Hurry up! before its gone. Grab the BESTSELLERS now.
Hurry up! before its gone. Grab the BESTSELLERS now.

Lipi Sahoo

Action Crime Inspirational


4.8  

Lipi Sahoo

Action Crime Inspirational


ସି.ଆଇ.ଡି. ବାବା

ସି.ଆଇ.ଡି. ବାବା

6 mins 347 6 mins 347

ସହରର ରାଜରାସ୍ତା । ଅନେକ ଭିଡ଼ । ଘୁଁ ଘାଁ ଗାଡ଼ି ମଟରର ଶବ୍ଦ । ଅଣନିଃଶ୍ବାସୀ ହେଇ ଧାଉଁ ଥିବା ଲୋକମାନେ , ଜୀବନ ଜୀବିକା ପାଇଁ । କଂକ୍ରିଟ ସହର ଭିତରେ ଧୀରେଧୀରେ ହୃଦୟ ବି ସିମେଣ୍ଟ ପରି ଟାଣ ହେବାକୁ ଲାଗିଲାଣି । ସମୟ ଯେମିତି ଘୂରିବୁଲୁଛି ଘଣ୍ଟା ଚାରିପାଖେ ସେମିତି ମଣିଷ ମାନେ ଘୂରିବୁଲୁଛନ୍ତି ନିଜ ତିଆରି ପରିଧି ଭିତରେ । ସେମାନଙ୍କ କକ୍ଷପଥରେ ଯଦି କହି ଅବାଞ୍ଛିତ ପଶିଆସେ ବିରକ୍ତି ର ଶୀକାର ହେବା ସ୍ବଭାବିକ । ଠିକ୍ ସେମିତି ବେଳେବେଳେ ଏଇ ପାଗଳ ରାଜରାସ୍ତା ଭିତରକୁ ପଶିଆସେ । ଠିକଣାବିହୀନ ଚିଠି ପରି ଏଣେତେଣେ ଘୂରି ବୁଲେ । ସହରର ଗତି ଅସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବେ ଧିମା ହେଇଯାଏ । ପୋଲିସ କୁ ନାକାନ୍ତ କରାଏ । ଅନେକ ସମୟ ଯାଏଁ ଛକାପଞ୍ଝା ଖେଳଚାଲେ । କେହି କେହି ବିରକ୍ତି ରେ ନାଶିକା କୁଞ୍ଚନ କରନ୍ତି ତ କେହି କେହି ଏହି ଦୃଶ୍ୟ କୁ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି । ହେଲେ ସମସ୍ତ ଙ୍କ ମନରେ ଗୋଟିଏ ପ୍ରଶ୍ନ ୟେ ପାଗଳ କିଏ ???


                      ସବୁ ପାଗଳଙ୍କ ପରି ୟାର ପୋଷାକ ପରିଚ୍ଛଦ ଗତାନୁଗତିକ । ଫିକା ହଳଦିଆ ରଙ୍ଗର ସାର୍ଟ । ସେଥିରେ ଚିନି ଚାରିଟା କଣା । ଝର୍କା ସେପାଖୁ ଉଙ୍କିମାରୁଥିବା ଛୋଟ ପିଲାଟିଏ ଭଳି ତା'ର କ୍ଷୀଣ ଶରୀର ସେଇ କଣାବାଟୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ବାରିହୁଏ । ଦୁଇ ତିନୋଟି ବୋତାମ ମାରିଥାଏ ସେ ବି ଉପର ତଳ କରି ଅନଭିଜ୍ଞ ଶିଶୁ ଟିଏ ପରି । ଫିକା ପାଉଁଶିଆ ରଙ୍ଗର ପ୍ୟାଣ୍ଟ । ମଇଳାର ଆସ୍ତରଣ ଯମି ମାଟିଆ ରଙ୍ଗ ର ଭ୍ରମ ସୃଷ୍ଟି କରେ । ତା'ର ସମ୍ବଳ କହିଲେ ଗୋଟିଏ କମ୍ବଳ । ସବୁବେଳେ କାନ୍ଧରେ ପଡ଼ିଥାଏ । ସେଟା ବି ତା'ର ନିଜସ୍ଵ ନୁହେଁ ବୋଲି ବେଶ୍ ଅନୁମାନ କରିହୁଏ । କୌଣସି ବଦାନ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତି ର ଦାନ ନିଶ୍ଚିତ । ଲମ୍ବା ବାଳ , ବର ଓହୋଳ ପରି ଝୁଲି ମୁହଁ କୁ ଅଧା ଘୋଡେ଼ଇ ରଖିଥାଏ । ସେ ଜଟା ସବୁ ଏକ ତପସ୍ୱୀ ର ଭ୍ରମ ସୃଷ୍ଟି କରେ । ସେ ସିଆଇଡିବାବା ନାମରେ ପରିଚିତ । ୟେ ନାମ ତାକୁ କିଏ କେବେ ଦେଲା ?? ସେ ଇତିହାସ ସମସ୍ତ ଙ୍କୁ ଅଜ୍ଞାତ । ଲୋକବିଶ୍ଵାସ ସେ ଗୋଟେ ସିଆଇଡି ସହର ଉପରେ ନଜର ରଖିବା ପାଇଁ ଏମିତି ବେଶ ହୋଇ ବୁଲେ । ହେଲେ ୟେ କଥାରେ କେତେ ସତ୍ୟତା ଅଛି , ସେ ବିଷୟରେ କେହି ପରୀକ୍ଷା କରି ନାହାଁନ୍ତି କି କାହାରି ଉତ୍ସାହ ବି ନାହିଁ । 

