నిశ్శబ్ద యుద్ధం

నడుస్తున్నది పాదాలు కావు… నిట్టూర్పుల ప్రవాహం,
మోస్తున్నది దేహం కాదు… బతుకు దించిన భారాల పర్వతం.
వెలుగును అరువు తెచ్చుకోలేని నడిరేయి ఒడిలో,
కన్నీటి చుక్కలైనా రాలడానికి అనుమతి లేని కరకు లోకంలో—
మనిషిగా నిలబడటమే ఒక అగ్నిపరీక్ష!
పొద్దుపొడుపున మొగ్గతొడిగే ఆశలకు
సాయంత్రానికల్లా శవపరీక్షలు జరిగే వీధులివి.
చెమట చుక్కలకి చిల్లర నాణేలతో వెలకట్టే సమాజంలో,
రక్తం మరిగి రగిలే ఆవేదనను
ఎవరి అంతరాత్మ అయినా ఎన్నడైనా గుర్తించిందా?
అరచేతి రేఖల్లో అదృష్టాన్ని వెతుక్కోవడం అబద్ధం…
పనిముట్లతో అరిగిపోయిన వేళ్ల కాయల్లోనే
ఈ నేలమీద బతుకు అసలు నిజాలు దాగెను.
తోటి మనిషి విసిరే ఎకసక్కపు జాలి వద్దు,
అహంకారంతో జారవిడిచే దయ అంతకన్నా వద్దు.
గుండె లోపల పగిలిన కలల గాజుముక్కల చప్పుడు
ఏ గగనానికీ వినిపించదు.
గొంతులోనే ఆవిరైపోయిన మూగ రోదన
ఏ రాతి గోడలకూ తాకదు.
ఈ అంతులేని శూన్యంలో నలిగిపోతూనే,
తన్నుతాను వెతుక్కునే ప్రయాణమే జీవనం.
కాలం వేసే కొరడా దెబ్బలకు
చర్మం కందిపోయినా… చూపుల్లోని కాంతి ఆరదు.
అవమానాల పెనుతుఫానులు ఎదురొచ్చి తాకినా,
ఆత్మగౌరవం తలవంచని ఒకే ఒక్క నిశ్చయం చాలు—
మృత్యువు వాకిట్లోనైనా మళ్లీ జీవాన్ని మొలకెత్తించడానికి!
కలలు కూలిన శిథిలాల నడుమ కూర్చుని
విధిని శపించే క్షణాలు ఇక చెల్లవు.
గాయపడిన ప్రతి అడుగూ
రేపటి నడకకు ఒక దిక్సూచి కావాలి.
రాలిన నెత్తుటి చుక్కలే
ముళ్లబాటపై విప్లవ విత్తనాలుగా మారాలి.
ఎందుకంటే—
మనిషి అంటే గాలికి కొట్టుకుపోయే ఎండుటాకు కాదు,
కోటి ఆటుపోట్లను గుండెల్లో దాచుకుని,
సమస్త చీకట్లను చీల్చుకుంటూ
తన ఉనికిని తానే సృష్టించుకునే అనంత తేజోకిరణం!.