రగిలే గాయం

అనుకున్నదొక్కటి... అయినది మరొకటి,
చేతి రేఖల్లో ఇమడని కాలం
ఏ మాయాజాలం విసిరిందో గానీ...
కళ్ల ముందే అల్లుకున్న కలలన్నీ
పగిలిన అద్దంలా చెదిరిపోయిన వేళ,
గుండె లోతుల్లో ఏదో తెలియని నిశ్శబ్ద శూన్యం.
పట్టుకున్న గతాన్ని వదిలేయలేక,
ఎదురుగా ఉన్న శూన్యాన్ని భరించలేక,
అయోమయపు సుడిగుండంలో
శ్వాస కూడా భారమై నిలిచిన క్షణాలు...
ఎన్నో నిద్రలేని రాత్రుల కన్నీటి సాక్ష్యాలు.
చేతిదాకా వచ్చి జారిపోయిన ఆశలు,
కళ్ల ముందే ఆవిరైపోయిన కోరికలు...
మనిషిని నిలువునా కుంగదీసేవే కావచ్చు,
కానీ... ఆగిన చోటే జీవితం ముగిసిపోదు కదా!
రాలిపడిన ప్రతి ఆకూ నేలకు భారమైపోదు,
రేపటి వసంతానికి అది ఎరువై చిగురిస్తుంది.
మూసుకుపోయిన తలుపులు అంతానికి సంకేతం కాదు,
కొత్త దారులను సృష్టించుకోమనే మౌన పిలుపు!
ఓటమి అనేది ఆగిపోవడానికి సాకు కాదు...
నీలోని బలాన్ని నీకే పరిచయం చేసే కఠిన పాఠం.
ఎదురుదెబ్బ అనేది వెనక్కి తగ్గడానికి కాదు,
ఆత్మవిశ్వాసపు అగ్నిని రాజేసే నిప్పురవ్వ.
పోయిన దానికై విలపిస్తూ కాలం గడిపితే
ఓటమి మనల్ని బానిసను చేస్తుంది...
రగిలే కడుపుమంటనే పట్టుదలగా మార్చుకుంటే
ఈ లోకమే మన సంకల్పానికి తలవంచుతుంది!
కష్టాల కారుమబ్బులు ముసురుకున్నాయని
నింగిలోని భానుడు ఉదయించడం ఆపలేదు కదా?
అలల తాకిడికి భయపడి తీరంలోనే ఆగిపోతే
ఎప్పటికీ నడిసముద్రపు ముత్యాలు దక్కవు కదా!
గాయపడిన ప్రతీసారీ మరింత ధైర్యంగా నిలబడు,
చీకటి ఎంత గాఢంగా ఉంటే... ఉషోదయం అంత దగ్గరలో ఉన్నట్టే!
కన్నీళ్లను బలహీనతగా మార్చుకోకు,
అవే నీ విజయానికి తొలి మెట్లు కావాలి.
అందుకే నేస్తం...
కళ్లలోని తడిని తుడుచుకుని ఒక్కసారి పైకి చూడు,
నీ ఆశయమే నీకు శ్వాస కావాలి,
నీ లక్ష్యమే నీకు లోకం కావాలి.
నిన్నటి గాయాలను దాటుకుంటూ ముందుకు సాగు...
రేపటి వెలుగుల సింహాసనంపై నీదే గెలుపు సంతకం!