                      ବେଳେ ବେଳେ ପିଲାମାନେ ତା ପଛରେ ପଡ଼ି ଯାଆନ୍ତି । ତାକୁ ଚିଡାନ୍ତି , ତା'ର କମ୍ବଳ ଟାଣନ୍ତି , ଗୋଡ଼ି ବି ପକାନ୍ତି । ସେ ଅଶ୍ରବ୍ୟ ଭାଷାରେ ଗାଳିକରେ । ସେମାନଙ୍କୁ ପିଟିବାକୁ ଗୋଡାଏ । ୟେ ଖେଳ ଏମିତି ଚାଲେ ଯେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କେହି ବଡଲୋକ ଆସି ପିଲାମାନଙ୍କୁ ନ ଅଟକେଇଛନ୍ତି । ଏଇଟା ଗୋଟେ ଖୁସି । ସେ ପାଗଳ ବି ଏଇ ଖେଳକୁ ବେଶ୍ ଉପଭୋଗ କରେ ତା'ର ଆଚରଣରୁ ବାରି ହେଇପଡେ । ନିହାତି ନିଃସଙ୍ଗ ଜୀବନରେ ଅଚାନକ କେହି ଯଦି ଆସି ପାଦଥାପେ ଯେଉଁ ଉନ୍ମାଦନା ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ ଠିକ୍ ସେମିତି ଏଇ ପାଗଳ କୁ ପିଲାମାନେ ଆହୁରି ଉନ୍ମାଦିତ କରି ପକାନ୍ତି । କାହିଁ କେତେ ବର୍ଷ ଧରି ଏଇ ଧାରା ଚାଲିଚି କହିବା କଷ୍ଟକର ବ୍ୟାପାର । ସିଆଇଡି ବାବାର ବୟସ କେତେ ??? କେହି କହି ପାରିବେନି । କୋଉଠି ଖାଏ , କୋଉଠି ଶୁଏ ତା'ର ହିସାବ କିଏ ବା କାହିଁକି ରଖିବ ??? ସମୟ ବି କାହାର ଅଛି ??? ନିହାତି ଅଲୋଡା ମଣିଷ ଟିଏ । ରାସ୍ତାଘାଟ ରେ କୋଉଠି ଦେଖା ହେଇଗଲେ , କେହି ଟିକେ ହସି ଦିଅନ୍ତି ପରିହାସ ଛଳରେ ପୁଣି କେହି ବିରକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି । ହେଲେ ତାକୁ ସେଥିରେ କିଛି ଫରକ ପଡେନି । ସେ ତା ଦୁନିଆରେ ମସ୍ତ ଥାଏ ।


               ଦିନେ ଦିନେ ରାତି ପାହି ସକାଳ ହେଲେ ଦେଖାଯାଏ ସେ ଖଣ୍ଡିଆ ଖାବରା ହେଇ ବୁଲୁଥାଏ । ସେଥିରୁ ରକ୍ତ ବି ବୋହୁଥାଏ । ହେଲେ କେହି କେବେ ସହାନୁଭୂତି ଦେଖାଇ ତା'ର ଉପଚାର କରି ନାହାଁନ୍ତି କି ସେ ବିଷୟରେ କିଛି ପଚାରି ନାହାଁନ୍ତି । ବୋଧ ହୁଏ ଏକ ପାଗଳ କୁ ପଚାରିବାର ଦୁଃସାହସ କେହି କରି ନାହାଁନ୍ତି । ସବୁଠୁ ବଡ଼ କଥା ହେଲା ସହରରେ ଏତେ ସରକାରୀ ଆଉ ବେସରକାରୀ ଲୋକହିତକର ସଂସ୍ଥା ଥାଇ ବି କାହାର ଆଖି ପଡ଼ି ନାହିଁ ତା ଉପରେ । ଅଣଦେଖା କରିଦେବା ଆଜିକାଲି ମଣିଷ ର ଏକ ବିଶେଷ ସ୍ୱଭାବ । ଜାଣି ଜାଣି ଜଞାଳ ଟାଣି ଆଣିବା ବି କୋଉ ବୁଦ୍ଧିମତାର କାର୍ଯ୍ୟ ।


