💥ସ୍ବପ୍ନ ଅସୁମାରି 💥

ଗତରାତିରେ ମୁଁ ଏକ ସୁନ୍ଦର ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିଲି। ସ୍ୱପ୍ନରେ ମୁଁ ପୁଣି ମୋ ପିଲାଦିନକୁ ଫେରିଯାଇଥିଲି। ମୋ ଗାଁର ପୁରୁଣା ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କ ସହ ହସୁଥିଲି, ଖେଳୁଥିଲି ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ମୁହୂର୍ତ୍ତକୁ ମନଭରି ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲି। ଜୀବନ ସେତେବେଳେ କେତେ ସରଳ ଥିଲା! କୌଣସି ଚିନ୍ତା ନଥିଲା, କୌଣସି ବୋଝ ନଥିଲା। ଖୁସି ପାଇଁ କୌଣସି କାରଣର ଆବଶ୍ୟକତା ନଥିଲା।
ସେହିଦିନଗୁଡ଼ିକରେ ମୋର ସମସ୍ତ ଦାୟିତ୍ୱ ମୋ ବାପା-ମାଆ ବହନ କରୁଥିଲେ। ଆସନ୍ତାକାଲି ପାଇଁ ମୋତେ କେବେ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ପଡ଼ୁନଥିଲା। ମୋର ଦୁନିଆ ଥିଲା ପାଠପଢ଼ା, ସାଙ୍ଗସାଥୀ ଓ ପିଲାଦିନର ଛୋଟ ଛୋଟ ଖୁସି।
ସ୍ୱପ୍ନରେ ମୁଁ ମୋ ସହପାଠୀମାନଙ୍କ ସହ ଭଲ ନମ୍ବର ରଖିବା ପାଇଁ ପ୍ରତିଯୋଗିତା କରୁଥିଲି। ସ୍କୁଲରୁ ଫେରିବା ପରେ ବହି ବସ୍ତାଟିକୁ ଗୋଟିଏ କୋଣରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଇ ଖେଳିବା ପାଇଁ ବାହାରକୁ ଧାଇଁ ଯାଉଥିଲି।
ବହି ବସ୍ତାରେ ଥିଲା ଗୁରୁଜୀ ଦେଇଥିବା ପାଠର ବୋଝ, କିନ୍ତୁ ମୋ ହୃଦୟରେ ଥିଲା କେବଳ ଖୁସି ଓ ସ୍ୱପ୍ନ।
ଖରାଦିନ ଛୁଟିରେ ମୁଁ ମୋ ଗାଁର ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କ ସହ ଘର ପାଖରେ ଥିବା ଗୋଟିଏ ଡ଼ିଗି ପୋଖରୀକୁ ଯାଉଥିଲି। ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଦିନ ହୋଇଥିବାରୁ ପୋଖରୀରେ ପାଣି କମିଯାଇଥିଲା ଏବଂ ପାଣି ମଧ୍ୟ ଅପରିଷ୍କାର ହୋଇଯାଇଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଆମର ଆନନ୍ଦରେ ଏହା କେବେ ବାଧା ସୃଷ୍ଟି କରୁନଥିଲା। ଆମେ ପୋଖରୀ ଭିତରକୁ ଡେଇଁପଡ଼ୁଥିଲୁ, ପହଁରୁଥିଲୁ, ପାଣି ଛିଟାଉଥିଲୁ ଏବଂ ଖୁସିରେ ନାଚୁଥିଲୁ। ଆମ ପାଇଁ ସେହି ଅପରିଷ୍କାର ପାଣି ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦର ଏକ ନିର୍ମଳ ଝରଣା ଥିଲା।
ଯେତେବେଳେ ଗାଁର ଲୋକମାନେ ଆମକୁ ଦେଖୁଥିଲେ, ଆମକୁ ଗାଳି ଦେଉଥିଲେ ଓ ତାଗିଦ କରୁଥିଲେ।
“ଆରେ ପିଲାମାନେ! ପାଣିକୁ ଆହୁରି ଅପରିଷ୍କାର କରୁଛ କାହିଁକି? ଶୀଘ୍ର ବାହାରକୁ ଆସ!”
