గ్రంథాలయం
ప్రొఫైల్
స్వర్గం ఎక్కడుంది?
స్వర్గం ఎక్కడుంది?
*స్వర్గం ఎక్కడుంది?* -- పులిపాక రామ మోహన్
మోహన్ రామ్ కు జీవితంలో ఏ లోటూ లేదు.
మంచి ఉద్యోగం. సొంత ఇల్లు. కారు. ఇంట్లో ఏసీ. చేతిలో ఎప్పుడూ తాజా మొబైల్. ఉదయం కాఫీ నుంచి రాత్రి భోజనం వరకు అన్నీ అతని సౌకర్యానికి తగ్గట్టే ఉండేవి.
అయినా అతనికి ఏదో లోటుగానే అనిపించేది.
“ఈ ఏసీ అసలు సరిగ్గా చల్లగా చేయడం లేదు.”
“ఈ మొబైల్ కూడా పాతదైపోయింది. కొత్త మోడల్ వచ్చేసింది.”
“మన కారు కన్నా శేఖర్ కారు ఎంత బాగుందో చూశావా?”
అతని భార్యకు ఇవన్నీ వినడం అలవాటైపోయింది. పెద్దగా సమాధానం చెప్పేది కాదు.
ఒకరోజు ఆఫీసు నుంచి ఇంటికి వస్తుండగా భారీ వర్షం మొదలైంది. రోడ్డు మొత్తం నీటితో నిండిపోయింది. కారు ముందుకు కదలడం కష్టమైంది.
రోడ్డుపక్కన ఒక చిన్న ఇల్లు కనిపించింది.
టిన్ పైకప్పు. గోడల మీద తేమ మరకలు. తలుపు పక్కన ఒక బిందె. చిన్న వరండాలో పాత కుర్చీ.
వర్షం తగ్గే వరకు అక్కడ ఆగుదామని మోహన్ రామ్ కారు ప్రక్కన పెట్టాడు.
“లోపలికి రండి సార్. బయట ఎందుకు నిలబడతారు?” అని ఆ ఇంటి యజమాని పిలిచాడు.
మోహన్ రామ్ లోపలికి వెళ్లాడు.
ఇల్లు చిన్నదే. కానీ ఆ ఇంట్లో ఏదో ప్రశాంతత ఉంది.
ఒక మూలలో పిల్లలు పుస్తకాలు చదువుతున్నారు. ఇంకో మూలలో పాత మొబైల్ చార్జింగ్‌లో ఉంది. గోడకు ఆనించి ఉన్న సైకిల్‌కు ఎన్నో సంవత్సరాల వయసున్నట్టుంది.
కొద్దిసేపటి తర్వాత ఆ ఇంటి ఆవిడ ఒక గ్లాసు వేడి టీ తీసుకొచ్చింది.
“ఇంట్లో ఇంకేమీ లేదు సార్. టీ తాగండి.”
“ధన్యవాదాలు.”
మోహన్ రామ్ టీ తీసుకున్నాడు.
ఆమె వెళ్లిపోయిన తర్వాత అతను ఆ ఇంటిని మరోసారి చూశాడు.
“మీకు ఇన్ని కష్టాలు ఉన్నా... మీరు ఇంత ప్రశాంతంగా ఎలా ఉంటారు?”
అతని ప్రశ్నకు ఆ వ్యక్తి నవ్వాడు.
“కష్టాలు లేవని కాదు సార్. ఉన్నాయి.”
కాసేపు ఆగి అన్నాడు-
“కానీ మాకు ఉన్నదానికంటే లేనిదాన్ని లెక్కపెట్టే అలవాటు లేదు.”
మోహన్ రామ్ ఏమీ మాట్లాడలేదు.
ఆ ఇంట్లో ఉన్న చిన్న పిల్లవాడు పాత మొబైల్ తీసుకున్నాడు.
“నాన్నా, చార్జ్ అయింది.”
“అయితే చదువు అయిపోయాక పెట్టు. రేపు స్కూల్‌కు కావాలి.”
అంతే.
పిల్లవాడు మళ్లీ పుస్తకం తెరిచాడు.
మోహన్ రామ్ కు తన ఇంట్లో జరిగిన ఒక సంఘటన గుర్తొచ్చింది.