              ହଠାତ୍ ଦିନେ ସକାଳୁ ସବୁ ଚ୍ୟାନେଲ ଆଉ ଖବର କାଗଜରେ ପାଗଳର ଫଟୋ । ସହରରେ ଚାଞ୍ଚଲ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି କରି ଦେଇଚି ସେଇ ଖବର । ଅତ୍ୟନ୍ତ ମୁମୁର୍ଷ ଅବସ୍ଥାରେ ହସ୍ପିଟାଲ ରେ ସେ ପଡ଼ିଛି । ହେଲେ ଏଇଟା ଏତେ ବଡ଼ ଖବର କ'ଣ ଯେ ? ସବୁଠି ତା'ରି ଚର୍ଚ୍ଚା । ଖବର ବୁଝ ବୁଝ କ'ଣ ନା କାଲି ରାତିରେ ଏକ ଅସହାୟ ଯୁବତୀକୁ ବଞ୍ଚେଇବାକୁ ଯାଇ ତା'ର ଏଇ ଅବସ୍ଥା । ସେଇ ଲୋମହର୍ଷଣକାରୀ ଘଟଣା ଟି ସେଇ ଝିଅ ନିଜ ମୁହଁ ରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରୁଚି । ସବୁ ଚ୍ୟାନେଲ ରେ ସେଇ ଘଟଣା ବାରଂବାର ଦେଖଉଚି । ଘଟଣା ଟି ଏହି ପରି ......


              ଝିଅଟି ଏଇ ସହରରେ ଚାକିରୀ କରେ । ତା ଘର ଆଉ ଏକ ରାଜ୍ୟରେ । ସେ ଛୁଟିରେ ଘରକୁ ଯାଇଥିଲା । ଅନ୍ୟ ରାଜ୍ୟ ମାନଙ୍କୁ ସାଧାରଣତଃ ନାଇଟ୍ ବସ୍ ଚାଲେ । ତା'ର ଛୁଟି ସରିବା ପରେ ସେ ବସ୍ ରେ ନିଜ ଗାଁ ରୁ ଏଇ ସହରକୁ ଫେରିଛି । ଠିକ୍ ରାତି ତିନିଟା ରେ ତା ବସ୍ ଆସି ପହଞ୍ଚିଲା ବସଷ୍ଟାଣ୍ଡ ରେ । ସେଠୁ ସେ ଅଟୋ କରି ଆସୁଥାଏ ତା'ର ଭଡାଘରକୁ । ମନରେ ଖୁବ୍ ଭୟ ଆସୁଥାଏ ରାତିର ଏଇ ନିଶ୍ଚୁପ ସହରକୁ ଦେଖି । ଥଣ୍ଡା ପବନ ଶିରଶିର ବୋହୁଥାଏ । କିଛି ବାଟ ଆସିବା ପରେ ହଠାତ୍ ସେଇ ଅଟୋକୁ ଅଟକେଇଲେ ତିନିଜଣ ଟୋକା । ଟାଙ୍କେ ଲେଖା ମଦପିଇ ଚୁର୍ । ଜବରଦସ୍ତ ତିନି ଜଣ ଅଟୋ ଭିତରକୁ ପଶିଆସିଲେ । ଅଟୋବାଲା ବି ଡରିକି ଛାନିଆ । 


                 ତାଙ୍କ ଭିତରୁ ଜଣେ କହିଲା , ଏବେ ଚଲା ବେ , ରହିଲୁ କାହିଁକି ???


