు.
రోజులు గడిచాయి.
మోహన్ జ్ఞాపకం పోయలేదు. కన్నీళ్లు కూడా పూర్తిగా ఆగలేదు. కానీ ఆమె వాటి నుంచి పారిపోవడం మానేసింది.
బాధను చూసింది.
కోరికను చూసింది.
జ్ఞాపకాన్ని చూసింది.
అన్నీ వచ్చి పోతున్నాయి.
ఒకరోజు ఆమెకు అర్థమైంది—
“మంట తనను కాల్చడం లేదు. తాను దానితో తనను కలిపేసుకున్నప్పుడే కాలుతోంది.”
ఆమె మోహన్‌ను మర్చిపోలేదు.
నెలలు గడిచాయి. రాశి మెల్లగా తన జీవితంలోకి తిరిగి వస్తున్న రోజులవి.
మోహన్ జ్ఞాపకం పూర్తిగా పోలేదు. కానీ అది ఇక గాయం కాదు.
ఒక సంధ్య సమయంలో స్నేహితురాలితో కలిసి గార్డెన్‌లో కాఫీ తాగుతూ కూర్చుంది. టేబుల్ మీద ఉన్న నోట్‌బుక్‌ను స్నేహితురాలు ఆసక్తిగా తెరిచింది.
మొదటి పేజీలో ఇలా రాసి ఉంది—
“ప్రేమ అగ్నిలాంటిది.
వెలుగునిస్తుంది… వెచ్చదనాన్ని ఇస్తుంది…
అదే క్షణంలో కాల్చగలదు కూడా.
కానీ ‘నేను’, ‘నాది’ అనే ఇంధనం కరిగిపోయినప్పుడు,
మిగిలేది కాల్చే అగ్ని కాదు;
మనలో ఎప్పటినుంచో వెలుగుతున్న జ్యోతి.”
--- రాశి
స్నేహితురాలు నోట్‌బుక్ మూసి రాశి వైపు చూసింది.
“ఇంట్లో నీకు సంబంధాలు చూస్తున్నారు కదా?”
కొన్ని క్షణాలు ఆగి అడిగింది—
“మళ్లీ ఎవరినైనా ప్రేమించడానికి భయంగా లేదా?”
రాశి చిరునవ్వు నవ్వింది.
దూరంగా, ఆ సాయంత్రపు వెలుగులో ఒక చిన్న దీపం వెలుగుతోంది.
రాశి ఆ దీపం వైపు చూసింది.
స్నేహితురాలు కూడా తల తిప్పి చూసింది. రాశి ఏం ఆలోచిస్తుందో ఆమెకు అర్థం కాలేదు.
మంట అదే.
కానీ దాన్ని చూసే కళ్ళు మారాయి.
రాశి మెల్లగా చెప్పింది—
“లేదు. ఈసారి ప్రేమను కోల్పోతానేమోనని భయపడను. ఎందుకంటే ప్రేమ అంటే ఎవరో ఒకరిని నా సొంతం చేసుకోవడం కాదని తెలుసుకున్నాను.”
స్నేహితురాలు కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉంది.
తర్వాత రాశిని ఆప్యాయంగా ఆలింగనం చేసుకుంది.
“ఈ రోజు నువ్వు నాకు ఒక కొత్త జీవిత సత్యం చెప్పావు,” అంది.