కొత్త మొబైల్ కొని మూడు నెలలు కూడా కాకముందే, “ఇది పాత మోడల్ అయిపోయింది” అని తాను భార్యతో గొడవపడ్డాడు.
అతని చూపు మళ్లీ ఆ పాత మొబైల్ మీద పడింది.
కొద్దిసేపటి తర్వాత మోహన్ రామ్ అడిగాడు-
“మరి... ఆ నలుగురు ఏమనుకుంటారు అని ఆలోచన చేయరా?”
ఆ ప్రశ్న తన నోటి నుంచి ఎందుకు వచ్చిందో అతనికే అర్థం కాలేదు.
ఆ వ్యక్తి నవ్వాడు.
“ఆ నలుగురు గురించి మేము పట్టించుకోము సార్. మేము ఉన్నదాంట్లో ఉంటున్నాము. మేము తప్పు చేయడం లేదు.”
ఆ మాట మోహన్ రామ్ మనసులో ఎక్కడో ఆగిపోయింది.
కొంతసేపటికి వర్షం తగ్గింది.
మోహన్ రామ్ లేచి బయటకు వచ్చాడు.
“ధన్యవాదాలు.”
“దేనికి సార్?”
మోహన్ రామ్ ఏమీ చెప్పలేదు.
కారులో కూర్చున్నాడు.
ఇంటికి బయలుదేరాడు.
***
ఆ రాత్రి ఇంటికి వచ్చిన తర్వాత కూడా ఆ చిన్న ఇల్లు అతని మనసులోంచి పోలేదు.
బట్టలు మార్చుకుని ఏసీ ఆన్ చేశాడు.
గది చల్లబడింది.
కానీ అతని మనసులో మాత్రం ఆ ఇంటి పైకప్పు కనిపించింది.
కుళాయి తిప్పాడు.
నీరు ధారగా వచ్చింది.
అతనికి బయట ఉన్న ఆ చిన్న బిందె గుర్తొచ్చింది.
భార్య భోజనం వడ్డించింది.
అతనికి ఆ ఇంటి ఆవిడ మాట గుర్తొచ్చింది-
“ఈరోజు తినడానికి అన్నం ఉంది.”
అతను మౌనంగా భోజనం చేశాడు.
సాధారణంగా భోజనం చేస్తూనే మొబైల్ చూస్తాడు. ఆ రోజు మాత్రం మొబైల్‌ను పక్కన పెట్టాడు.
అతని చూపు భార్య మీద పడింది.
పిల్లలు తమలో తాము మాట్లాడుకుంటున్నారు.
ఇంతకాలం ఇవన్నీ తనకు సాధారణంగానే కనిపించాయి.
ఆ రోజు మాత్రం ఏదో కొత్తగా అనిపించింది.
అతను తనలో తానే అనుకున్నాడు-
*“ఇవన్నీ నాకు ఇన్ని సంవత్సరాలుగా ఉన్నాయి. మరి నేను ఎందుకు సంతోషంగా లేను?”*
సమాధానం వెంటనే రాలేదు.
కానీ ఒక విషయం మాత్రం అర్థమైంది.
తన దగ్గర ఉన్నదాన్ని ఆస్వాదించేలోపే, తన దగ్గర లేనిదాని గురించి ఆలోచించడం తనకు అలవాటైపోయింది.
పక్కింటి ఇల్లు పెద్దది.
శేఖర్ కారు ఖరీదైనది.
ఇతరుల మొబైల్ కొత్తది.
ఎవరికి ఎంత ఉందో లెక్కపెట్టాడు.
తన దగ్గర ఎంత ఉందో మాత్రం ఎప్పుడూ లెక్కపెట్టలేదు.
ఆ రాత్రి చాలా సేపు నిద్రపట్టలేదు.
“నాకు ఉన్నదాన్ని గుర్తించడం సరిపోతుందా?”
అతని మనసులో మరో ప్రశ్న వచ్చింది.
“లేకపోతే... నా ఆలోచనలు, నా మాటలు, నా ప్రవర్తన కూడా మారాలా?”
ఆ ప్రశ్నకు మాత్రం అతనికి సమాధానం చెప్పాల్సిన అవసరం రాలేదు.
***
మరుసటి రోజు ఆఫీసులో ఒక చిన్న సంఘటన జరిగింది.
సహోద్యోగి చేసిన పనిలో తప్పు వచ్చింది.
మోహన్ రామ్ కు కోపం వచ్చింది.