              ଅଟୋବାଲା ଅଟୋକୁ ଆଗକୁ ଗଡେଇଲା । ସେ ତିନି ଜଣ ପଛରେ ବସି ସେଇ ଝିଅକୁ ଟଣାଓଟରା କରିବା ଆରମ୍ଭ କରିଦେଲେ । ସେ ବିକଳରେ ଚିତ୍କାର କଲା । ହେଲେ ତା ଚିତ୍କାର ଗହଳ ଅନ୍ଧାର ଭିତରେ ପିଟି ହେଇ ଫେରି ଆସିଲା । ହେଲେ କେହି ଶୁଣି ପାରିଲେନି । ଆଉ ଅଟୋବାଲା ନିଜକୁ ସମ୍ଭାଳି ନପାରି , ଚାରିଛକରେ ଏକ ବରଗଛ ତଳେ ଅଟୋ ରଖି ପ୍ରାଣ ବିକଳରେ ଧାଇଁ ପଳେଇଲା । ଏଇ ତିନି ମାତାଲ ଝିଅକୁ ଶୂନ୍ୟେ ଶୂନ୍ୟେ ଟେକି ନେଇଗଲେ ବରଗଛ ଚାନ୍ଦିନି ଉପରକୁ । ଏଥର ସେ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଲଗେଇ ଜୋରରେ ଚିତ୍କାର କଲା ....।


                କୋଉଠି ଥିଲା କେଜାଣି ଏଇ ସିଆଇଡି ବାବା ଗୋଟେ ଲାଠି ଧରି ବାହାରି ଆସିଲା ।

                 

              ତିନିଜଣ ଟୋକା ତାକୁ ଦେଖି ଥଟ୍ଟା କରି କହିଲେ ଶିଘ୍ର ୟେ ଜାଗା ଛାଡି ପଳା ନହେଲେ ମରିବୁ । 

               

         ଏତିକିରେ ପାଗଳର ଆଖି ଜଳି ଉଠିଲା ଦପଦପ୍ । ଜଣକୁ ଗୋଟେ ଧକିଆ ମାରିଲା ଯେ , ସେ ଖଣ୍ଡେ ଦୂରରେ ପଡ଼ିଲା । ଆଉ ଜଣେ ଦଉଡ଼ି ଆସି , ଛୁରୀ ରେ ଆକ୍ରମଣ କଲା । ଛୁରୀ ତା ପେଟ ପାଖରେ ବାଜି ଚିରି ହେଇଗଲା । ରକ୍ତ ବୋହି ଚାଲିଲା ଥପଥପ୍ । ହେଲେ ସେ ସେତେବେଳକୁ ପାଲଟି ଯାଇଥାଏ ନୃସିଂହ .... ଏକଦମ୍ ହିଂସ୍ର । ଛୁରୀ ଧରିଥିବା ପିଲାର ହାତକୁ ଏମିତି ମୋଡିଦେଲା ଯେ ହାତ ବଙ୍କା ହେଇ ରହିଗଲା । ଗୋଟା ଗୋଟାକୁ ଧରି ଏମିତି ମାରିଲା ସତେ କି ସେ ଗୋଟେ ଟ୍ରେଣ୍ଡ୍ ଫାଇଟର୍ । ଅଳ୍ପ ସମୟ ଭିତରେ ସେମାନେ ଛତ୍ରଭଙ୍ଗ ଦେଇ ଧାଇଁଲେ । ୟା ଭିତରେ ସେ ଝିଅ ପିସିଆର୍ ଆଉ ଆମ୍ବୁଲାନ୍ସ କୁ ଫୋନ୍ କରି ସାରିଥାଏ । ଏକାସାଙ୍ଗରେ ଦୁଇଟା ଯାକ ଆସି ପହଁଚିଲେ । ତା ପର ଘଟଣା ତ ସମସ୍ତେ ଟିଭିରେ ଦେଖୁଛନ୍ତି ।


                ଏଇ ଘଟଣା ପ୍ରସାର ପରେ କିଛି ଲୋକ ନିଜ ତରଫରୁ ଆସି କିପରି ସେମାନଙ୍କୁ ପାଗଳ , ବିଭିନ୍ନ ସମୟରେ ଦୁର୍ବୁତ୍ତମାନଙ୍କ ଠାରୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲା ସେ ବିଷୟରେ ଭାବପ୍ରବଣ ହେଇ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବାକୁ ଲାଗିଲା । ଏପରିକି ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସେ ଅନେକ ଥର ଲହୁଲୁହାଣ ବି ହେଇଚି । ଅନୁତାପ ବି କଲେ । କେମିତି କେହି କେହି କିଛି ଟଙ୍କା ପାଗଳ ହାତରେ ଗୁଞ୍ଜି ଦେଇ ଅତି ସହଜ ଭାବରେ ଉପକାରର ଋଣ ସୁଝି ଦେଇଥିଲେ ।