ଆମେ ଭୟରେ ନିଜ ଜାମାପଟା ଧରି ସେଠାରୁ ଦୌଡ଼ି ପଳାଉଥିଲୁ। କିନ୍ତୁ ଲୋକମାନେ ଚାଲିଯିବା ପରେ ପୁଣି ଚୁପଚାପ ପୋଖରୀ ପାଖକୁ ଫେରି ଆସୁଥିଲୁ ଏବଂ ଆମର ମସ୍ତି ଆରମ୍ଭ କରି ଦେଉଥିଲୁ।
ସନ୍ଧ୍ୟା ହେଲେ ମୁଁ ଘରକୁ ଫେରୁଥିଲି। ସ୍କୂଲ ପାଠ ସାରିବା ପରେ ରାତିରେ ବୋଉ ସହ ଭୋଜନ କରି ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଶୋଇପଡ଼ୁଥିଲି। ବୋଉର ସ୍ନେହଭରା କୋଳରେ ମୋ ଆଖିରେ ନିଦ ଭରିଯାଉଥିଲା। ସେହି ଦିନଗୁଡ଼ିକରେ ଖୁସି ପାଇଁ କୌଣସି କାରଣ ଦରକାର ହେଉ ନଥିଲା, ଆଉ ଭଲପାଇବା ପାଇଁ କିଛି ମାଗିବାକୁ ପଡ଼ୁ ନଥିଲା।
ହଠାତ୍ ମୋ କାନରେ କାହାର ଜୋରରେ ଏକ ସ୍ୱର ଶୁଭିଲା। ନିଦ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ସ୍ବପ୍ନ ହଜିଗଲା, ପାଖରେ ଦେଖିଲି ମୋ ପତ୍ନୀ... ଛିଡ଼ା ହୋଇ... କହୁଛି..
“ଆଉ କେତେ ସମୟ ଶୋଇବ? ଉଠ!”
ତାଙ୍କ ସ୍ୱରରେ ମୋର ସୁନ୍ଦର ସ୍ୱପ୍ନଟି ଗୋଟିଏ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଭାଙ୍ଗିଗଲା।
ମୁଁ ଆଖି ଖୋଲି ଦେଖିଲି, ମୁଁ ପୁଣି ବର୍ତ୍ତମାନର ଦୁନିଆରେ ଫେରିଆସିଛି। ସେହି ଚିନ୍ତାମୁକ୍ତ ପିଲାଟି ଆଉ ନାହିଁ। ତା’ ସ୍ଥାନରେ ଜୀବନର ଦାୟିତ୍ୱ ଓ ସଂସାରର ବୋଝ ମୋତେ ପୁଣି ଘେରି ରହିଛି।
ମୁଁ ଭାବିଲି, ମୋ ବାପା ମଧ୍ୟ ଦିନେ ଏହିପରି ଦାୟିତ୍ୱର ବୋଝ ବହନ କରିଥିବେ। ଆଜି ମୁଁ ମଧ୍ୟ ସେହି ଜୀବନର ପଥରେ ଚାଲୁଛି।
ମୁଁ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ଆଖି ବନ୍ଦ କରି ମୋର ହଜିଯାଇଥିବା ସ୍ୱପ୍ନକୁ ଧୀରେ ଧୀରେ କହିଲି—
“ହେ ମୋର ସୁନ୍ଦର ସ୍ୱପ୍ନ! ତୁମେ ଏତେ ଶୀଘ୍ର କାହିଁକି ଚାଲିଗଲ? ଦୟାକରି ପୁଣି ଫେରିଆସ। ମୋ ବାପା-ମାଆଙ୍କୁ ମୋ ପାଖକୁ ନେଇଆସ। ମୁଁ ପୁଣି ସେହି ଦୁଷ୍ଟ, ନଟଖଟ ପିଲାଟି ହେବାକୁ ଚାହେଁ, ଯିଏ ବାପା-ମାଆଙ୍କ ସ୍ନେହରେ ସବୁକିଛି ଭୁଲି ଖୁସିରେ ବଞ୍ଚୁଥିଲା।”
କିନ୍ତୁ ସ୍ୱପ୍ନ ଆଉ ଫେରିଲା ନାହିଁ।
ରହିଗଲା କେବଳ ସେହି ସ୍ମୃତି—ମିଠା, ଭାବପ୍ରବଣ ଓ ଅମୂଲ୍ୟ।
ତା’ପରେ ମୁଁ ବୁଝିଲି, ପିଲାଦିନ ଆମକୁ କେବେ ପ୍ରକୃତରେ ଛାଡ଼ିଯାଏ ନାହିଁ।
ସେ ଆମ ହୃଦୟର କେଉଁ ଏକ ନିରବ କୋଣରେ ସବୁଦିନ ବଞ୍ଚିରହେ। ସୁଯୋଗ ପାଇଲେ ସେହି ସ୍ମୃତି ଆମକୁ ପୁଣି ଆମର ସେହି ସୁନାର ପିଲାଦିନକୁ ଫେରାଇନିଏ। 
         ~~~~~*~~~~~