అతను ఏదో అనబోతూ ఆగిపోయాడు.
నిన్నటి ఆ చిన్న ఇంటి పిల్లవాడు గుర్తొచ్చాడు.
పాత మొబైల్‌ను అతను ఫిర్యాదు లేకుండా ఎలా ఉపయోగిస్తున్నాడో గుర్తొచ్చింది.
మోహన్ రామ్ కాసేపు మౌనంగా ఉండి-
“పర్లేదు. మనం కలిసి సరిచేద్దాం.” అన్నాడు.
ఆ సహోద్యోగి ఆశ్చర్యంగా అతని వైపు చూశాడు.
మోహన్ రామ్ కే తన మాటలు కొత్తగా అనిపించాయి.
***
రోజులు గడిచాయి.
మోహన్ రామ్ ఒక్కరోజులో మారిపోలేదు.
కానీ చిన్న చిన్న మార్పులు మొదలయ్యాయి.
కారు నడుపుతూ పక్కనున్న కారుతో పోల్చుకోవడం తగ్గింది.
మొబైల్‌లో కొత్త మోడల్స్ చూడటం తగ్గింది.
ఇంట్లో ఏదైనా చిన్న అసౌకర్యం వచ్చినప్పుడు వెంటనే కోపపడకుండా ఉండటం మొదలుపెట్టాడు.
అన్నింటికంటే ముఖ్యంగా-
*“ఆ నలుగురు ఏమనుకుంటారు?”*
అనే ప్రశ్న తనలో ఎప్పుడు పుడుతుందో గమనించడం మొదలుపెట్టాడు.
ఒకరోజు ఆఫీసులో బాస్ ఒక విషయం చెప్పాడు.
“కంపెనీలో ఖర్చులు తగ్గించే పనిలో భాగంగా కొన్ని టీమ్‌లను రీస్ట్రక్చర్ చేస్తున్నారు. ఎవరి టీమ్ ఎలా మారుతుందో ఇప్పుడే చెప్పలేం.”
అందరూ ఆందోళన చెందారు.
మోహన్ రామ్ కూడా ఆలోచించాడు.
కానీ ఆ రోజు మొదటిసారి అతను తనలో తానే అన్నాడు-
*“ఏం జరుగుతుందో నాకు తెలియదు. కానీ ఇప్పుడు ఉన్న పని మాత్రం నేను బాగా చేస్తాను.”*
***
కొన్ని వారాల తర్వాత ప్రమోషన్ లిస్ట్ వచ్చింది.
మోహన్ రామ్ పేరు అందులో లేదు.
నిజానికి ఆ ప్రమోషన్ తనకే వస్తుందని అతనికి అనిపించింది.
కొద్దిసేపు బాధపడ్డాడు.
గతంలో అయితే ఆ రోజు ఇంట్లో కూడా చిరాకు చూపేవాడు. బాస్ ను తప్పుపట్టేవాడు. సంపత్ మీద అసూయపడేవాడు.
ఆ రోజు మాత్రం కుర్చీలో కాసేపు నిశ్శబ్దంగా కూర్చున్నాడు.
తర్వాత కంప్యూటర్ తెరిచి తన పని కొనసాగించాడు.
సాయంత్రం ఇంటికి వెళ్లి భార్య అడిగింది-
“ఏమైంది? ఏదో మూడ్‌లో ఉన్నావు.”
“ప్రమోషన్ రాలేదు.”
“అయ్యో!”
“బాధగా ఉంది. కానీ అంతే.”
ఆమె అతని వైపు చూసింది.
మోహన్ రామ్ చిరునవ్వు నవ్వాడు.
“రేపు ఆఫీసుకు వెళ్లాలి కదా!”
***
ఒకరోజు కాఫీ షాప్‌లో మోహన్ రామ్ తన బాస్ తో కూర్చున్నప్పుడు, బాస్ అడిగాడు-
“మోహన్ రామ్, నీలో చాలా మార్పు గమనించాను. ఏమిటి కారణం?”
మోహన్ రామ్ మొత్తం కథ చెప్పలేదు.
కేవలం ఆ రోజు వర్షంలో విన్న రెండు మాటలు చెప్పాడు.
“మాకు ఉన్నదానికంటే లేనిదాన్ని లెక్కపెట్టే అలవాటు లేదు.”