                ଏଇ ଗୋଟିଏ ଘଟଣାରୁ ସହରବାସୀଙ୍କ , ପାଗଳ ପ୍ରତି ଥିବା ଦୃଷ୍ଟିଭଙ୍ଗୀ ବଦଳି ଗଲା । ସମସ୍ତ ଙ୍କ ମୁହଁ ରେ ସେଇ ଗୋଟାଏ ନାଁ ସିଆଇଡିବାବା । ସେ ତ ପାଗଳ ନୁହେଁ ସହରର ଜାଗ୍ରତ ପ୍ରହରୀ ।

                  ୟେତ ଅତି ଜଣାଶୁଣା କଥା ମିଡିଆବାଲା ଯାହା ପଛରେ ଥରେ ପଡ଼ିବେ । ତା'ର ସପ୍ତପୁରୁଷ ଆଉ ସାତଜନ୍ମ ର କଥା ସାତତାଳ ପଙ୍କରୁ ଏକାଥରେ ବାହାର କରି ଆଣିବେ । ପୋଲିସ ବି ଏତେ ପାରଙ୍ଗମ ହେବନି । ସତକୁ ସତ ସେଇୟା ହେଲା । ସମୟର ଚଦର ତଳେ ଢଙ୍କା ପାଗଳର ଅତୀତ ବାହାରି ଆସିଲା ।


               ପ୍ରକୃତରେ ସେ ଜଣେ ବିଏସଏଫ ଯବାନ ଥିଲା । ଖୁବ୍ ଦକ୍ଷ ଆଉ ସାହସୀ । ସମସ୍ତ ଙ୍କ ପ୍ରିୟପାତ୍ର । ସମୟ ସବୁବେଳେ ସମାନ ଯାଏନା । କୌଣସି ଏକ କାରଣରୁ ଉପରିସ୍ଥ ଅଫିସର୍ ଙ୍କ ସହ ମନମାଳିନ୍ୟ ହେଲା । ଆଉ ସେ ତାଙ୍କର ଆକ୍ରୋଶର ଶିକାର ହେଲା । ଶେଷରେ କୌଣସି ଦୋଷ ନଥାଇ ବି ତାକୁ ତା'ର ଚାକିରୀ ହରେଇବାକୁ ପଡ଼ିଲା । ଯାହାକି ତାକୁ ବେଶ୍ ବିଚଳିତ କରିଥିଲା । ତାଛଡା ତା'ର ପରିବାରର ଆର୍ଥିକ ସ୍ଥିତି ବି ଭଲ ନଥିଲା । ଏଇ ଘଟଣା ଯୋଗୁଁ ତା'ର ସ୍ତ୍ରୀ ଏକମାତ୍ର ସନ୍ତାନକୁ ନେଇ ବାପଘରକୁ ଚାଲିଗଲା । ବାପା ମା ବି ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ ।ହେବା ବି ସ୍ୱଭାବିକ । ବହୁତ ପରିଶ୍ରମ ଆଉ ସଂଘର୍ଷ କରି ପିଲାକୁ ଯୋଗ୍ୟ କରେଇଥିଲେ । ଧୀରେଧୀରେ ସେ ତା'ର ମାନସିକ ଭାରସାମ୍ୟ ହରେଇ ବସିଲା ଆଉ ଘର ଛାଡ଼ି ଦେଲା । ସେବେଠୁ ଏଇ ସହରରେ ପାଗଳ ପରି ଘୂରି ବୁଲିଲା ।

               

          ସତ କଥା ହେଲା ଦକ୍ଷତାକୁ କେବେ ବି କୁହୁଡିର ଚାଦର ଘୋଡେଇ ରଖିପାରେନା । ଆଉ ହଁ !!! ପ୍ରତ୍ୟେକ ମଣିଷ ଗୋଟିଏ ଗୋଟିଏ ଭଲ ଅଭିନେତା । ସେମାନଙ୍କ ଭିତର ଆଉ ବାହାର ଭିତରେ ଆକାଶ ପାତାଳ ଫରକ ଥାଏ । ଏଇ ଯେମିତି ଆମର ଏଇ ସିଆଇଡିବାବା , ସହରର ଜାଗ୍ରତ ପ୍ରହରୀ । ସେ କ'ଣ ସତରେ ପାଗଳ ଥିଲା , ନା ପାଗଳର ଅଭିନୟ .....?????

          


              



Rate this content
Log in

More oriya story from Lipi Sahoo

Similar oriya story from Action