ତୁମେ ଆସିଗଲା ପରେ

ନିସଙ୍ଗ ଜୀବନ ବିରସ ବଦନ

ହୃଦେ ଦୁଖ ଅନୁତାପ

ବିଦାରିତ କରି କହୁଥିଲା ମୋତେ

ଜୀବନ ତୋ ଅଭିଶପ୍ତ ॥

ସଂସାରେ ବଞ୍ଚିବା ଲାଗୁଥିଲା ବିଷ

ଲିଭିଥିଲା ହସ ଦୀପ

ମଣିଷ ପଣିଆ ହଜିଯାଇ ଥିଲା

ମନ ଛୁଉଁଥିଲା ପାପ ॥

ମନ ଝରାବଣେ ଉଦ୍ଧତ ମୟୁରୀ

ଭୁଲିଥିଲା ନୃତ୍ୟସୁର

ଜୀବନକୁ ଆସି ଭରି ଦେଲ ତୁମେ 

ଜୀବନର ସାତସୁର ॥

ମୁରଝା ଏ ମନ ପୁଲକିତ ହେଲା

ତୁମେ ଆସି ଗଲା ପରେ

ହୃଦୟଟା ମୋର ନାଚି ଉଠୁଥିଲା

ଆଲଙ୍ଗିଲ ଯେବେ କରେ ॥

ସେ ଦିନୁ ଗୋ ସାଥୀ ତୁମ ପ୍ରତିଛବି

ହୃଦୟେ ସାଇତି ଅଛି

ମରିଗଲେ ତାହା ମୋ ସାଙ୍ଗେ ଜଳିବ

ଲୋଡା ନାହିଁ ଆଉ କିଛି ॥

ବାହୁ ବନ୍ଧନରେ ଛନ୍ଦି ରଖିଥିବ

ଛାଡି ବନି ମୋର ହାତ

ଜୀବନ ସଲିତା ତୁମ ହାତେ ଲେଖା

ଆଗୋ ମୋ ପରାଣ ମିତ ॥