પર્ણ

એક પાનને લાગ્યો વૃક્ષ સાથે લગાવ,

ખર્યા પછી વિવરે વૃક્ષની નિકટ,

શોધે પોતાનુ અસ્તિત્વ ડાળી પર,

કયાં લગી નિહાળે એક ટસે વૃક્ષ ને-

પર્ણોની તો વૃતિ જ ખરવાની!!

કયાં લગી બાંધે લાગણી!

ખરવું એજ નિયમ,

છે સાંનિધ્ય સદેવ પાનખર પછી કાયમ છે વસંત !

તુ જ આવશે નવી ફોરમ લઈને ઙાળી એ .