ତୁମେମୟ ସ୍ବପ୍ନ

ବ୍ୟସ୍ତତା ଭିତରେ ବି

ଥରେ ଆଖି ବୁଜିଦେଲେ

ସହରର ସବୁ କୋଳାହଳ ଉଭେଇ ଯାଏ...

ଆଉ ନିଶବ୍ଦରେ ଝରିପଡ଼େ

ସେଇ ଗୋଟିଏ ନାଁ ।

ରାତିର କଳା କାନ୍ଥରେ

ଆଙ୍କିହୋଇଯାଏ ଗୋଟିଏ ଛାଇ

ଯାହାର ସ୍ପର୍ଶରେ

ଅପୂର୍ଣ୍ଣ କାହାଣୀ ବି ଗୀତ ହୋଇଯାଏ ।

ତୁମେ କୌଣସି ଜଟିଳ କବିତା ନୁହଁ

ନା’ କୌଣସି ଅପହଞ୍ଚ ଜୋସ୍ନା...

ତୁମେ ତ ସେଇ ସହଜ ସତ୍ୟ

ଯାହାକୁ ମୁଁ ନିଜ ଭିତରେ ଜୀଇଁବାକୁ ଚାହେଁ ।

ଟିକିଏ ହସ

ଟିକିଏ ନୀରବତା

ଆଉ ସେଇ ଅସୁମାରୀ ଭାବନାର ନଈ...

ସବୁଠି କେବଳ ତୁମର ହିଁ ଛାପ ।

ପ୍ରଶ୍ନ ନାହିଁ, ସର୍ତ୍ତ ନାହିଁ

ବାସ୍, ନିଶ୍ୱାସର ସେପାଖେ

ଗଢ଼ା ହୋଇଥିବା ଏକ ନିଜସ୍ୱ ପୃଥିବୀ

ଯେଉଁଠି ଆଖି ଖୋଲିଲେ ବି ତୁମେ

ଆଉ ବୁଜିଦେଲେ...

ସବୁକିଛି ତୁମେମୟ ।