“ఆ నలుగురు గురించి మేము పట్టించుకోము. మేము ఉన్నదాంట్లో ఉంటున్నాము. మేము తప్పు చేయడం లేదు.”
బాస్ కాసేపు అతని వైపు చూసి నవ్వాడు.
“గుడ్.”
అని చెప్పి వెళ్లిపోయాడు.
***
మరో రెండు నెలలు గడిచాయి.
ఒక ఉదయం కంపెనీలో ఉద్యోగాల కోత ప్రకటించారు.
ఆ జాబితాలో బాస్ పేరు ఉంది.
సంపత్ పేరు కూడా ఉంది.
ఆఫీసులో ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.
సాయంత్రం బాస్ తన బ్యాగ్ సర్దుకుని బయటకు వస్తూ మోహన్ రామ్ దగ్గరకు వచ్చాడు.
కొద్దిసేపు ఏమీ మాట్లాడలేదు.
తర్వాత చిరునవ్వుతో అన్నాడు-
“మోహన్ రామ్... ఆ రోజు నువ్వు చెప్పిన రెండు మాటలు గుర్తున్నాయి.”
మోహన్ రామ్ మౌనంగా చూశాడు.
“అప్పుడు అవి ఒక మంచి మాటలాగానే అనిపించాయి.”
కాసేపు ఆగి అన్నాడు-
“ఇప్పుడు వాటి అర్థం తెలుస్తోంది.”
మోహన్ రామ్ ఏమీ మాట్లాడలేదు.
బాస్ అతని భుజం మీద చేయి వేసి-
“నాకు ప్రమోషన్‌లు వచ్చాయి. జీతాలు పెరిగాయి. పదవి వచ్చింది. ఇప్పుడు ఇవన్నీ పోయాయి.”
అతను చిన్నగా నవ్వాడు.
“కానీ నువ్వు ప్రమోషన్ కోల్పోయిన రోజున కూడా నీ పని మాత్రం కోల్పోలేదు.”
కాసేపు ఆగి-
“నీ పరిస్థితి మారలేదు మోహన్ రామ్. పరిస్థితిని చూసే నీ విధానం మారింది.”
అని చెప్పి బయటకు వెళ్లిపోయాడు.
మోహన్ రామ్ కొద్దిసేపు అక్కడే నిలబడ్డాడు.
కిటికీ బయట నగరం యథావిధిగా పరుగెడుతోంది.
అదే రోడ్లు.
అదే భవనాలు.
అదే జీవితం.
కానీ వాటిని చూసే అతని చూపు మాత్రం అప్పటికే మారిపోయింది.
ఆ రాత్రి ఇంటికి వెళ్లి కిటికీ దగ్గర నిలబడ్డాడు.
ఏసీ నడుస్తోంది.
కుళాయి నుంచి నీరు వస్తోంది.
వంటగదిలో భోజనం సిద్ధంగా ఉంది.
భార్య పిల్లలు తమ పనుల్లో ఉన్నారు.
అతను మెల్లగా నవ్వుకున్నాడు.
ఒకప్పుడు ఇవన్నీ తనకు సాధారణంగా కనిపించేవి.
ఇప్పుడు మాత్రం ఒక్కొక్కటి ఒక వరంలా అనిపిస్తున్నాయి.
అతను తనలో తానే అనుకున్నాడు-
**“స్వర్గం ఎక్కడుందో నాకు ఇంకా తెలియదు.
కానీ నా దగ్గర ఉన్నదాన్ని చూడకుండా, లేనిదాని కోసం పరుగెత్తుతూ నా జీవితాన్నే నరకంగా మార్చుకున్నాను.”**
కాసేపు ఆగాడు.
తర్వాత మరో ఆలోచన వచ్చింది-
**“జీవితం మనకు ఏమి ఇస్తుందో అసలు మన చేతిలో ఉండచ్చు - ఉండకపోవచ్చు.
కానీ దేనినైనా ఎలా స్వీకరించాలో మాత్రం మన చేతిలో ఉండొచ్చు.”**
బహుశా...
*స్వర్గాన్ని వెతకడం కంటే, మన ఆలోచనలతో మనమే నరకాన్ని సృష్టించుకోవడం. ఎక్కడ ఆపాలో తెలుసుకోవడమే ఆధ్యాత్మిక ప్రయాణానికి మొదటి అడుగు.*
***
